హీట్ స్టోరీ!

హీట్ స్టోరీ!

  • -హెచ్.
  • 25/07/2014

** హేట్‌స్టోరీ-2 (ఫర్వాలేదు)

తారాగణం:
సుశాంత్ సింగ్, సుర్వీన్ చావ్లా
జై భానుశాలి తదితరులు
సంగీతం: మిథున్ తదితరులు
సినిమాటోగ్రఫీ: రాజుఖాన్ - స్వరూప్
స్క్రీన్‌ప్లే: మాధురీ బెనర్జీ
నిర్మాతలు: భూషణ్ కుమార్ - విక్రమ్ భట్
దర్శకత్వం: విశాల్ పాండ్య

ఈ సినిమాకి ‘**’ ఇచ్చేంత సీన్ ఉందా? అని సందేహించకండి. బాక్సాఫీస్ వద్ద కమర్షియల్ హిట్ కొట్టి - కేవలం నాలుగు రోజుల్లో 24 కోట్లు సాధించటమంటే - అభిమానుల మనసుల్ని చూరగొన్నట్టే లెఖ్ఖ. కాబట్టి- (సినిమా సంగతి అడక్కండి) ‘స్టార్’ రేంజ్ కూడా మారింది. మ్యూజిక్ వీడియోనీ, ట్రైలర్‌నీ రిలీజ్ చేసేప్పుడే - సెన్సార్ బోర్డు సభ్యులు అభ్యంతరాలు వ్యక్తం చేయటంతో - మితిమీరిన ‘సెక్స్’ సన్నివేశాలను ‘కట్’ చేసి జనంలోకి వదిలారు. మరో సంగతి- హాస్యనటుడు కపిల్ శర్మ ఈ సినిమాని ప్రమోట్ చేసేందుకు సందిగ్ధత తెలిపాడంటేనే- సినిమా స్థాయి ఏమిటో అర్థమవుతుంది. మొదట్నుంచీ - ఎన్నో వివాదాలను మూటగట్టుకున్న ‘హేట్ స్టోరీ-2’ ఇటీవల మరో సమస్యని ఎదుర్కొంది. 1988లో రిలీజైన ‘దయావాన్ ఆజ్ తుమ్ పే’ చిత్రంలోని పాటని కాపీ కొట్టారన్నది అభియోగం. సుర్వీన్ చావ్లా బోలెడంత ‘సెక్స్’ని వొలకబోసిందన్న వార్త ఒకవైపు... హాట్ బేబీ సన్నీ లియోన్ ‘ఐటెం సాంగ్’ అంటూ మరో వార్త గుప్పుమనటంతో సహజంగానే ఈ సినిమా పట్ల అభిమానుల్లో ఆసక్తిని రేకెత్తించింది. ఆ కథేంటో చూద్దాం.
సోనికా (సుర్వీన్), అక్షయ్ (జై) అందమైన జంట. ఒకరంటే ఒకరికి ప్రేమ. పడి ఛస్తారు. మందర్ (సుశాంత్) లోకల్ పొలిటీషియన్. ఇతగాడికీ సోనికా అంటే ఇష్టం. మందర్ తన రాజకీయ పలుకుబడితో... గూండాల బలగంతో అక్షయ్‌పై దాడి చేయిస్తాడు. అనుక్షణం భయోత్పాతాన్ని సృష్టిస్తాడు. ఈ నేపథ్యంలో సోనికా పరిస్థితి ఏమిటి? మందర్‌పై ఆమె పగ తీర్చుకుందా? లేక ఆ రాజకీయ నాయకుడి కబంధ హస్తాలకు బలైందా? అన్నది మిగతా కథ.
సుశాంత్ సింగ్ నటన గురించి చెప్పనక్కర్లేదు. రాజకీయ నాయకుడిగా.. ప్రియురాలిపై ఉన్న మోహాన్ని వ్యక్తీకరించే తీరులో - చక్కటి నటన చూపాడు. కథని ఓ రేంజ్‌లో నిలబెట్టాడు కూడా. ‘సెక్స్’ సీన్లను మినహాయిస్తే- ఇతగాడి నటనకు మార్కులు పడతాయి. జై భానుశాలికి నటించేందుకు అవకాశం తక్కువ. పాత్ర పరిధి తక్కువ. సుర్వీన్ చావ్లా గురించి ఎంత చెప్పినా - తెగదు. ఎందుకంటే- ఆరబోత తీవ్ర స్థాయిలో ఉండి... స్క్రీన్ నిండా అందాలను పరచటంతో- యూత్ ఇట్టే ఎట్రాక్ట్ అవుతుంది. ఇదొక రివెంజ్ డ్రామా అని సరిపెట్టుకున్నప్పటికీ - కథేమిటి అన్న ఆలోచన ఎవరికీ పట్టదు. విశాల్ పాండ్య తన కథలో ఆ విషయాన్ని ఆట్టే పట్టించుకోలేదు కూడా.
ఇక - ఈ సినిమాలో లెక్కకు మించిన ముద్దు సన్నివేశాలూ.. నగ్నత్వాన్ని పరచిన సన్నివేశాలతో నిండి ఉండటం ప్రత్యేక ఆకర్షణ. ‘హేట్‌స్టోరీ’ - హీట్‌స్టోరీ ఎందుకయిందంటే- ఎవరి దగ్గరా సమాధానం లేదు. యూత్‌ని ఆకట్టుకొంది అంతే.

వృథా ప్రయత్నం!

వృథా ప్రయత్నం!

  • -అన్వేషి
  • 25/07/2014

* పోరా... పోవే (బాగోలేదు)
తారాగణం:
కరణ్, సౌమ్య సుకుమార్
తదితరులు
సంగీతం: యాజమాన్య,
నిర్మాతలు: యెల్కిచర్ల వీరేంద్రరెడ్డి శ్రీనివాస్ బింగుమళ్ల,
కథ-కథనం- మాటలు, దర్శకత్వం:
లంకపల్లి శ్రీనివాస్.

‘‘నదులన్నీ సాగరంలోనే కలుస్తాయ’’న్నది మనకందరికీ తెలిసిన సంగతి ఎలా అయిందో ‘యూత్’్ఫల్ సినిమాలన్నీ తప్పనిసరిగా ప్రేమకథలై ఉండి తీరాలన్నది ఓ అలిఖిత సత్యం లేదా వాదం. మరి అన్నీ ప్రేమకథలైపోతే వాటిలో వైవిధ్యం ఎలా? అలాంటి వైవిధ్యంకోసం పడిన తపనలో పుట్టినదే ‘‘పోరా...పోవే.’’. కానీ అలాపడిన తపన తర్కానికి అందకపోవడం మాట అటుంచి అధిక భాగం విశ్వసించే అంశానికే వక్రభాష్యం చేసినదవడంతో అదో బాపతు చూపుని ప్రేక్షకులు చిత్రంపై ప్రసరించేలా చేసింది. ఇక తొందరగా కథాక్రమంలోకి వెళ్లిపోదాం...
చిన్నప్పట్నించీ గరల్స్ స్కూల్‌లో చదివిన అమ్మాయి, బోయ్స్ స్కూల్‌లో చదివే అబ్బాయి మధ్య ఇంజనీరింగ్ కాలేజీలో (ఇది అమ్మాయిలూ-అబ్బాయిలూ కలిసి చదివే కళాశాలే!) జనించిన ప్రేమా, అది పెళ్లిదాకా చేరడానికి తిరిగిన మలుపులూ మిగతా కథామెటీరియల్.
ఇందాక అన్న కథలో మలుపులు కూడా బలవంతంగా పెట్టినట్లు ఉన్నాయి కానీ ఎక్కడా సహజంగాలేవు. కథానాయకుడు వికాస్(కరణ్) కథానాయకి చైతు (సౌమ్య సుకుమార్) ప్రేమించుకుంటున్నారన్న సంగతి గమనించిన అమ్మాయి అన్నను తప్పించుకోడానికి, ‘‘లేదు, మీ చెల్లెల్ని ప్రేమించడం లేదు. జస్ట్ ఫ్రెండు అంతే! నాకాల్రెడీ ఓ గర్ల్‌ఫ్రెండు ఉంది...’’అంటూ అప్పటికప్పుడు తన సెల్‌ఫోన్‌లో తీసిన మరో అమ్మాయి ఫొటో చూపించి తప్పుకుంటాడు. అసలిలా నిజంగా ప్రేమించినవాడు చేయడం అబ్బాయి ఉత్తమ వ్యక్తిత్వానికి మచ్చ. కానీ వైవిధ్యంకోసం దర్శకులు శ్రీనివాస్ ఇది పెట్టి ఉంటారు. అందుకు సమర్ధింపుగా ప్రేమను ధైర్యంతో కాదు, తెలివితో ఎదుర్కోవాలి. అన్న డైలాగునీ హీరోతో అనిపిస్తారు. ఇది చాలా విడ్డూరమనిపిస్తుంది. తెలివితేటలు ప్రదర్శించడానికిదేం విద్యావిషయక పరీక్ష కాదు. ధైర్యంగా ఎదుర్కోవాల్సిన జీవితం. ఈ విషయాన్ని విస్మరించి వైవిధ్యంకోసం వింతపోకడలు పోవడం విడ్డూరం. ఈ విషయానే్న చెప్పి ఒప్పించి అమ్మాయికొచ్చిన అసందర్భపు కోపాన్నుంచి బయటపడతాడు వికా స్. కానీ అదే వికాస్ చైతుకి బాల్యస్నేహితురాళ్లైన వారి వెంట పడ్డ ఉదంతాలు వాళ్ల నోటే విని అవాక్కైపోతుంది. అలా ఆ అమ్మాయి అచేతనావస్థనుంచి బయటకు లాగడానికి కథానాయకుడు చేసిన/ వేసిన కుప్పిగంతులు మనచేత ‘ఔరా’అనిపిస్తాయి. అదేమిటో చెప్తే ఈ సమీక్ష చదువరులైన మీరూ ‘‘డిటో’’, ‘‘డిటో’’అని దృఢంగా అంటారు. అవును నేను నిన్ను ప్రేమించకముందు అలా ఇద్దరమ్మాయిలకీ ‘లైను’వేశాను. అది కేవలం ‘‘లైను’’మాత్రమే. ప్రేమకాదు. నినే్న సిన్సియర్‌గా లవ్ చేశాను. నా దృష్టిలో ‘‘లైను’’ వేరు, ‘‘ప్రేమ’’ వేరు. అసలు ప్రేమించి పెళ్లిచేసుకున్న వారిలో ఎవరూ కూడా ‘లైన్’ వేయలేదంటారా? లైనువేసిన వాళ్లనే పెళ్లచేసుకోవాలనుందా? అంటూ ఓ విచిత్ర వాదాన్ని వికాస్ ద్వారా మనముందుంచుతాడు దర్శకుడు. అంతకంటే మరో విస్తుబోయే వాదం. ‘‘ఒక అమ్మాయికి అనేక సంబంధాలు చూస్తారు. చూసిన అన్ని సంబంధాలూ చేయరుకదా... అందులో బాగున్న సంబంధానే్న చేస్తారు. అలాగే ‘లైను’వేసిన అమ్మాయినే చేసుకోరు కదా’’ అంటూ ‘లైను’వేయడాన్ని సంబంధాలను ఏక దృష్టితో విశే్లషించేశారు. సంబంధాలు చూడడం అనేది అమ్మాయికి అన్నివిధాలా తగిన వరుణ్ణి అనేక కోణాల్నుంచి పరిశీలించి పెద్దవాళ్లుచేసే ప్రక్రియ. ఈ ప్రక్రియకీ, కేవలం అమ్మాయితో అత్యంత సాన్నిహిత్యంకోసం అబ్బాయి ఆకతాయితనంతో చేసే పని ‘లైన్’వేయడం. దాన్నీదీన్ని కలిపి చూడడం అసంబద్ధ అంశం. పోనీ ఆ ‘లైన్’అదే దృష్టి అంటే ‘జస్ట్ ఫర్ ఫన్’అని కాస్సేపు వివాదంకోసం అనుకున్నా, తిరిగి అదే ప్రొసీజర్‌ని ఇంకో అమ్మాయిని పొడిగించడాన్ని ఏమనాలి? అంటే దర్శకుని ఉద్దేశ్యం అసహజ అంశాల సృష్టినుంచి హర్షించని వైవిధ్యాన్ని అందించడమే. ఇక అన్నిటికంటే అసంగత అంశం... బోయ్స్ స్కూల్‌లో చదివేవారికి టాయిలెట్స్ (లేడీస్/ జెంట్స్)రెండు వుంటాయని తెలియకపోవడం. ఇలాంటి సన్నివేశాల కల్పనవల్ల హాస్యంకాదు, రోత పుడుతుంది. ఎంతగా కాలేజీ వయసులో అబ్బాయిలకి, అమ్మాయిలపై ఏదో తెలియని ఆకర్షణ కొన్ని సందర్భాలలో ఉంటే ఉండవచ్చునేమో కానీ, ఇరవై నాలుగ్గంటలూ ఇందులోలా అదే ‘రంధి’తో కొనసాగడం అసంభవం. ఇక ఇందులో ఇలా ఓన్లీ గరల్స్, బోయ్స్ అంటూ సాగే కానె్సప్టు లెక్చరర్స్ శ్రేణికీ పాకించి అందులో కామెడీ పండించాలని చూశారు. కథలోని అపసవ్యతల్ని పట్టించుకోకుండా చూస్తే నటీనటులందరూ బాగా నటించారు. అందరూ దాదాపు కొత్తవాళ్లే అయినా వారందర్నుంచీ చక్కటి నటనను రాబట్టారు దర్శకుడు. హీరోకంటే హీరోయిన్ బాగా నటించింది. అలాగే హీరో ఫాదర్, ససేమిరా సీమ పాత్రధారి, లెక్చరర్ బాబూరావు కేరక్టర్ వేసిన ఆర్టిస్టూ ఇలా అందరూ ఆకర్షణీయమైన నటనను ప్రదర్శించారు. ముఖ్యంగా బాబూరావు పాత్రధారిలో మరో ఏవీఎస్‌ని చూడగలిగాం. ఇంకో మంచి విషయం. కథానాయకుని తండ్రి బట్టతల, జుట్టు మొలవడం సీన్సు బాగా పండాయి. అయితే ఇంజనీరింగు కళాశాల స్థాయిలో లెక్చరర్ విద్యార్థుల్ని ‘‘ఏరా’’ అని సంబోధించడం ఎక్కడా జరగదు. ఇలాంటి వాటిపట్ల దర్శకుడు జాగ్రత్తగా వుంటే బావుండేది. చంద్రబోస్ పాటల్లో వారి మార్కు స్పార్కు- ‘‘నీ అడుగు వెనక అడుగునై, పిలుపు వెనక పలుకునై’’ పాటలో కనపడింది. యాజమాన్య స్వరాలు ఓ.కె. కథ మీద కంటే కథనం విస్తృతి ఇందులో ఎక్కువ. ఆ కథనంలో కూడా కన్‌ఫ్యూజన్ పాలెక్కువ. అలాకాకుండా అంటే- ప్రేమ- లైన్- పెళ్ళి- అంటూ తోచిన భాష్యం చెప్పకుండా ‘ప్రేమ’పైనే ‘పోరా... పోవే...’ ఫోకస్ చేసి వుంటే ప్రేక్షకులు కనీస తరహాలోనైనా రా... రమ్మని ఆహ్వానించే వారేమో!

