ఎవ్వరికీ అర్థంకాడు!

ఎవ్వరికీ అర్థంకాడు!

  • -ప్రనీల్
  • 26/06/2015

* టిప్పు (బాగోలేదు)
తారాగణం:
సత్య కార్తీక్, కనిక కపూర్, పమేలా, ముక్తాఖాన్, శ్రవణ్, పోసాని,
ఎం.ఎస్.నారాయణ, సన తదితరులు
సంగీతం: మణిశర్మ
నిర్మాత:
డి.వి.సీతారామరాజు
కథ, స్క్రీన్‌ప్లే, దర్శకత్వం:జగదీష్ దానేటి
------------------------
ఉపోద్ఘాతం లేకుండా - కథలోకి వెళ్దాం.
మైసూర్‌లోని శ్రీరంగపట్నం. అక్కడ శతాబ్దాలు గడిచినా రాజరికం అంతరించదు. రాజ వంశీకులైన హరిభాయ్, శేషుభాయ్ అంటే ఆ ప్రాంత ప్రజలకు భయం. అమ్మాయి కనిపిస్తే మానభంగం చేయటం.. అడ్డొచ్చిన వారిని అడ్డంగా నరికేయడం.. ప్రజల్ని చిత్రహింసలు పెట్టడం -ఊళ్లకి ఊళ్లు దోచుకోవటం.. ఇదీ ఆ రాజపుత్రుల ఆనవాయితీ. ప్రతి కథలోనూ రాక్షసులు ఉన్నట్టే.. ఆ రాక్షసుల్ని అంతమొందించటానికి ఒక కథానాయకుడూ ఉద్భవిస్తాడు. అతడే కృష్ణ (సత్య కార్తీక్). ఏదో పనిమీద శ్రీరంగపట్నంలో దిగుతాడు. శేషుభాయ్‌ని శత్రువులు చుట్టుముట్టి చంపబోతూంటే- ఆపద్బాంధవుడిలా కృష్ణ వచ్చి రక్షిస్తాడు. ఒకానొక రోజు -వైష్ణవి (కనిక కపూర్)ని చూసి గాఢంగా ప్రేమించేసిన కృష్ణ ఆమె ప్రేమని గెలుచుకోటానికి ఆమె చదివే కాలేజీలోనే చేరతాడు. ఎట్టకేలకు ప్రేమ ఫలిస్తుంది. ఐతే ఈ వైష్ణవి ఎవరో కాదు. శేషుభాయ్‌కి కాబోయే భార్య. వైష్ణవి -కృష్ణల ప్రేమ విషయం తెలిసిన శేషుభాయ్ వ్యవహారాన్ని తేల్చుకొందామని... అక్కడ తనను రక్షించిన కృష్ణని చూసి వెనక్కి తగ్గుతాడు. ఇదే అదనుగా శేషుని కృష్ణ చంపేస్తాడు. తన సోదరుణ్ణి చంపిన కృష్ణపై పగ తీర్చుకోవాలని ఎదురుచూస్తుంటాడు హరిభాయ్.
క్లైమాక్స్‌లో -కృష్ణకీ మైసూర్‌కీ సంబంధం ఏమిటి? హరిభాయ్‌ని కూడా కృష్ణ చంపేశాడా? శేషుని కాపాడినట్టే కాపాడి మళ్లీ చంపటం వెనుక ఉన్న ఆంతర్యం ఏమిటి? ఈ ప్రశ్నలన్నీ దొర్లిపోతుంటాయి ఎవరి ప్రమేయం లేకుండానే. రాజరికం అంతరించి శతాబ్దాలు గడిచింది. ఆ నేపథ్యం ఎంచుకోవటంతో మరీ పాతకథని చూపించబోతున్నాడా? అనిపిస్తుంది. రొటీన్ రివెంజ్ డ్రామా అనిపిస్తుంది మరికాసేపు. ట్రయాంగిల్ లవ్‌స్టోరీనా? ఏం చెబుతాడు మళ్లీమళ్లీ లాంటి ప్రశ్నలు తొలిచేస్తాయి.