‘మసాలా’ ప్రేమకథ!

‘మసాలా’ ప్రేమకథ!

  • -బి.ఎన్
  • 25/07/2014

* ఓ క్రిమినల్ ప్రేమకథ (బాగోలేదు)
తారాగణం:
మనోజ్‌నందన్, ప్రియాంక
కళ్యాణి, మన్‌ప్రీత్ కౌర్, దివ్య
సత్యానంద్ తదితరులు
సంగీతం: ప్రవీణ్ ఇమ్మడి
నిర్మాత: యెక్కలి రవీంద్రబాబు
దర్శకత్వం: పి.సునీల్‌కుమార్ రెడ్డి

ఉన్నది ఉన్నట్టు చూపిస్తే- ఎవరికైనా రోత పుడుతుంది. సమాజంలో కుళ్లు కూడా అంతే!? సామాజిక బాధ్యతగా - దర్శకుడు ఒక విషయాన్ని తలకెత్తుకున్నాడు. సమాజంలో అమ్మాయిలపై జరుగుతున్న మానభంగ పర్వాలనూ.. అకృత్యాలనూ - గ్యాంగ్ టార్చర్‌నీ తెరకెక్కించి.. పూర్తి స్థాయిలో మార్కులు కొట్టేద్దామనుకొని - వాస్తవికతకు తెర తీశాడు. ఐతే- ఏ వర్గాన్ని టార్గెట్ చేసుకున్నాడన్నది ఆలోచిస్తే.. యూత్‌నే కావొచ్చు గానీ- అదీ ఒంటరిగా వెళ్తే తప్ప.. ఇది మింగుడు పడని సంగతి. ‘సొంత ఊరు’ ‘గంగపుత్రులు’ లాంటి ‘మట్టివాసన’ కథల్తో ఎంతో నిబద్ధతతో - స్వార్థరహితంగా ప్రయత్నించినప్పటికీ - అవార్డులైతే వచ్చాయి గానీ- కమర్షియల్‌గా అతడు సాధించిందేమీ లేదు. దాంతో -తన నిబద్ధతని పక్కనబెట్టి.. సామాజికాంశాన్ని ‘వదలకుండా’.. కమర్షియల్ వైపు పరుగులు పెట్టి.. ఒక రొమాంటిక్ ప్రేమకథతో దారి మళ్లాడు. దారి మళ్లటం వరకూ బానే ఉంది గానీ- అది ఆ సినిమా వరకే. రాన్రాను అతడిలోని ‘కమర్షియల్’ ఏ స్థాయికి దిగజారిందో ఈ సినిమా చూస్తే అర్థమవుతుంది.
సమాజంలో జరిగే ఎన్నో సంఘటనల సమాహారమే ఈ కథ. దానికి క్రైంని జోడించి.. తన బాధ్యత తీరిపోయిందనుకున్నాడే గానీ- యూత్‌పై ఈ చిత్రం ఎటువంటి ప్రభావాన్ని చూపిందో కథని చూస్తే?
శ్రీను (మనోజ్ నందన్) పల్లెటూళ్లో ఫొటో స్టూడియోలో పని చేస్తూంటాడు. ఆ ఊరి అమ్మాయి బిందు (ప్రియాంక). తొలి చూపులోనే బిందు ప్రేమలో పీకల్లోతు కూరుకుపోతాడు శ్రీను. రొటీన్‌గా బిందు కూడా అతడినే ఫాలో అయిపోతుంది. బిందు నాన్న వీర తాగుబోతు. తాగితాగి ఆరోగ్యం పాడు చేసుకొంటాడు. ఆఖరికి పక్షవాతం వస్తుంది. ఈ నేపథ్యంలో బిందు తండ్రితోపాటు వైజాగ్ వెళ్లిపోతుంది. అక్కడ బిందు మామయ్య (సత్యానంద్) ఇంటికి చేరతారు. వెళ్తూ వెళ్తూ వైజాగ్ వెళ్లిపోతున్నాననీ... అక్కడికి రమ్మని చెబుతుంది శ్రీనుతో. ప్రేయసి తీయటి మాటలతో వైజాగ్ చేరిన శ్రీను ఆమె చదివే కాలేజీలోనే క్యాంటీన్‌లో చేరతాడు. బిందు ప్రవర్తన ఒక్కసారిగా మారిపోతుంది. శ్రీనుని చూసినా చూడనట్టు వెళ్లిపోతుంది. తమ మధ్య ప్రేమ లేదన్నట్టు- శ్రీను ఎవరో తెలీనట్టు ఉండిపోతుంది. ఆమె కోపానికి శ్రీను బలై పోతాడు. ఈ బాధ భరించలేని శ్రీను ఆత్మహత్యకు పాల్పడతాడు. పరిస్థితిని అర్థం చేసుకున్న బిందు- శ్రీను తనని ఎంతగా ప్రేమిస్తున్నాడో తెలుసుకొని.. ‘నేనంటే ఇష్టమైతే- నా కోసం ఒకరిని చంపాలి. చంపుతావా?’ అంటుంది. ఇదెక్కడి ఫిటింగ్ అని శ్రీను ఆలోచించడు. ఆమె కోసం ‘చంపటానికి’ సిద్ధపడతాడు? ఆ తర్వాత ఏం జరిగిందన్నది క్లైమాక్స్.
అమ్మాయిలపై లైంగిక వేధింపులు అన్న కానె్సప్ట్ కోసం - కాలేజీ అమ్మాయిల్ని ఇంటర్వ్యూ చేశానని చెప్పుకొచ్చాడు దర్శకుడు. ‘లైంగిక వేధింపులు’ అన్న సబ్జెక్ట్ చుట్టూ బోలెడన్ని బోల్డ్ సీన్లు ఎలాగూ ఉంటాయి. ఐతే - దర్శకుడు ఇక్కడ నిస్సిగ్గుగా తన ‘క్రియేటివిటీ’ని ప్రదర్శించాడా? లేక ఉన్నది ఉన్నట్టు చెప్పాడా? అంటే- కాస్త శృతి మించాడనే చెప్పాలి. ఎంచుకొన్న సబ్జెక్ట్ అది కాబట్టి.. చూపటంలో తప్పు లేదని అనుకోవచ్చు. ఒక్కో సన్నివేశం చూస్తే - మరి ఇంతగా ‘బరి తెగించాలా’ అనిపిస్తుంది. కానె్సప్ట్ అది అని దర్శకుడు సమర్థించుకోవచ్చు. కానీ - చెప్పే తీరులో కాస్త సమన్వయం పాటించాలి కదా. ఒక్క మాటలో చెప్పాలంటే- ఈ సినిమాని ఎవరికి వాళ్లు ఒంటరిగా చూస్తే - ఆలోచనల్లో పడొచ్చునేమో. ఆఖరికి గర్ల్‌ఫ్రెండ్‌తో వెళ్లినా - ఆ పరిస్థితీ... సంకట స్థితీ మాటల్లో చెప్పనలవి కాదు.
థియేటర్‌లోంచి బయటికి వెళ్లనూ లేము. అలాగని ఉండనూ లేము. ఓ రొమాంటిక్ క్రైం కథలోనే ‘మసాలా’ పెచ్చుమీరిందంటే- ఈ ‘క్రిమినల్’లో ఆ ‘మసాలా’ ఘాటు పరాకాష్ఠకు చేరుకుంది. లైంగిక వేధింపులు ఎంత ఘోరంగా ఉంటాయో? స్పష్టాతి స్పష్టంగా తెలీని వారికి కూడా చెప్పేట్టు కథలో ‘లీనమై’ తెర కెక్కించాడు దర్శకుడు.
‘మీ మగాళ్లు ఎప్పుడో యుద్ధానికి వెళ్లినప్పుడే రక్తం చూస్తారు. మేము ప్రతి నెల చూస్తాం’ - ఇదీ ఒక సన్నివేళంలోని డైలాగ్. పరిస్థితి పూర్తిగా అర్థమై ఉంటుంది. ‘తాగుబోతు నా కొడుకులకు ఎందుకు నాన్నా పిల్లలు. తాగిన మైకంలో పెళ్లాంతో పొర్లి పిల్లలు ఎందుకు కంటారు నాన్నా?’ అన్న ప్రశ్న. సినిమా మొత్తం ఇటువంటి ‘వివాదాస్పద’ వ్యాఖ్యలే. వాస్తవికతకు దగ్గరగా ఉన్నాయి. కానీ ‘రియాలిటీ’ అంటూ పదహారేళ్ల అమ్మాయితో మాట్లాడించటం క్షమించరాని నేరం. ఇక లైంగిక వేధింపులకు సంబంధించిన సన్నివేశాలైతే - చూళ్లేక పోతాం. ఒక విధంగా ఆ వేధింపులన్నీ ప్రేక్షకుల్ని పెట్టినట్టుగా ఉంది. ఎందుకొచ్చాంరా! బాబూ! -అని థియేటర్‌లోనే మరో క్రైం చేయాలనిపిస్తుంది. మరీ ఇంత రియలిస్టిక్ సినిమాల్ని చూసి భరించేంత ఓపిక తెలుగు ప్రేక్షకులకు లేదు.
నటనాపరంగా -మనోజ్ నందన్ (ఒక రొమాంటిక్ క్రైం కథ ఫేం) చక్కటి పెర్‌ఫార్మెన్స్‌ని చూపాడు. ప్రియాంక పల్లవి గురించి ప్రత్యేకించి చెప్పుకోవాలి. మొదటి సినిమాతోనే బోల్డ్‌గా నటించింది. వీరిద్దరి కాంబినేషన్ బాగా కుదిరింది. ఈ సినిమాకి సత్యానంద్ హైలైట్. మేనమామగా... మేనకోడల్ని లైంగిక వేధింపులకు గురిచేసే కేరెక్టర్‌లో జీవించాడు. మన్‌ప్రీత్ కౌర్, దివ్య తదితర పాత్రలన్నీ వచ్చి వెళ్లేవే.
ప్రవీణ్ సంగీతం ఫర్వాలేదు. దర్శకుడు ఈ సినిమాని ఏ విధంగా రూపొందించాలో క్లారిటీ లేదనిపిస్తుంది. సందేశాత్మక వాస్తవికత కథనా? లేక క్రైం థ్రిల్లర్‌నా? అన్నది తేల్చుకోలేక పోయాడు. అదీగాక- సమస్య అమ్మాయిది. పరిష్కారం కూడా ఆ అమ్మాయే వెతుక్కోవాలి తనకి తానుగా. కానీ - ప్రేమించిన వాణ్ణి ఉసిగొల్పటం సరైన రీజనింగ్ కాదనిపిస్తుంది.
దీంతో- కథ రెంటికి చెడ్డ రేవడిలా మారింది. పధ్నాలుగు రీళ్ల బూతు - క్లైమాక్స్‌లో సందేశం - అన్న తీరున సాగటంతో ఎవరినీ టార్గెట్ చేయలేక పోయిందీ సినిమా.

హెర్క్యులస్ మళ్లీ పుట్టాడు!

హెర్క్యులస్ మళ్లీ పుట్టాడు!

  • - కె.పి.అశోక్‌కుమార్
  • 25/07/2014

* హెర్క్యులస్ రిబార్న్ (బాగోలేదు)
తారాగణం:
జాక్ హెన్నిగన్, క్రిస్టియన్

ఒలివర్
క్రిస్టినా స్పారె, జేమ్స్

డువల్
కథ, స్క్రీన్‌ప్లే: జోస్

మోంటెసికాస్
దర్శకత్వం: నిక్‌లయాన్.

గ్రీకు పురాణవీరుడు హెర్క్యులస్ అమిత బలశాలి. దేవతలకు కూడా దడ పుట్టించే హెర్క్యులస్ ధైర్యసాహసాల గురించి కథలు కథలుగా చెప్పుకుంటారు. పిల్లలనే కాదు, పెద్దలను కూడా ఆకర్షించే హెర్క్యులస్ ధైర్యసాహసాలు సినిమా వాళ్ళను ఆకర్షించడంలో ఆశ్చర్యమేమున్నది. ఇప్పటివరకు హెర్క్యులస్ మీద బోలెడన్ని సినిమాలు వచ్చాయి. యానిమేటెడ్ సినిమాలు వచ్చాయి. ప్రధాన పాత్రధారిగా సాంఘికాలు, పేరడీలు కూడా వచ్చాయి. గత ఇరవై ఏళ్ళలోనే 15 హెర్క్యులస్ సినిమాలు రావడం ఆశ్చర్యం. ఈ సంవత్సరంలోనే హెర్క్యులస్ మీద మూడు సినిమాలు రావడం మరీ విశేషం. ఇందులో ముందుగా వచ్చిన ‘‘ది లెజెండ్ ఆఫ్ హెర్క్యులస్’’ను పెద్ద డిస్ట్రిబ్యూటర్లు తీసుకోకపోవడం, పరిమిత కేంద్రాల్లో విడుదల కావడంవల్ల పెద్దగా విజయం సాధించలేకపోయింది. ప్రముఖ మల్లయోధుడు డ్వైన్ జాన్సన్ హీరోగా వస్తున్న ‘‘హెర్క్యులస్’’ను ఆగస్టు 1 విడుదల తేదీగా ప్రకటించారు. దీన్ని అవకాశంగా తీసుకుని ఆ సినిమాకంటే రెండు వారాల ముందే ‘‘హెర్క్యులస్ రిబార్న్’’ అనే సినిమా హడావుడిగా విడుదలయింది.
హెర్క్యులస్ మళ్ళీ పుట్టాడు అనే పేరుతో వచ్చిన ఈ సినిమాకు, టైటిల్‌లో తప్ప మరీ ఎక్కడా పోలిక లేకుండా పోయింది. ఇందులో హెర్క్యులస్ దైవాంశ సంభూతుడు కాదు. కండలు తిరిగిన యువకుడిగా కనిపించే హెర్క్యులస్ ఇందులో ఒక మామూలు యోధుడిగానే కనిపిస్తాడు. భయంకరమైన జంతువులతోగానీ, రాక్షసులతోగాని పోట్లాడడు. గ్రీకుదేవుళ్ళను ఓడించడు. హెర్క్యులస్ పోరాడేది ఏ మాత్రం నైపుణ్యంలేని సాధారణ సైనికులతో మాత్రమే. హెర్క్యులస్‌ను తాగుబోతుగా, క్రూరునిగా, మెంటల్‌గా చిత్రీకరించి ఆయన ఇజ్జత్ తీసేశారు.
ఇక కథాపరంగా చూస్తే- ‘‘హెర్క్యులస్ రిబార్న్’’ చిత్రం అది క్రీ.పూ.13వ శతాబ్దమనీ, గ్రీకు ప్రాంతాన్ని చూపిస్తూ ప్రారంభమవుతుంది. అక్కడి ప్రజలు సుఖసంతోషాలతో హాయిగా వుంటారు. అనుకోకుండా సైన్యాధిపతి నికోస్ కుట్రచేసి తన బలగాలతో దాడిచేసి రాజు, రాణిని చంపి సింహాసనాన్ని కైవసం చేసుకుంటాడు. ప్రజలను బానిసలుగా అణచిపెడతాడు. తాను, తన అనుచరులు మరింత ధనవంతులు కావడం కోసం యుద్ధప్రయత్నాలు తలపెడతాడు. కాని ఏరియస్, రాజుకు విధేయులుగా ఉన్న కొంతమంది కలిసి అక్కడినుండి తప్పించుకుని, నికోస్ ఆట కట్టించడానికి సరియైన వ్యక్తికోసం వెతుకుతుంటారు. అతను ఎవరో కాదు. పురాణ ప్రసిద్ధిగాంచిన వీరుడు హెర్క్యులస్. తీరా చూస్తే అతను తాగుబోతు. దశాబ్దం క్రింద క్రోధావేశంలో తన భార్యాపిల్లలను చంపుకున్న హెర్క్యులస్ అపరాధ భావనతో ఒంటరిగా తిరుగుతుంటాడు. నికోస్‌తో వున్న పాత పగ తీర్చుకోవడం కోసం ఏరియస్ బృందం విన్నపాన్ని మన్నిస్తాడు. పనిలో పనిగా నికోస్ రాకుమారిని బంధించి, తనను పెళ్ళిచేసుకోమని బెదిరిస్తుంటాడు. అతి కష్టంతో తప్పించుకున్న రాకుమారిని పట్టుకుని విడిపించడంతోపాటు, ప్రజలకు స్వేచ్ఛా స్వాతంత్య్రాలను సమకూర్చడమే ఏరియస్ కర్తవ్యం. ప్రజలను సమీకరించి కోటపైకి దండెత్తిన హెర్క్యులస్, ఏరియస్ బృందం నికోస్‌కు బందీలుగా చిక్కుతారు. బందీగా చిక్కిన హెర్క్యులస్‌పై నికోస్ విషప్రయోగం జరుపుతాడు. హెర్క్యులస్ బతికి బయటపడతాడా? ఏరియస్, నికోస్‌ను చంపి రాకుమారిని విడిపిస్తాడా అనేది సినిమా చూసి తెలుసుకోవాల్సిందే.
ఎలాంటి ట్విస్టులు లేకుండా సాదాసీదా కథనాలతో వున్న ఈ సినిమాను మరీ పేలవంగా తీసి ప్రేక్షకులకు ఏమాత్రం అనుభూతి దక్కకుండా తీశారు. గతంలో హెర్క్యులస్ సినిమాలు తీసినవారు పురాణాలలో వున్న సాహసాలనే కాకుండా మరిన్ని కొత్త సాహసాలను కల్పించి తీస్తే- ఈ సినిమా తీసినవారు వున్న సాహసాలు కూడా తీసిపారేశారు. కల్పనగానీ, ఊహాశక్తిగాని జోడించకుండా చాలా సాదాసీదాగా తీయడం ప్రేక్షకులను నిరాశపరిచింది. ముఖ్యంగా ఇందులో హెర్క్యులస్ ప్రధాన పాత్ర కాకపోవడం మరో పెద్ద లోపం. ఆ పాత్రకు వేరే ఏ పేరు పెట్టినా సరిపోయేది. హెర్క్యులస్ కాకుండా ఇతర ప్రధాన పాత్రలను కూడా సరిగా ఎస్టాబ్లిష్ చేయలేకపోయారు. ఉన్నంతలో విలన్‌గా నటించిన వ్యక్తి ఆకట్టుకుంటాడు. బలశాలి, క్రూరుడైన సైన్యాధిపతిగానే కాకుండా రాకుమారిని ప్రేమించి, ఆమె ప్రేమకోసం ఏమైనా చేయడానికి వెనుకాడని వ్యక్తిగా బాగా నటించాడు. రాకుమారిగా నటించిన అమ్మాయి అందరికంటె ఎక్కువ మార్కులను కొట్టేసింది. విలన్ చెరలో నిస్సహాయురాలిగా, ప్రాణాలకు తెగించి పారిపోవడం, చివర్లో ఏరియస్ చనిపోయే స్థితిలో వుండగా సైన్యాధిపతిని వెన్నుపోటు పొడవడం, విలన్‌ను ఈసడించుకునే దృశ్యంలోనూ చక్కగా నటించింది. సినిమా నిండా బోలెడన్ని ఫైట్లు వున్నా వాటిని ఆసక్తికరంగా మలచడంలో దర్శకుడు విఫలమయ్యాడు. సెట్టింగ్‌ల ద్వారా ఇదొక చారిత్రక సినిమా అనే భ్రమ కలిగించడంలో మాత్రం సక్సెస్ కాగలిగారు. మొత్తానికి ఇది సి గ్రేడ్ జానపద చిత్రంలా తయారైంది.

ఫ్యామిలీ డ్రామా!

ఫ్యామిలీ డ్రామా!