ఇలాంటి కథని రాసుకొంటున్నప్పుడు - కథనం పకడ్బందీగా ఉంటే.. ఇక వెనక్కి తిరిగి చూసుకోనక్కర్లేదు. కానీ, కథ కథనాన్ని అందించిన జగదీష్ దానేటి -్ఫస్ట్ హాఫ్‌ని బ్రహ్మాండంగా నడిపించి.. సెకండ్ హాఫ్‌లో వెనక్కి తిరిగి చూడకుండానే వెళ్లిపోవటంతో ఏదో మిస్సయిన ఫీలింగ్. కథలో ఫ్లాష్ బ్యాక్ చెప్పింత్తర్వాత దర్శకుడు ఎటూ పాలుపోక.. సెకండ్ హాఫ్‌లో కొన్నికొన్ని ట్రాక్‌లనూ పాటల్ని బలవంతంగా జొప్పించినట్టనిపిస్తుంది. ఫస్ట్‌హాఫ్‌తోనే సస్పెన్స్ తేలిపోయింది. అసలు -కొత్త హీరోతో ‘బరువైన’ కథని చేయటానికి దమ్ముండాలి. ఆ దమ్ము ఫస్ట్‌హాఫ్‌లో చూపెట్టినంతగా.. సెకండ్ హాఫ్‌లో లేదు. ఎం.ఎస్.నారాయణ -సన కామెడీ ట్రాక్ రాన్రాను విసుగెత్తించింది. సాగదీస్తే అంతే మరి. కృష్ణ్భగవాన్ బృందావన్ బాబా సంగతీ అంతే.
హీరో కేరెక్టర్ ఆది నుంచి ఆఖరు వరకు ఒకేలా ప్లాన్ చేయకుండా.. ఒక్కోసారి ఒక్కోలా ప్రవర్తించటంతో సెకండ్ హాఫ్‌లో ‘హీరో’ ఎక్కడా? అని వెతుక్కోవాల్సి వచ్చింది. ఫస్ట్‌హాఫ్‌లో పవర్‌ఫుల్‌గానూ.. సెకండ్‌హాఫ్‌లో తేలిపోయినట్టుగానూ ఉంటే ఎట్టా?! క్లైమాక్స్ ఎవరూ ఊహించని విధంగా ‘ప్లాన్’ చేశాడు గానీ.. స్క్రీన్‌పైకి వచ్చేసరికి -ఇలాటి ముగింపు కూడా ఉంటుందా? అనిపిస్తుంది.
కథ, మాటలు, స్క్రీన్‌ప్లే అందించిన జగదీష్ -కొన్ని సన్నివేశాల్లో ‘పట్టు’ చూపించినా.. కొద్దిగా కన్‌ఫ్యూజ్ కావటంతో.. సెకండ్ హాఫ్‌ని సరిగ్గా హ్యాండిల్ చేయలేకపోయాడు.
నటుడిగా సత్య కార్తీక్ మంచి మార్కులే కొట్టేశాడు. కానీ- అంతమాత్రంచేత బ్రహ్మాండమైన పెర్‌ఫార్మెన్స్ ఇచ్చినట్టు కాదు. కొన్ని కొన్ని యాంగిల్స్‌లో పరిణతి రావాల్సి ఉంది. కనిక కపూర్ ఉన్నంతలో ఫర్వాలేదు. ఈ సినిమాకి మరో ప్లస్ పాయింట్ -మణిశర్మ సంగీతం. బ్యాక్‌గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ కూడా బాగుంది. పాటల చిత్రీకరణకీ, సన్నివేశాలలో రిచ్‌నెస్‌కీ రాజశేఖర్ సినిమాటోగ్రఫీ బాగా ఉపయోగపడింది. యాక్షన్ సన్నివేశాలు.. ఆయా ప్రదేశాలను చక్కగా చూపించాడు.
ఎం.ఎస్.నారాయణ, సన, కృష్ణ్భగవాన్, పోసాని కృష్ణమురళి హాస్యాన్ని వొలికించారు. కాలేజీ నేపథ్యంలో పోసాని డైలాగ్‌లు బాగా పేలాయి. యూత్‌ని ఆకర్షించటానికి పనికొస్తాయి. ఇది ఫుల్‌లెంగ్త్ కామెడీ సినిమానా? లేక కమర్షియల్ ఎలిమెంట్స్‌తో కూడిందా? అంటే సరిగ్గా చెప్పలేక పోయినప్పటికీ.. యూత్ ఎంటర్‌టైనర్.