  • 18/07/2014

** దృశ్యం (ఫర్వాలేదు)
తారాగణం:
వెంకటేష్, మీనా, నదియా
సమీర్, నరేష్, రవికాలే
పరుచూరి వెంకటేశ్వరరావు
కృతిక తదితరులు
-----------
సంగీతం: ఎస్.శరత్
మాటలు: డార్లింగ్ స్వామి
కథ, స్క్రీన్‌ప్లే: జీతు జోసెఫ్
ఛాయాగ్రహణం: ఎస్.గోపాల్‌రెడ్డి
నిర్మాతలు: రాజ్‌కుమార్ సేతుపతి, సురేష్
దర్శకత్వం: శ్రీప్రియ
================
మలయాళంలో ఘన విజయం సాధించిన చిత్రం ‘దృశ్యం. చాన్నాళ్లుగా రీమేక్ కథల పట్ల ఆసక్తి కనబరిచే వెంకటేష్ ఈ సినిమా చేయనున్నట్టు వార్తలు రావటంతో సహజంగానే అభిమానుల్లో ఎన్నో ప్రశ్నలు పొడసూపాయి. మలయాళంలో ‘మోహన్‌లాల్’ ఈ కథకి జీవం పోశాడు?! మరి ఆ పాత్రలో వెంకటేష్ ఎలా ఉంటాడో? కథ ఏమిటో? ఇత్యాది ప్రశ్నలతో ఎదురుచూసిన ‘దృశ్యం’ రావటమే కాదు... కడు రమణీయంగా.. అదొక మరపురాని దృశ్యంగా ప్రేక్షకుల మదిలో నిలిచిపోయింది. ఈ మధ్యకాలంలో వస్తూన్న సినిమాల్లో ‘కథ’ లేకపోవటం చూస్తున్నదే. అంటే ఏమిటన్న ప్రశ్న ఉదయించక మానదు. స్టార్ ఇమేజ్‌లూ చట్రాలంటూ - స్టార్ హీరో కాల్షీట్ దొరికిందే భాగ్యమన్నట్టుగానూ - ఆ హీరోకి తగ్గ కథ అంటూ లేనిపోని ‘రేంజ్’లను సృష్టించటం.. గత చరిత్రల్ని తిరగేయటం... పూర్వీకుల పుట్టుపూర్వోత్తరాల తాలూకు డైలాగ్స్‌తో పేజీల్ని నింపటంతో - ఇటు ప్రేక్షకులు అటు అభిమానులు ఒక్కో సందర్భంలో అసందిగ్ధ పరిస్థితుల్లో కొట్టుమిట్టాడుతున్నారు కూడా. ఈ సందిగ్ధావస్థలో ‘దృశ్యం’పై అనేకానేక అనుమానాలూ వచ్చాయి. మలయాళ కథ తెలుగు నెటివిటీకి సరిపోతుందా? తెలుగు హీరో ‘ఇద్దరు పిల్లల తండ్రి’గా నటిస్తే చూస్తారా? ఫ్యామిలీ డ్రామాని ఇష్టపడతారా? అంటే- కథని తీసే రీతిలో తీస్తే.. కచ్చితంగా అందమైన ‘దృశ్యం’ కనిపిస్తుంది.
రాంబాబు (వెంకటేష్) అనాధ. స్వయంకృషితో జీవితంలో ఒక స్థాయికి చేరుకుంటాడు. మధ్యతరగతి దోబూచులాటలతో నిత్యం వేగిపోయే మనస్తత్వం. ఆ ఊళ్లో కేబుల్ నడిపిస్తూ భార్య జ్యోతి (మీనా), కుమార్తెలు అంజు (కృతిక), అను (బేబీ ఎస్తేర్)లను పోషించుకొంటూంటాడు. అతడికి భార్య కంటే కూడా సినిమాలంటే బోలెడంత ఇష్టం. ఎంత అంటే? సినిమా తర్వాతనే అతడి కుటుంబం. రాంబాబుకి అవినీతి అంటే పడదు. ఆ ఊరి కానిస్టేబుల్ వీరభద్రం (రవి కాలే)కి అదే ప్రవృత్తి. వీరభద్రం చేసే అవినీతి కార్యక్రమాల్ని చూళ్లేక ఎదురు తిరుగుతాడు రాంబాబు. అతడిపై పగ తీర్చుకోవటానికి సమయం కోసం ఎదురుచూస్తూంటాడు వీరభద్రం. ఐజి గీతా ప్రభాకర్ (నదియా) కొడుకు వరుణ్ తప్పిపోతాడు. ఆ కేసులో రాంబాబుని ఇరికిస్తాడు వీరభద్రం. ఆ తర్వాత ఏం జరిగిందన్నది క్లైమాక్స్.
కథని నమ్మితే- చెడు చేయదన్నది ఎన్నాళ్లుగానో వస్తున్న సినీ నీతిసూత్రం. ‘రీమేక్’ అన్నామా? ఆ కథని ఏదో విధంగా చిత్రిక పట్టేసి... కొసమెరుపులన్నీ తీసేసి... తెలుగు నేటివిటీకి తగ్గట్టు అని - కామెడీ ట్రాక్‌లనీ... ఇమేజ్‌కి తగ్గట్టు పవర్‌ఫుల్ పంచ్ డైలాగ్‌లనూ గుది గుచ్చేయటం పరిపాటి. దాంతో ‘కాళిదాసు కవిత్వం కొంత... నా పైత్యం కొంత’ అన్నట్టుగా కథ తయారవుతుంది. కానీ - ఇక్కడ ఆ ‘్ఫల్’ని ఏ మాత్రం చెడగొట్టకుండా - కథలో ఎటువంటి మార్పులు చేయకుండా - ఉన్నది ఉన్నట్టుగా సన్నివేశానికి సన్నివేశం తీయటంతో - ఇన్నాళ్లకి ఒక మంచి సినిమా చూశాం అన్న సంతృప్తి కనిపించింది ప్రేక్షకుల కళ్లల్లో. అంత మాత్రాన ఇదేదో బ్రహ్మాండం అని చెప్పటం కాదుగానీ... థ్రిల్లర్‌ని కుటుంబ నేపథ్యంలో చూపటంతో - ప్రేక్షకుడు కూడా ఆ ‘ఎత్తుగడల’ను తానే వేస్తూన్నట్టు భావిస్తాడు.
ఏ కథైనా మలుపు వరకూ వెళ్లాలంటే- కేరెక్టర్‌ని విశే్లషించటం జరగాలి. లేదూ నేపథ్యాన్ని బేస్ చేసుకొంటూ వెళ్లాలి. ఈ కథలో రాంబాబుని గురించి చెప్పటం... ఊళ్లో గొడవలు... కానిస్టేబుల్ వీరభద్రం సంగతులతో ఫస్ట్ హాఫ్ చాలా వరకూ సాగింది. ఇంతకీ దర్శకురాలు శ్రీప్రియ ఏం చెప్పదలచుకున్నదీ? అన్న సందేహం రాక మానదు. కథ మలుపులోకి రావటం ఆలస్యం - మితిమీరిన వేగంతో పయనించింది. ఆ టెంపోని అలాగే మెయిన్‌టెయిన్ చేస్తూ క్లైమాక్స్ వరకూ వచ్చింది. కథలో ప్రేక్షకుడు ఎప్పుడైతే ఇన్‌వాల్వ్ అవుతాడో ఇక కథకి వచ్చిన ఢోకా ఏం లేదు. అదే వెళ్లిపోతుంది - ప్రేక్షకుణ్ణి తీసుకొని. ఈ కథ నాదే. నేనే వీరభద్రాన్ని ఎదుర్కోవాలి. ఎలా నా కుటుంబాన్ని రక్షించుకోవాలి? అన్న ప్రశ్నలతో ఉక్కిరిబిక్కిరయ్యేట్టు ప్రేక్షకుణ్ణి చేసి.. ఇది అతడి కథే అన్నట్టు చేయటంలో నూటికి నూరు మార్కులు పడ్డాయి దర్శకురాలికి.
హీరో అంటే ఫైట్స్ చేయాలి. డ్యూయెట్లు పాడాలి. నాలుగు కుళ్లు జోకులతో అభిమానుల్ని అలరించాలి. పవర్‌ఫుల్ పంచ్ డైలాగ్‌లతో చప్పట్లు కొట్టేట్టు చేయాలి అన్న నియమం నుంచీ - ఎప్పుడైతే తెలుగు హీరో బయటపడతాడో అప్పుడే సినీ కథ బాగు పడుతుంది అన్న మాటకి ఈ సినిమా సరికొత్త ప్రక్రియకు తెర తీసింది. రాంబాబు ఒక మధ్యతరగతి కుటుంబీకుడు. అలాగే ఉంటాడు. అలాగే ప్రవర్తిస్తాడు కూడా. తెలుగు హీరో అలా ప్రవర్తించవచ్చా? కలల్లో బతికేయాలి. హీరోయిజం అంటే విలన్‌ని నాలుగు దెబ్బలు కొట్టాలి.. లాంటి భేషజాలకు వెళ్లలేదు. అందుకే- ఈ కథ అనుభూతిని మిగిల్చింది.
వెంకటేష్ ఈ కథని ఒప్పుకోవటమే ఒక సాహసం. అందునా - ఎదిగిన ఇద్దరు పిల్లల తండ్రిగా. హీరోయిజం ప్రదర్శించటానికేం లేదు. మామూలుగా మధ్యతరగతి తండ్రి కుటుంబంతో ఎలా ఉంటాడో అలాగే ఉండాలి. అంటే - హీరోకి చేతులు కట్టేసినట్టే. వెంకటేష్ ఇలా అనుకోలేదు. కథ ఏం చెప్పిందో అదే చేశాడు. అందుకే ‘దృశ్యం’లో ఎక్కడా వేలు పెట్టటానికి లేదు. మీనా నటనలో మరింత పరిణతి కనిపించింది. హీరోతో స్టెప్పులేసే.. ఆర్భాటాలేవీ పెట్టుకోకుండా - సాదాసీదా గృహిణిగా ఎంతో హుందాతనంతో కనిపించింది. పిల్లల పాత్రల్లో కృతిక, ఎస్తేర్ చక్కగా నటించారు. నదియా పాత్రలో ఏదో వెలితి కనిపించింది. పాత్ర పరిధి తక్కువ కాబట్టి... అలా ఉందేమో?! కానిస్టేబుల్ వీరభద్రంగా రవి కాలే చక్కటి నటన ప్రదర్శించాడు. విలన్ అంటే ఇతడే అన్నట్టుగా - నెగెటివ్ షేడ్స్ చూపాడు. వెంకటేశ్ అసిస్టెంట్‌గా సప్తగిరి... పరుచూరి వెంకటేశ్వరరావు, చిత్రం శ్రీను, ఉత్తేజ్.. ఇలా ఎవరికి వారే - కథని అద్భుతంగా పండించారు.
శరత్ సంగీతం... బ్యాక్ గ్రౌండ్ స్కోర్ బాగుంది. ‘డార్లింగ్’ స్వామి డైలాగ్స్ గురించి ప్రత్యేకించి చెప్పుకోవాలి. మామూలుగా మాట్లాడుకొనే మాటల్లానే ఉన్నా... ఎద లోతుల్లో అలజడిని సృష్టించాయి.
మలయాళ ‘దృశ్యం’ కథకి మూలం - ‘సస్పెక్ట్ ఎక్స్’ అనే జపనీస్ సినిమా అంటూ వార్తలొచ్చినా... ఏ కథనైనా తీసుకొంటే- దాన్ని ఎంతవరకూ సక్సెస్ చేయగలమన్న నమ్మకం ప్రధానం. అదే ఇక్కడ జరిగింది.
కామెడీ ట్రాక్ లుండాలి. రొమాన్స్ సీన్లు ఉండాలి. టూ-పీస్ సన్నివేశాలుండాలి అని ఎవరూ అడగరు. అలా ఉంటేనే చూస్తారన్నదీ లేదు. ఈ సినిమా అలాంటిదే. ఫ్యామిలీ డ్రామాకి కాస్తంత థ్రిల్లర్‌ని కలిపి - ‘దృశ్యం’ని ఎలా మలచారో తెలుస్తుంది.

నర-వానరాల యుద్ధం!

నర-వానరాల యుద్ధం!

  • -కె.పి.అశోక్‌కుమార్
  • 18/07/2014

హాలీవుడ్

*** డాన్ ఆఫ్ ది ప్లానెట్ ఆఫ్ ది ఏప్స్ (బాగుంది)
తారాగణం: ఆండీ సెర్కిస్, జేసన్ క్లార్క్
గేరీ ఓల్డ్‌మాన్, కేర్ రాస్సెల్
ఫొటోగ్రఫీ: మైకెల్ సెరెసిన్
దర్శకత్వం: మాట్ రీవ్స్

1971లో ‘‘ఎస్కేప్ ఫ్రం ప్లానెట్ ఆఫ్ ది ఏప్స్’’ అనే చిత్రం వచ్చింది. దాని విజయంతో సీక్వెల్‌గా 1972లో ‘‘కాంకెస్ట్ ఆఫ్ ది ప్లానెట్ ఆఫ్ ది ఏప్స్’’, 1973లో ‘‘బాటిల్ ఫర్ ది ప్లానెట్ ఆఫ్ ది ఏప్స్’’ చిత్రాలు వరుసగా వచ్చాయి. సినిమాలను పునర్నిర్మించడానికి హాలీవుడ్‌లో పది సంవత్సరాల కాలాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకుంటారు. అయితే ఈ ఏప్ చిత్రాలు నలభై ఏళ్ళ తర్వాత మళ్ళీ కొత్తగా తీయడానికి ప్రయత్నించడంతో, 2011లో ‘‘రైస్ ఆఫ్ ది ప్లానెట్ ఆఫ్ ది ఏప్స్’’ చిత్రం మొదటగా వచ్చింది. దానికి సీక్వెల్‌గా ఇప్పుడు రెండవ భాగం ‘‘డాన్ ఆఫ్ ది ప్లానెట్ ఆఫ్ ది ఏప్స్’’ అనే పేరుతో ఈ వారమే ప్రపంచవ్యాప్తంగా విడుదలయింది.
అది 2018. ఒక భయంకరమైన వైరస్ భూగ్రహం మీద వ్యాపించి మానవ నాగరికతను తుడిచిపెట్టి వేస్తుంది. పది సంవత్సరాల తర్వాత, కొత్త తరానికి చెందిన నరవానరం సీజర్ తన అనుచరులైన గొరిల్లాలు, ఒరాంగ్‌టాన్‌లతో కలిసి సాన్‌ఫ్రాన్సిస్కోకు దూరంగా వున్న అడవిలో తన రాజ్యాన్ని నెలకొల్పుతాడు. వాళ్ళు వున్న దుర్గమారణ్యంలోకి మానవులు ప్రవేశించడం- నర వానరాలను చూసి భయపడిన వారిలో ఒకడు ఒక నరవానరాన్ని చంపడంతో ఆ రాజ్యంలో కలకలం బయలుదేరుతుంది. సీజర్ వచ్చి మానవులను తిరిగి ఇటు వైపుకు రావద్దని బెదిరించి వెళ్ళగొడతాడు. ఆ రాజ్యానికి సైన్యాధిపతియైన కోబా అనే నర వానరం తనను గినిపిగ్‌లా వాడుకుని ప్రయోగశాలలో చిత్రహింసలు పెట్టిన వైనాన్ని మరిచిపోలేక మానవుల మీద ద్వేషాన్ని పెంచుకుంటాడు.
వైరస్ బారినుండి తప్పించుకున్న కొంతమంది మనుషులు సాన్‌ఫ్రాన్సిస్కోలో తలదాచుకుంటారు. చీకట్లో మగ్గుతున్న వారికి విద్యుచ్ఛక్తి కావాలి. నర వానరాల రాజ్యంలో పాడైపోయి వున్న హైడ్రో ఎలక్ట్రిక్ డామ్‌ను పునరుద్ధరించుకుంటే వారికి కావలసినంత కరెంట్ దొరుకుతుంది. అందుకుగాను ప్రాణాలకు తెగించి మాల్కం తన కుటుంబంతోపాటు కొంతమందితో కలిసి అడవికి వచ్చి, నర వానరాల రాజు సీజర్‌ను మెప్పించి ఆ డామ్‌ను రిపేర్ చేసుకోవడానికి అనుమతి సంపాదిస్తాడు. అది నచ్చని కోబా, సీజర్‌ను ఎదిరించినా లాభం లేకపోతుంది. మాల్కం కష్టపడి ఆ డామ్‌ను పునరుద్ధరిస్తాడు. దాంతో కరెంట్ వచ్చి నగరంలో వెలుగులు జిమ్ముతాయి. ఈలోపున జబ్బుతో వున్న సీజర్ భార్యను వైద్యురాలైన మాల్కం భార్య రక్షించడంతో సీజర్‌కు వాళ్ళ పట్ల అభిమానం పెరుగుతుంది. కోబా తన అనుచరులతో మానవుల ఆవాసాలకు వెళ్ళి అక్కడ వున్న ఆయుధాలను, అవి ఉపయోగించే విధానాన్ని చూస్తుంది. వాళ్ళ మీద దాడిచేసి, ఆ ఆయుధాలను చేజిక్కించుకుంటుంది. అడవికి వచ్చి సీజర్ మీద చాటుగా తుపాకీ పేల్చగా, సీజర్ గాయంతో లోయలోకి పడిపోతాడు. అది మానవులు చేసిన పని అని నమ్మించిన కోబా దానికి ప్రతీకారంగా ఆయుధాలు చేపట్టిన నర వానరాలను తీసుకుని మానవుల మీదకు దండెత్తుతుంది. ఈ హడావుడిలో మాల్కం తన బృందంతో తప్పించుకుని దాక్కుంటాడు.
అక్కడ మనుషులతో యుద్ధంచేసి గెలిచిన కోబా వాళ్లందర్నీ టవర్‌లో బంధిస్తాడు. తనను తాను రాజుగా ప్రకటించుకున్న కోబా తన మాట వినని వాళ్ళను శిక్షిస్తాడు. సీజర్‌కు విధేయులుగా వున్నవాళ్ళను బంధిస్తాడు. అడవిలో గాయంతో పడిపోయిన సీజర్‌ను మాల్కం బృందం రక్షించడానికి సాన్‌ఫ్రాన్సిస్కోకు తీసుకువస్తారు. సీజర్ కొడుకు వచ్చి బందీలుగా వున్న నర వానరాలను విడిపించి సీజర్ బతికే వున్నాడని తెలపడంతో వారంతా సీజర్‌కు విధేయత పాటించి కోబాకు ఎదురు తిరుగుతారు. మానవులకు ప్రతినిధిగా వున్న డ్రైఫస్ నర వానరాల దాడికి అండర్‌గ్రౌండ్‌లో తలదాచుకుని, సైన్యాన్ని రమ్మని మెసేజ్ ఇస్తాడు. డ్రైఫస్ టవర్‌ను పేల్చివేయకుండా చూడటంలో విఫలమైన మార్కస్, డ్రైఫస్‌ను చంపివేస్తాడు. సాయుధ మానవ బలగాలు వస్తున్నాయి. శాంతికోసం ప్రయత్నించి లాభం లేదు. వినాశనం తప్పదు. వీటన్నింటికి దూరంగా నీ కుటుంబంతో వెళ్ళిపో అని చెప్పి యుద్ధానికి సిద్ధమైన సీజర్‌ను చూపిస్తూ సినిమా ముగుస్తుంది.
ఈ చిత్రంలో నాగరికత నశించి మానవులంతా ఆది మానవుల స్థాయికి దిగజారగా, నర వానరాలు మరింత నాగరికంగా కనిపించడం విశేషం. ఈ వానరాలు సైగలతో మాట్లాడుకోవడమే కాదు, ఇంగ్లీషులో, అది కూడా మానవులతో మాట్లాడటం ఎంతో ఆశ్చర్యకరం. అటు వానరాలలో, ఇటు మనుషులలో అనగా ఇరుపక్షాలలో శాంతికాముకులు వుంటారు. యుద్ధప్రియులు వుంటారని చెబుతూ వీళ్ళవల్లనే యుద్ధాలు చెలరేగుతాయనీ, సర్వనాశనం అవుతాయని ఈ చిత్రం తెలియజేస్తుంది. నర వానరాలు అడవిలో వుంటూ తమకు అలవాటైన గొరిల్లా పద్ధతులతో యుద్ధం చేసే బదులుగా, తుపాకులు తీసుకుని గుర్రాలెక్కి మానవుల మీద దండయాత్రలకు బయలుదేరడం అంత సహజంగా అనిపించకపోయినా, కథాకథన వేగంలో ప్రేక్షకుడు దాన్ని పట్టించుకోడు. బహుళజాతి సంస్థలు ఆయిల్ పేరిట, ఖనిజాల అనే్వషణ పేరిట బడుగు దేశాలలోకి ప్రవేశించడం, వాళ్ళను కవ్వించి యుద్ధానికి సిద్ధం చేయడం, యుద్ధం పేరుతో వారిని సర్వనాశనం చేసే అగ్రరాజ్యాల దమన రీతిని అంతర్లీనంగా ఈ చిత్రం ప్రతిబింబింపజేస్తుంది. ఈ చిత్రం విడుదల కాకముందే అనగా జనవరి 2014లోనే మూడవ భాగం తీయడం ప్రారంభించారు. దీన్ని జూలై ’2016లో విడుదల చేయనున్నట్టు ప్రకటించేశారు కూడా.

పేరుకు తగ్గట్టు లేదు!

పేరుకు తగ్గట్టు లేదు!

  • - అన్వేషి
  • 11/07/2014

* కుల్ఫీ (బాగోలేదు)
తారాగణం:
జై, స్వాతి, సన్నీలియోన్
కస్తూరి, అరుణ్‌దాస్, రాజ్‌బాలాజీ
వెంకట్‌ప్రభు, సాయి తదితరులు.
సంగీతం: యువన్‌శంకర్‌రాజా
వివేక్ శివ, మెర్విన్
నిర్మాత: నరసింహారెడ్డి సామల.
కథ, దర్శకత్వం: శరవణరాజన్