విన్నవారికి విన్నంత..

విన్నవారికి విన్నంత..

  • -అన్వేషి
  • 26/06/2015

* వినవయ్యా రామయ్యా (బాగోలేదు)
తారాగణం:
నాగ అనే్వష్, కృతిక, ప్రకాష్‌రాజ్, నరేష్, బ్రహ్మానందం, అలీ, చలపతిరావు, షకలక శంకర్, సప్తగిరి, వెనె్నల రామారావు, తులసి, హేమ, రమాప్రభ తదితరులు.
సంగీతం: అనూప్ రూబెన్స్
నిర్మాత: సింధూరపువ్వు కృష్ణారెడ్డి
దర్శకత్వం: జి రామ్‌ప్రసాద్.
ఎనభై దశకాల్లో ‘విని విని’ విసిగిపోయిన కథ. కనీసం కొత్త నగిషీలైనా దిద్దకుండా కాస్త అటూఇటుగా అదే ఫార్మాట్. 2015కు చేరుకున్న తరువాత కూడా ‘వినవయ్యా....’ అంటూ ఎంత ప్రచారం ఊదరగొడితే మాత్రం ఏం లాభం. బహుశ... ఎప్పుడో చెప్పిన కథ కనుక మళ్లీ వింటారేమో అన్న ఆశతో తెచ్చినట్టు అనిపిస్తుంది -‘వినవయ్యా రామయ్యా’ చూస్తే.
చిత్రంలో మంచి మంచి సాంకేతిక నిపుణులు, నటీనటులు, భాగస్వాములయ్యారు. పాటలు తదితరాలూ రిచ్‌గా చిత్రీకరించారు. అయినా చిత్రం ఆకట్టుకోపోడానికీ, ప్రేక్షకుడికి దగ్గర కాకపోడానికి -సినిమాకు మూలమైన కథలో కొత్తదనం లేకపోవడం. అదెలాగంటే...
తన పక్కింటి అమ్మాయి జానకి (కృతిక)తో చిన్ననాటి నుంచి చెలిమి చేయడంతో గాఢంగా ప్రేమించేస్తాడు యుక్త వయససుకొచ్చిన చంటి (నాగ అనే్వష్). కానీ అది కేవలం స్నేహం వగైరా అనుకుంటుందే తప్ప, అంత గాఢమైనదని అనుకోదు. అందుకే -తన నుంచి అలాంటి సంకేతాలూ అందివ్వదు జానకి. కానీ వీళ్లిద్దరిదీ ‘టూ సైడ్ లవ్’ అని తలచిన చంటి స్నేహితుడు (అలీ). జానకిని సరిగ్గా ఆమె పెళ్లిరోజుకు ముందు మత్తుమందిచ్చి చంటితో సహా కేరళకు కిడ్నాప్ తరహాలో తరలిస్తాడు. తర్వాత జానకి తండ్రి (ప్రకాష్‌రాజ్) తదితరుల్ని ఒప్పించి చంటి, జానకిలు ఎలా ఒకటౌతారన్నది మిగిలిన కథ. కథగా ఈ లైన్ ఇలాఉన్నా ‘్ఫ్లష్‌బ్యాక్’లూ, ప్రజెంట్ రన్నింగ్‌లూ అలా అలా చాలానే ఉన్నాయి. దానికితోడు ఏమాత్రం తర్కానికి అందని అనేక సన్నివేశాలూ పలకరించి వెళ్లిపోతుంటాయి. ఇక్కడ ప్రధానంగా అర్ధంకాని కీలకాంశం ఒకటుంది. చిన్నప్పటినుంచీ ఆడుకుంటూ పెరిగిన పిల్ల, పిల్లవాడి మధ్య పెద్దైతే ప్రేమే ఉండి తీరాలన్న నిబంధనకు దీటుగానే అమ్మాయి ‘నాకిలాంటి ఉద్దేశ్యం లేదని’ సూటిగా చెప్పేస్తుంది. అంతవరకూ ఒ.కే. కానీ అదే అమ్మాయి అబ్బాయి స్నేహితుడు అడిగాడని వాళ్లతో కేరళలో నాల్గురోజులు ఉండటానికి ఇష్టపడడం. ఆ తర్వాత జరిగిన సంఘటనల ద్వారా ప్రేమ పెంచేసుకోడం విపరీతం. ఇక జానకి తండ్రి చౌదరిని ఆ ఊళ్లో పెద్ద మోతుబరిగా చూపారు. అంతటి ఉద్దండుడూ అందులోనూ ప్రసార, ప్రచార మాధ్యమాలూ, సమాచార వ్యవస్థా అత్యాధునిక రీతిలో పెరిగిన ఈ కాలంలో అమ్మాయి కేరళ వెళ్లిందంటే వెంటనే పట్టుకోలేడా? అన్నదో