ఓ చిన్న అంశాన్ని పట్టుకుని చిత్రం మొత్తం నడిపించడం అనేది చాలా సినిమాల్లో చూశాం. కానీ ప్రధాన ఇతివృత్తం వేరుగా ఉండి, దానికి అనుసంధానంగా అనుకున్న చిన్న పాయింట్‌కే అధిక ప్రాధాన్యతనిస్తూ సినిమాను సాగించడం అన్నది చాలా తక్కువ వాటిల్లో చూస్తాం. అలాంటి తక్కువ సంఖ్యకు చెందిన విభాగంలో ‘కుల్ఫీ’ వస్తుంది. అయితే ఇలా ప్రధానం- అప్రధానం అన్నవాటిని సమన్వయం చేయడం చాలా కష్టం. ఆ కష్టమైన విషయంలో సహజంగా వచ్చే క్లిష్టతను అధిగమించలేక పోవడంవల్ల ‘కుల్ఫీ’ పేరుకుతగ్గట్లు చల్లగా లేదు. అదేమిటో చూద్దాం.
మెడికల్ రిప్రజెంటేటివ్‌గా పనిచేసే హరీష్ (జై)కు మొదటి నుంచీ అత్యంత అధునాతనమైన సెల్‌ఫోన్లు వాడాలనే కోరిక. కానీ అలాంటి వాటిని సొంతం చేసుకోవాలనే కాంక్ష అతనికున్నా ఆర్థిక పరిస్థితి అనుమతించదు. అలాంటి పరిస్థితిలో ఓ టీషాపులో ఎవరో వదిలేసి వెళ్లిన సెల్‌ఫోను దొరుకుతుంది. దానివల్ల అతనికి ఎదురైన కష్టాలు, తిరిగి వాటినుంచి బయటపడి, తాను ప్రేమించిన స్వాతి (స్వాతి) చెంతకు చేరడం... తదితరాలు మిగిలిన కథ. అనుకోడానికి ఇది చాలా మంచి పాయింట్... అయినా దాన్ని సంపూర్ణ ఆకర్షణీయంగా చేయడంలో దర్శకుడు విఫలమయ్యారు. దానికి కారణం ఇందాకా చెప్పినట్లు కేవలం ఒకే పాయింటు... హరీష్ సెల్‌ఫోన్ ప్రీతి రకరకాల ఫోన్ల షాపింగ్, అమ్మాయిలు కాస్ట్‌లీ సెల్‌ఫోన్‌లు వున్న వారి వెంటే పడతారనడం వంటి వాటితోనే సన్నివేశాలు నడపడం. అసలు వాస్తవానికి దర్శకుని ఉద్దేశ్యం.. గడువుతీరిపోయిన మందులు (ఎక్స్‌పైరీ మెడిసిన్స్)ను తీసుకుని వాటిపై కొత్త తేదీల లేబుల్స్ వేసి మార్కెట్‌లోకి మళ్లించే ముఠాల ఆటకట్టించడం. కానీ ఇది కేవలం ఇంటర్వెల్ ముందే తెరపైకి వస్తుంది. నిజానికి ఇలా ప్రజల ప్రాణాలతో చెలగాటమాడే మందుల మార్పిడి ‘మాఫియా’ అతి ప్రమాదకరమైనది. తక్షణం అరికట్టవలసినది. దానిపైనే సినిమా మొత్తం కేంద్రీకరిస్తే బావుండేది. కేవలం దీనిపై రెండవ సగంలోనే దృష్టిపెట్టడంతో సరిగా దాని ఆనుపానుల్ని వివరించలేకపోయారు దర్శకుడు. అందులోనూ దర్శకునికిది తొలి సినిమా (దర్శకుడు శరవణరాజన్‌కిది తమిళంలో తొలి చిత్రం) కావడంతో ఆ అనుభవలేమి కనపడింది. ఇంకా సన్నివేశాల కల్పనలో కూడా కొన్ని అతిశయోక్తిలూ దోబూచులాడాయి. అంతగా సెల్‌ఫోను మానియాతో ఉన్న కథానాయకునికి సెల్‌ని సైలెంట్ మోడ్‌లో పెట్టడం రాదా? మాటిమాటికీ అది భయంకరమైన ధ్వనినిస్తూంటే, దాన్లోంచి వినోదం పిండడానికి ప్రయత్నించారు తప్ప అసలు విషయంపై దృష్టి సారించలేదు. అలాగే హరీష్‌నెంతగానో ప్రేమించిన అన్న, అలా తమ్ముడు విపత్కర పరిస్థితిలో ఉంటే అతనేమయ్యాడో అన్న ఆందోళనతో వెతకడం లాంటివి చేసినట్లే కనపడదు. అదే విధంగా హరీష్ అన్న పాత్ర నాకు దేవుడు ఎన్టీఆర్ అంటూ ఎంజిఆర్ ఫొటోముందు డైలాగులు చెప్పడం అసహజంగా ఉంది. అయితే ఈ అసహజత ఇది అనువాద చిత్రం (‘వడకర్రీ’ పేరిట తమిళంలో గత జూన్ 19న విడుదలైంది. దాన్ని ‘కుల్ఫీ’ పేరిట తెలుగులో అనువదించారు) కనుక అనివార్యం అయిందనవచ్చు. అలాంటప్పుడు ‘ఎజీఆర్’ ఫొటో చూపకుండా ఇక్కడ ఎన్టీఆర్ పాప్యులర్ కనుక చూపవచ్చు. అలాంటి జాగ్రత్తలు తీసుకోకపోవడంవల్ల ఆ సీన్లు పండలేదు. ఇక తను ఎంతగానో ఇష్టపడ్డ స్వాతి అన్న పేరుకానీ, అతనేం చేస్తున్నాడో కానీ కథానాయకుడు తెలుసుకోడా అన్నది పెద్ద ప్రశ్న. అతనే ముఠాకు నాయకుడు అన్నది ప్రేక్షకులు చాలా సులభంగా గుర్తుపట్టేశారు. ఎంతగానో ప్రచారం చేసిన శృంగార తార సన్నీలియోన్ ఉనికి సినిమాలో ఏం కనపడలేదు. కనీసం ఆమె నర్తించిన సాంగ్‌కేనా శ్రద్ధపెట్టలేదు. హరీష్‌గా జై తన పాత్ర పరిధిలో బానే నటించారు. స్వాతిగా కలర్స్ స్వాతి తనకున్న పెట్టని ఆస్తి క్యూట్ లుక్స్‌తో ఉన్న కాస్సేపూ ఓకె! మిగిలిన వారిలో హరీష్ స్నేహితుడు గణేష్ బాగా నటించారు. అసలు ఇతని పేరే సినిమా పేరు. ఎందుకంటే ఇతనే్న ఫ్రెండ్స్ అందరూ ముద్దుగా ‘కుల్ఫీ’అని పిలుస్తారట. సినిమాకి ‘కుల్ఫీ’ అన్న పేరు ఎలా కుదురుతుందని ఆలోచించే వారికి ఈ వివరణతో సమాధానమిచ్చేసాడు దర్శకుడు. పాటల్లో ‘ఉన్మాదినై, ఉన్మత్తుడై’ అన్నది ఓ మాదిరిగా ఉంది. దాని చిత్రీకరణ మాత్రం వైవిధ్యంగా ఉంది. ‘‘ఈ ఫేసు చూస్తే మెడిటేషన్ చేసే వాడికైనా ఇరిటేషన్ వస్తుంది’’లాంటి పంచ్ డైలాగుల ప్రయత్నమూ ఈ చిత్రంలో జరిగింది. ఇవన్నీ పక్కకుపెట్టి దర్శకుడు ఎలాంటి సన్నివేశంలోనూ అసభ్యతకు, అపసవ్య సంభాషణకూ తావివ్వకపోవడం అభినందనీయం. కానీ సినిమా ప్రధాన అంశమైన దానికి అల్ప ప్రాధాన్యతనివ్వకుండా వుండి వుంటే ‘కుల్ఫీ’అందరూ చూడడం కుదిరేది.

ఎక్కడని వెతుకుతాం...

ఎక్కడని వెతుకుతాం...

  • -ఎం.డి
  • 11/07/2014

* ఆ ఐదుగురు (బాగోలేదు)
తారాగణం:
వెంకట్, అస్మితా సూద్
క్రాంతికుమార్, శశి
తనిష్క్‌రెడ్డి, కృష్ణతేజ
క్రాంతి తదితరులు
సంగీతం: మంత్ర ఆనంద్
నిర్మాత: సరిత పట్రా
దర్శకత్వం: అనిల్ జేసన్ గూడూరు