విపరీతం. పరువుకోసం పోలీస్ స్టేషన్‌ను ఆశ్రయించలేదన్న మాట వాదంకోసం ఒప్పుకున్నా, ఇతరేతర మార్గాలు ద్వారా కుదరదా? అన్నదో మిలియన్ డాలర్ల ప్రశ్న. కథానాయకుడిని ధీరోదాత్తంగా చూపకపోయినా, కబడ్డీలో గెలవకపోయినా అక్కడి కప్పు కొట్టుకొచ్చేసినట్టు చూపడంతో ఆ పాత్ర ఫస్ట్ పదిహేను నిమిషాల్లోనే నీరుగారిపోయినట్టయ్యింది. చంటి పాత్రలో నాగ అనే్వష్ పాటల్లో పరిణితి మించిన ఉత్సాహాన్నీ, ఫైట్స్ తదితరాల్లో ఎన్నదగిన రీతిలో నటించాడు. అయితే డైలాగ్ డెలివరీలో ఉచ్ఛారణాపరంగా చాలా కృషిచేయాలి. జానకి పాత్రలో కృతిక పాత్రకిచ్చిన పక్కింటమ్మాయి ట్యాగ్‌కు చక్కగా సరిపోయింది. (ఇద్దరూ బాల నటులుగా పేరొందినవారు కావడం విశేషం). కానీ పతాక సన్నివేశంలో ముందువరకూ ఒక వాయిస్‌తో ఉన్న ఆమె వాయిస్ తర్వాత మారి ఇబ్బందిగా అనిపించింది. ప్రకాష్‌రాజ్ పోషించిన చౌదరి పాత్ర ఇప్పటికే ఆయనో సవాలక్ష సంఖ్యకు మించి నటించొదిలేసారు కనుక ఇందులో మనకేమీ వైవిధ్యం కనపడదు. పహిల్వాన్ పఠాన్‌గా బ్రహ్మానందం నటించాడనుకోడంకన్నా లేడని మనం ఊహించుకుంటేనే ఉపశాంతి. అలీ, సప్తగిరి, షకలక శంకర్, రమాప్రభ తదితర పాత్రల పరిధి తక్కువ. నాయకుని తల్లిదండ్రులుగా నరేష్, తులసి నటించారు. అయితే సహజంగా నటించే తులసి కూడా కొంత ఓవర్‌డోస్‌డ్ భావ ప్రకటన ఎందుకు చేశారో అర్ధంకాదు. కొడుకు ఆవేదనాపర పరిస్థితిలో సైతం ‘చేపల కూర ఎలా వండాలో’ అని అడిగితే, రోదిస్తూనే ఆ కూర వండే సరళిని చెప్పుకొచ్చిన సీన్ బావుంది. అనూప్ రూబెన్స్ స్వరాల్లో ‘పో, పో, పో నువ్ ననే్న మరచిపో, నువ్ ననే్న విడిచిపో... బావుంది. పాటల మాట అటుంచి ఈమధ్యకాలంలో ఏ చిత్రంలోనూ విన్పడిన రీతిలో అందులోని పదాలు స్పష్టంగా వినపడటం మనస్ఫూర్తిగా చెప్పుకోతగ్గ అంశం. ‘నువ్ నా పక్కనుంటే’ బోనాల పండగా.... ‘వాలు కళ్లపిల్లా.... పాలకోవ బిళ్లా... పట్టీలు పెట్టనా నీ కాలికీ...’ ఇలా ఎన్నో పదాలు కనీసం వెంటనే ఆనవాలు పట్టే రీతిలో ఉన్నాయి. ‘ఇలియానా దొరకలేదని సన్నీలియోన్‌తో సరిపెట్టుకునే కారెక్టర్ కాదు నాది....’ లాంటి ఎక్స్‌పెక్ట్ చేసే తరహా డైలాగులతోపాటు ‘మనిషి బలంకన్నా, మనసులోని ప్రేమ గొప్పది’ వంటి గుర్తుపెట్టుకోదగ్గ మాటలూ ఇందులో అక్కడక్కడ మెరిశాయి. ముందే చెప్పినట్టు ఖర్చుకు వెనకాడకుండా భారీ రీతిపాటల చిత్రీకరణ జరిగిందిందులో. అందుకు తగ్గ ప్రతిభను రసూల్ కెమేరానూ చూపింది. బావున్నా ఇలాంటి అంశాలు రాణింపునకు అవసరమైన కథ (2012లో శివకార్తికేయన్ హీరోగా వచ్చిన తమిళ మాతృక ‘మనం కొత్తిపరవై’) విషయంలో ‘వినవయ్యా....’ సరైన కృషి చేయకపోవడంతో అనుకూల రీతిలో ప్రేక్షకుల వినికిడికి నోచుకోలేకపోవడం విచారకరం.