మెసేజ్ ఓరియంటెడ్ సినిమా అంటేనే - అదో డాక్యుమెంటరీలా.. ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ నిల్ సబ్జెక్ట్‌లా అనిపిస్తుంది. సీరియస్ సబ్జెక్ట్‌లో సందేశం ఉండగానే సరికాదు- ఆ సందేశాన్ని సరిగ్గా స్క్రీన్‌పై ప్రెజెంట్ చేయాలి. కారణాకారణాలు ఏవైనప్పటికీ - సామాజిక అంశాన్ని తెరకెక్కించేప్పుడు చాలామంది ‘మిస్’ అవుతున్న కానె్సప్ట్‌నే దర్శకుడు అనిల్ కూడా ‘మిస్’ అయ్యాడు. ‘వినాయకుడు’ లాంటి హాస్య కదంబంలో సాఫ్ట్‌వేర్ నేపథ్యాన్ని కలిపి.. ‘ఆ నలుగురు’ సినిమాలో ఒక రచయిత తాలూకు జీవన వైవిధ్యాన్ని అందించిన ప్రేమ్ మూవీస్ బ్యానర్ ‘ఆ ఐదుగురు’ని అందించింది. కానె్సప్ట్ వరకూ ఓకే. కానీ - అది చిత్రీకరణ రూపం దాల్చేప్పటికి - మరో సినిమాని గుర్తు చేసేట్టు తయారైందీ విధంగా.
ఐపిఎస్ అధికారి రఘురాం (వాసు) ఒక కొత్త రాజకీయ పార్టీని స్థాపించి... ఇరవై ఏళ్లుగా ముఖ్యమంత్రిగా ఉంటూ అవినీతి పర్వాన్ని కొనసాగిస్తున్న నాగునీడు (నాగినీడు)ని ఎన్నికల్లో చిత్తుగా ఓడించి ముఖ్యమంత్రి పదవిని అలంకరిస్తాడు. సమాజానికి చీడ పురుగుల్లా మారుతూ అడ్డదోవలో వెళుతూన్న యువతను సన్మార్గంలో పెట్టడం ఒక్కటే ఆయన ధ్యేయం. దాంతో ఎన్.జి.ఎఫ్ (నెక్స్ట్ జనరేషన్ ఫోర్స్)ని నెలకొల్పి... యువత ప్రాధాన్యత దేశానికి ఎంతో ముఖ్యమని చెప్పాలన్న ఉద్దేశంతో - ఏ అర్హత లేకపోయినా.. పదిహేను వారాలపాటు ట్రైనింగ్ ఇచ్చి పోలీసు ఆఫీసర్లుగా మార్చేందుకు ప్రాతిపదికను తయారుచేస్తాడు. ఇంటర్వ్యూలు నిర్వహించి 40 మందిని ఎంపిక చేస్తారు. ఆ 40 మందిలో ‘ఆ ఐదుగురు’ కూడా ఉంటారు. బ్లాక్‌లో టికెట్లు అమ్మే అల్త్ఫా (క్రాంతి), సిద్దు (తనిష్క్‌రెడ్డి), జాన్ (క్రాంతికుమార్), బలరాం (శశి), క్రిష్ (కృష్ణతేజ). ఆ ఐదుగురు పరిచయం బలమైన స్నేహంగా మారుతుంది. ఆ క్యాంప్ ట్రైనర్ తోట చక్రవర్తి (వెంకట్). స్ట్రిక్ట్ ఆఫీసర్‌గా పేరు పొందిన తోట చక్రవర్తి సుశిక్షణలో ఈ ఐదుగురు మాత్రం దేన్నీ సాధించలేక వెనకబడతారు. ఇంకో ట్రాక్‌లో నాగునీడు - కృష్ణ మురళి (పోసాని కృష్ణ మురళి) రఘురాం నెలకొల్పిన ఎన్.జి.ఎఫ్‌ని అంతం చేసేందుకు ప్లాన్ వేస్తూంటారు. ఇక ప్రశ్నలే మిగిలాయి. ఎన్.జి.ఎఫ్ ట్రైనింగ్‌లో ‘ఆ ఐదుగురు’ శిక్షణలో విజయం సాధించి పోలీస్ ఆఫీసర్స్‌గా మారారా? వీరి ఫ్లాష్‌బ్యాక్ ఏమిటి? ప్రత్యేక అధికారిగా వచ్చిన కిరణ్మయి (అస్మితా సూద్) సంగతి ఏమిటి? ఆమె ఎవరు? ఏమైంది? ఇత్యాది ప్రశ్నలు.
ఒక సినిమా చూస్తున్నప్పుడు - మరో సినిమా ఆలోచనలోకి రాకూడదు. ఎక్కడో ఇలాంటి సినిమా చూశామే అనిపించకూడదు. మొదట్నుంచీ కూడా ఈ సినిమా అదే పోకడలో వెళుతుంది. నితిన్ నటించిన ‘హీరో’ జ్ఞాపకం ఉంటే- అందుకు భిన్నంగా ఏమీ ఉండదీ సినిమా. దర్శకుడు తీసుకున్న సబ్జెక్ట్ కూడా మలయాళ సినిమా ‘పోలీసు అకాడెమీ’నా? అన్న సందేహం రాక మానదు. ఏది ఏమైనా- సినిమా సోషల్ కానె్సప్ట్ అన్నది మొదటి రీల్‌తోనే అర్థమై పోతుంది. ఎన్.జి.ఎఫ్ ట్రైనింగ్ క్యాంప్ సన్నివేశాలతో సినిమాని నింపేసి.. ఆఖరున ఈ గ్రూప్‌తో అవినీతిని కూకటి వేళ్లతో పెళ్లగించేస్తాం అని చెప్పటం ప్రేక్షకుడు జీర్ణించుకోలేడు. ఇటువంటి ట్రైనింగ్ కథల్ని హిందీ సినిమాల్లో తెగ చూసేశాం. అదీగాక- అర్థంకాని సంగతులెన్నో ప్రేక్షకుణ్ణి వేధిస్తాయి. సి.ఎం. రోజువారి షెడ్యూల్ క్రితం రోజు రూపొందిస్తారు. ఇక్కడ మాత్రం ఓ నెల రోజులకు సరిపడా ‘షెడ్యూల్’ని ముందుగానే ప్రిపేర్ చేస్తారు. ఇది ఎక్కడా ఉండదు? సెక్యూరిటీ ప్రాబ్లమ్ ఉంటుందేమో? అన్న చిన్న సందేహం కూడా దర్శకుడికి రాలేదు. మరోవైపు పోలీస్ సెలక్షన్స్‌కి అడ్వర్టయిజ్‌మెంట్ ఇస్తే- 40 మంది మాత్రమే రావటం ఏమిటో? ఇదీ కథకి అంతగా నప్పలేదు. పోనీ! ఇటువంటి చిన్నచిన్నవి ఏ సినిమాలోనైనా జరిగేవే కదా- అని సరిపెట్టుకున్నా.. డాక్యుమెంటరీ చూస్తున్నట్టు ఎక్స్‌ప్రెషన్ పెట్టాల్సిన పరిస్థితి. మధ్యమధ్య ‘ఆ నలుగురు’తో ఈ ‘ఐదుగురు’ని పోల్చటం వల్ల వచ్చే తంటా. అటు ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ లేదు. ఇటు ‘క్యాంప్’ తతంగమైనా బాగుందా? అంటే అర్థంకాని పరిస్థితి. కేవలం నటన కోసం సినిమాకి వస్తారా ఎవరైనా. అలా వస్తే గనుక - కథని సైడ్ ట్రాక్‌లో పెట్టి - ఎవరు అద్భుతంగా నటించారన్న దానికి మార్కులు వేయొచ్చు. ‘సీతారాముల కళ్యాణము చూతము రారండి’ లాంటి సినిమాల్లో నటించిన వెంకట్ ఈ సినిమాలో స్ట్రిక్ట్ పోలీస్ ఆఫీసర్ పాత్రలో కనిపించాడు. కానీ పాత్ర పరిధి మరీ తక్కువ. ఉన్నంతలో చక్కటి నటనను ప్రదర్శించాడు. స్పెషల్ పోలీస్ ఆఫీసర్‌గా అస్మితా సూద్ గ్లామరస్‌గా కనిపించింది. ‘ఆ ఐదుగురు’లో జాన్‌గా క్రాంతికుమార్, అల్త్ఫాగా క్రాంతి, కృష్ణతేజ, తనిష్క్‌రెడ్డి, శశి ఉన్నంతలో రాణించారు. పిజి విందా ఫొటోగ్రఫీ సినిమాకి ప్లస్ పాయింట్. ఎడిటర్ కాస్తంత శ్రద్ధ పెట్టి ఉంటే బాగుండేది. సీన్‌కి సీన్‌కి మధ్య ‘బ్రేక్’ అనిపించకూడదు. అనిపించిందంటే - కథకి కనెక్ట్ కావటం కష్టం. అదే జరిగింది. ఏ విషయం చెప్పాలనుకున్నదీ డైరెక్టర్ సరిగ్గా చెప్పకపోవటం వల్ల వచ్చిన ఇబ్బంది ఇది. ఇప్పుడు లవ్ సీన్ అంటూ తెరతీసి.. అది కాకముందే సెంటిమెంట్‌లోకి వెళ్లిపోవటం - సినిమా అంతా ఇదే తంతు.
అసలు ఈ సినిమాకి వెళ్లాలా? వద్దా? అన్నది ఆలోచిస్తే- దర్శకుడు ఉద్దేశం మంచిదే. సామాజిక అంశంతో ఏదో తాపత్రయ పడ్డాడు. కానీ - వెళ్లటం అవసరమా? అన్న నిర్లిప్తత కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తుంది. అదీగాక - పోస్టర్లు కూడా అంతగా కనిపించక పోవటంవల్ల - ‘ఆ ఐదుగురు’ని ఎక్కడని వెతికి పట్టుకుంటాం? అని ‘స్లిప్’ చేసేయ్యొచ్చు.

‘ఎక్స్‌ప్రెస్’కి సీక్వెలా?

‘ఎక్స్‌ప్రెస్’కి సీక్వెలా?

  • -బి.ఎన్
  • 11/07/2014

* రారా.. కృష్ణయ్యా... (బాగోలేదు)
తారాగణం:
సందీప్‌కిషన్, రెజీనా
జగపతిబాబు, కళ్యాణి తదితరులు
సంగీతం: అచ్చు
నిర్మాత: వంశీకృష్ణ శ్రీనివాస్
కథ, మాటలు, స్క్రీన్‌ప్లే, దర్శకత్వం:
మహేష్ బాబు పి.

ఏ సినిమానైనా ఎవరైనా ఇష్టపడాలంటే - దానికి కొన్ని క్వాలిఫికేషన్స్ ఉండాలి. ‘రారా’ అనటంతోనే వచ్చేస్తారేంటి? ‘సినిమాలో సరుకేంటో?’ అని ప్రశ్నిస్తాడు. ఫలానా ఫలానా ‘ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్’ ఎపిసోడ్స్ ఉన్నాయని కచ్చితంగా చెప్పగలగాలి. ఆ తర్వాతనే థియేటర్‌లోకి తొంగి చూస్తాడు. ‘రమ్మన్న’ కృష్ణయ్యకి ఆ అర్హతలున్నాయా? ఉన్నట్టే కనిపిస్తూనే.. వొకింత లేనట్టూ అనిపిస్తుంది. ‘వెంకటాద్రి ఎక్స్‌ప్రెస్’ హిట్‌ని తన ఖాతాలో వేసుకున్న సందీప్ కిషన్ - ఎక్స్‌ప్రెస్ వేగాన్ని ప్రదర్శించాడా? లేదా? అన్నది ఫస్ట్ పాయింట్. గ్లామర్‌ని తెగ వొలకబోసిందన్న స్టేట్‌మెంట్ల వెల్లువ మధ్య ‘రెజీనా’ రెచ్చిపోయిందా? లేదా? అన్నది మరో పాయింట్. ఇలా పాయింట్ టు పాయింట్ లెక్కలేస్తే - ‘రారా’ అన్నందుకు మినిమమ్ గ్యారంటీ దొరికిందా? లేదా? అన్నది ఇంకో పాయింట్.
అసలు పాయింట్‌కి వస్తే- కిట్టు (సందీప్ కిషన్) క్యాబ్ డ్రైవర్. అతగాడి సేఠ్ మాణిక్యం (తనికెళ్ల భరణి) దగ్గర -జీతంలోంచి కొంత సేవ్ చేసుకొని.. కారు కొనుక్కోవాలని కిట్టు కల. డబ్బు కూడబెట్టి క్యాబ్ కంపెనీ పెట్టాలన్న ఆశ. ఈ ఆశలపై నీళ్లు జల్లుతాడు సేఠ్. ‘నాకు డబ్బెప్పుడిచ్చావ్? డబ్బుల్లేవ్ గిబ్బుల్లేవ్’ అంటూ మోసగిస్తాడు. ఆ సేఠ్ కూతురు నందు (రెజీనా). తెగ మాట్లాడేయటం ఈమె నైజం. ఆమె ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా ఇంట్లో పెళ్లి సంబంధం కుదురుస్తారు. పెళ్లి తప్పించుకోవటం ఒక్కటే ఆమె ముందున్న తక్షణ కర్తవ్యం. ఈ నేపథ్యంలో సేఠ్ ఇంటికి వస్తాడు కిట్టు. సేఠ్‌ని ఎలాగైనా దెబ్బ కొట్టాలని నందుని కిడ్నాప్ చేసి పట్టుకెళ్లిపోతాడు. దీంతో నందూకి పెళ్లి బెడద తప్పినట్టే. ఈ ట్రాక్‌లో కిట్టు ప్రేమలో పడుతుంది నందూ. లక్షలిస్తేనే... నీ కూతుర్ని పంపిస్తా నంటూ సేఠ్‌ని బెదిరిస్తాడు కిట్టు. అక్షరాలా రూ.15 లక్షలు ఎందుకంటే? కిట్టుకి ఆరు లక్షలు. తొమ్మిది లక్షలు నందూకి. ఐతే- కిట్టుని ఇష్టపడే నందూ అతడి జీవితంలోకి ప్రవేశించాలనుకొంటుంది. మరోవైపు నందూ చూపుతున్న ప్రేమ కారణంగా- తనో మోసగాడిగా... కిడ్నాపర్‌గా ఆమె మనసులో నిలిచిపోకూడదన్న ఆలోచనతో నందూని తిరిగి సేఠ్‌కి అప్పగించేందుకు సిద్ధపడతాడు. ఆ తర్వాత ఏం జరిగింది? నందూని మనసారా కిట్టు ప్రేమించాడా? జగ్గ్భూయ్ కథేంటి? అతడికీ కిట్టుకీ సంబంధం ఏమిటి? అనేది క్లైమాక్స్ కథ.
సినిమా అంతా కిడ్నాప్‌ల మయం. మాట్లాడితే చాలు - కిడ్నాపింగ్‌కి రెడీ అయిపోతూంటారు. కిడ్నాప్‌ల కోసం ఏకంగా ఒక కేరెక్టర్‌నే క్రియేట్ చేశారు. అదే జగ్గ్భూయ్ (జగపతిబాబు). దర్శకుడిపై చాలా సినిమాల ప్రభావం ఉన్నట్టు స్పష్టంగా కనిపించటం ఇక్కడి పాయింట్. ‘తేరే నాల్ ప్యార్ హోగయా’ సినిమా అతణ్ణి ఎంతగా ప్రభావితం చేసిందంటే- డైరెక్ట్‌గా నిస్సిగ్గుగా కాపీ కొట్టేసి... ఆ సంగతి చెప్పక పోవటం. కానీ- రొటీన్ కథకి తనదైన స్టైల్‌లో ఫార్ములా ప్రకారం కథని రాసుకోవటం వల్ల... పోనిద్దురూ! అనేయ బుద్ధేస్తుంది. ఇంటర్వెల్ వరకూ కథలో ఏం చెప్పదలచుకున్నాడో? దర్శకుడికే అర్థం కానట్టు ఉంది.
ఎక్కడ ఫుల్‌స్టాప్ పెట్టాలో? ఎక్కడ కామా పెట్టాలో? తెలీక రీళ్లని నడిపించినప్పటికీ... సెకండ్ హాఫ్ కోసం సస్పెన్స్‌నీ, కథలో మలుపునీ ఆట్టే పెట్టేసుకున్నాడు. ఆ మలుపు కూడా తెలిసిందే కావటం వల్ల - అంతగా థ్రిల్లింగ్ ఫీలయ్యే అంశం కూడా కాదు.
కథాపరంగా - కిట్టు పాత్రకి ఒక లక్ష్యం అంటూ లేకుండా పోయింది. అతడికేం కావాలో - అతడే ఒక్కోసారి కన్‌ఫ్యూజ్ అయిపోతూంటాడు. ఆఖరికి నందూ లేనిదే జీవితం లేదు? అన్న విషయంలోనూ అతడికి ఒక ఒపీనియన్ ఉండదు. పైగా జగ్గ్భూయ్ కేరెక్టర్‌ని మధ్యలోనే విడిచిపెట్టేసినట్టు కనిపిస్తుంది. ఆ కేరెక్టర్‌ని మలచటంలోనూ తడబడ్డాడు.
నటన విషయానికి వస్తే- సందీప్ కిషన్ ‘వెంకటాద్రి ఎక్స్‌ప్రెస్’తో పీక్ స్టేజ్‌కి వెళ్లినట్టు కనిపించినప్పటికీ - రొటీన్ కాకుండా చూసుకోవటం ముఖ్యం. ఈ సినిమాలో సందీప్ నటనకి పూర్తి మార్కులు వేయ్యొచ్చు. అందుకు తగ్గట్టుగానే- నందు పాత్రలో రెజీనా కాసండ్రియా గ్లామర్‌గానూ... సెక్సీగానూ కనిపించింది. నటన గురించి ప్రత్యేకించి చెప్పక్కర్లేదు. ఈ సినిమాకి ప్లస్ పాయింట్. ‘లెజెండ్’ సినిమా తర్వాత మళ్లీ విలన్ పాత్రలో కనిపించిన జగపతిబాబు తన పాత్రకి పూర్తి న్యాయం చేశాడు. తదితర పాత్రధారులు న్యాయం చేశారు.
కేరళ ఎపిసోడ్ ఈ కథకి అంతగా అవసరం లేదేమో?! తనికెళ్ల భరణి ‘అరవ’ యాస బాగుంది. రితేష్ దేశ్‌ముఖ్, జెనీలియా నటించిన ‘తేరే నాల్ లవ్ హో గయా’ రీమేక్ సంగతి తెలిసిపోతూనే ఉంటుంది. అటువంటప్పుడు - ఆ కథని చెప్పటంలో వెరైటీ కనబరచక పోతే... శుద్ధ వేస్ట్. అంతేకాకండా - ప్రయాణం కథలు కొత్త కాదు. ఆ ప్రయాణాన్ని అందమైన మలుపులతో సాగనివ్వకుంటే... జర్నీ బోర్ కొడుతుంది. ఇక్కడ కూడా ఆయా మలుపుల్లో అదే జరిగింది. చెన్నై నుంచి కేరళకి కథ ప్రయాణం చేసినా... మధ్యమధ్య ఛేజింగ్ మలుపులున్నప్పటికీ - కథ ఎక్కడున్నావే? అంటే ఇక్కణ్నే ఉన్నానన్నట్టు ఉంది.
జగపతిబాబు కేరెక్టర్ కథకి బలం అనుకొంటే- కిడ్నాప్ అతడి వంశ వృత్తి అన్న బిల్డప్ ఇచ్చినప్పుడు ఆ కేరెక్టర్‌ని మరింత బలంగా తీర్చిదిద్దాలి. అదీ జరగలేదు. ఫెయిల్యూర్ కిడ్నాపర్‌గా రవిబాబుని ప్రవేశపెట్టారు. అది కూడా కథలో ఇమడలేదు. ‘రారా’ రమ్మని ఇంతగా టార్చర్ పెట్టాలా? అని బుర్ర గోక్కోవటం మినహా చేయగలిగిందేమీ లేదు. ఐతే- వీటి సంగతి పక్కనబెట్టి- ఏం సినిమా చూపిస్తావో చూపించవయ్యా కృష్ణయ్యా? అని బ్లాంక్ బుర్రతో వెళ్తే మాత్రం - కొద్దిలో కొద్దిగా - దెబ్బ కొట్టి ‘వెన్న’ రాసినట్టు ఉంటుంది.
కథని కాపీ కొట్టినా... సినీ ఫార్ములాని మాత్రం ఎక్కడా మిస్ కాలేదు దర్శకుడు. ఈ కథలో ‘వెంకటాద్రి ఎక్స్‌ప్రెస్’ జర్నీ... రొమాన్స్ - సెంటిమెంట్.. చెన్నయ్ నేటివిటీ.. ఇలా ఎన్నింటినో ప్రవేశపెట్టి... ఇది నా కథే అని గొప్పగా చెప్పాడు.
‘అల్లరి’ రవిబాబు ‘ఫ్రస్ట్రేషన్ డిజాస్డర్ చెకొస్లవేకియా’ రోగంతో.. , చలపతిరావు కామెడీ... బిహారీలాల్ పాత్రలో వేణు.. సత్యం రాజేష్.. తనికెళ్ల భరణి, కల్యాణి, కాశీ విశ్వనాథ్, బ్రహ్మాజీ, తాగుబోతు రమేష్, షకలక శంకర్ తదితరులు స్క్రీన్‌కి సరిపోయారు. శ్రీరామ్ ఫొటోగ్రాఫీ స్క్రీన్‌కి నిండుతనాన్ని తెచ్చిపెట్టింది. అచ్చు సంగీతం ఫర్వాలేదు.
వెంకటాద్రి ఎక్స్‌ప్రెస్‌కి ఇది సీక్వెల్‌లా అనిపిస్తుంది.

నవ్వుల ‘బాబీ’

నవ్వుల ‘బాబీ’

  • -హెచ్
  • 11/07/2014

** బాబీ జాసూస్ (ఫర్వాలేదు)
తారాగణం:
విద్యాబాలన్, అలీ ఫజల్
సుప్రియా పాఠక్, రాజేంద్ర గుప్తా
తన్వీ ఆజ్మీ తదితరులు
నిర్మాతలు: దియా మీర్జా , సాహిల్ సంఘా
స్క్రీన్‌ప్లే: సంయుక్త షేక్ చావ్లా
దర్శకత్వం: సమీరా షేక్
‘డర్టీ పిక్చర్’ని పక్కన పెట్టి - ‘ఘన్ చక్కర్’ ‘షాదీ కే సైడ్ ఎఫెక్ట్స్’ లాంటి సినిమాల్లో విద్యాబాలన్ కనబరచిన నటననీ... ఆమె స్టయల్‌నీ అభిమానించని వారుండరు. ఈ సినిమా ఆ అభిమానాన్ని మరింత పెంచేస్తుంది. కామెడీ క్రైంగా రూపుదిద్దుకున్న ‘బాబీ జాసూస్’ హాయిగా నవ్వుకొనేట్టు... హైదరాబాద్ పాతబస్తీ నేపథ్యంలో సాగింది.
కథ- హైదరాబాదీ మధ్యతరగతి కుటుంబంలోని అమ్మాయి బిల్‌ఖిస్ అహ్మద్ అలియాస్ బాబీ (విద్యాబాలన్). చక్కగా పెళ్లిచేసి అత్తారింటికి పంపేస్తే తన బాధ్యత తీరిపోతుందనుకొనే తండ్రి (రాజేంద్ర గుప్తా) మాటల్ని ఖాతరు చేయదు. జీవితంలో తనకొక లక్ష్యం ఉంది. అదే - వన్ ఉమెన్ డిటెక్టివ్ ఏజెన్సీ. దీని ద్వారా సమాజంలోని సమస్యలన్నింటికీ పరిష్కారం వెతకాలన్న తాపత్రయం. తన కూతురు తీసుకున్న నిర్ణయం సబబే నంటుంది తల్లి జెబో (సుప్రియా పాఠక్). దీంతో కూతురికీ తండ్రికీ మధ్య వాగ్యుద్ధం. ఆ తర్వాత మాటలు బంద్. హైదరాబాద్ పాతబస్తీలోని మొగల్‌పురా మొహల్లా నుంచీ తన కార్యకలాపాలను నిర్వహిస్తూంటుంది. పక్కింటి సమస్యని అతి చాకచక్యంగా పరిష్కరించటంతో బాబీ పేరు ఆ గల్లీలో మారుమోగి పోతుంది. తస్సవూర్ (అలీఫజల్) అనే టీవీ షో హోస్ట్‌ని బాబీ ‘డిటెక్టివ్’ పనులు ఆకట్టుకొంటాయి. ఈ నేపథ్యంలో ‘నిలోఫర్’ ‘అమ్నా’ అనే ఇద్దరమ్మాయిల ‘మిస్సింగ్’ కేసు ఇనె్వస్టిగేట్ చేయాల్సి వస్తుంది బాబీ. ఈ కేసు కోసం ‘పిచ్చివాడిగా’ ‘ప్యూన్’ ‘హాకర్’ ‘స్టూడెంట్’ ‘జ్యోతిష్యుడు’ ‘టీవీ ప్రొడ్యూసర్’గా అవతారాలు ఎత్తాల్సి వస్తుంది.
అనీస్ ఖాన్ అనే ఎన్‌ఆర్‌ఐ ఒక అబ్బాయి మిస్సింగ్ కేసుని ఇనె్వస్టిగేట్ చేయాలని కోరతాడు బాబీని. ఆ అబ్బాయితోపాటు ‘అలీ’ అనే బొమ్మ కూడా. ఈ నేపథ్యంలోనే బాబీకి తసవూర్‌కి పెళ్లి నిశ్చయిస్తారు పెద్దలు. పెళ్లి ముందా? ఇనె్వస్టిగేషన్ ముందా? తేల్చుకోలేని పరిస్థితుల్లో లోకల్ గూండా లాలా (అర్జున్ బజ్వా) మరో కేసు అప్పగిస్తాడు. లాలా గర్ల్‌ఫ్రెండ్‌కి ఆమె తల్లి బలవంతంగా పెళ్లి చేయబోతుంది. ఇలా ఒక్కో చిక్కుముడిని విప్పుతూ - అమ్మాయిల కిడ్నాపింగ్ వ్యవహారాన్ని ఎలా ఛేదించిందన్నది క్లైమాక్స్.
టైటిల్‌నిబట్టి కథేంటో ఊహించటం కష్టం. అలాగని ఈ సినిమాని రొమాన్స్ కామెడీ అందామా? లేక డ్రామా అందామా? అదీ కాదు- మిస్టరీ అందామా? అంటే- కథని నడిపించిన తీరు అలా ఉంది.
కాకపోతే- కథ ఇనె్వస్టిగేషన్‌ని బేస్ చేసుకొని ఉండటంవల్ల - ఉపకథలు చాలానే వచ్చాయి. దీంతో కథని హేండిల్ చేయటం కష్టమైంది.
పాతబస్తీ సోయగాన్ని సినిమాటోగ్రాఫర్ చక్కగా పొందుపరిచాడు.
సినిమా మొత్తం విద్యాబాలన్ అన్నీ తానై.. అంతటా తానై నటించింది. లోకల్ సైబర్ కేఫ్ ఓనర్ పాత్రలో అహియా.. వెయిటర్‌గా మున్నా తదితరులు స్క్రీన్‌పై రాణించారు.
మధ్యమధ్య వచ్చి వెళ్లే పాటలు మనసుని చెడగొడతాయి. వాటి కంపోజింగ్ కూడా భయంకరంగా ఉంది. పాటల్లేకుండా... ఉపకథలు లేకుండా... కథని కన్‌ఫ్యూజ్ లేకుండా చెప్పి ఉంటే మరింత బాగుండేది. విద్యాబాలన్ కోసం సినిమాకి వెళ్లొచ్చు.

రివ్యూ

Pages

X
Enter your Andhrabhoomi - Telugu News Paper Portal | Daily Newspaper in Telegu | Telugu News Headlines | Andhra Bhoomi username.
Enter the password that accompanies your username.
Loading