అవును.. అలా కలిపారు!

అవును.. అలా కలిపారు!

  • -శేఖర్
  • 26/06/2015

** కృష్ణమ్మ కలిపింది ఇద్దరినీ ( ఫర్వాలేదు )
తారాగణం:
సుధీర్‌బాబు, నందిత, పోసాని కృష్ణమురళి, గిరిబాబు,
రఘుబాబు, బస్ట్ఫా కోటేశ్వరరావు, తడివేలు, ప్రగతి తదితరులు
సంగీతం: హరి
నిర్మాత: లగడపాటి శిరీషా శ్రీధర్
దర్శకత్వం: ఆర్ చంద్రు
ప్రేమకథలు ఎప్పుడూ ఎవర్‌గ్రీనే.. కథనం కొత్తగా చూపిస్తే. వాడిపోని పువ్వులాంటి ప్రేమను నిరంతరం శ్వాసించి అభిమానించే ప్రేమికులు ఉంటూనే ఉంటారు. వారి కథనాలే సరికొత్తగా ఉంటాయి. అందులో మరికొంత క్లాసిక్ టచ్‌వుంటే.. ఆ కథలు ఆకట్టుకుంటాయి. అలాంటి కథనాన్ని కృష్ణమ్మ కలిపిందిలో చూడొచ్చు.
కథేంటి?
కృష్ణ (సుధీర్‌బాబు) చిన్న వయసు నుంచే క్లాస్‌మేట్ రాధ (నందిత)ను అభిమానిస్తుంటాడు. ఆమెను చూసే.. తానూ చదవాలన్న పట్టుదలతో చదివి పైకెదుగుతాడు. విదేశాల్లో స్థిరపడతాడు. ఉన్న ఊళ్లో స్నేహితులు, పూర్వ విద్యార్థుల సమ్మేళనం జరపడానికి నిర్ణయిస్తారు. అందుకోసమే విదేశాల్లో ఉన్న కృష్ణను ఆహ్వానిస్తారు. అతనితో చదువుకుని ఎక్కడెక్కడో గొప్పగొప్పగా స్థిరపడిన స్నేహితులు అందరినీ పిలుస్తారు. అందుకోసమే కృష్ణ తన స్వగ్రామం బయలుదేరి వస్తాడు. ప్రయాణం మొదలైనప్పటి నుంచి అతని చిన్ననాటి జ్ఞాపకాల్లోకి వెళ్లిపోతాడు. ఏడో తరగతిలో ఉన్నప్పుడు కొత్తగా వచ్చిన రాధ తన జీవితాన్ని ఏవిధంగా ప్రభావితం చేసిందీ నెమరువేసుకుంటాడు. యుక్తవయసు వచ్చాక ఆమెను ప్రేమిస్తున్నానని చెప్పడానికి భయపడతాడు. ధైర్యంగా చెప్పే సమయానికి ఏదోక అవాంతరం వచ్చి చెప్పలేకపోతాడు. చివరికి చెప్పకుండానే తన ప్రేమను మనసులో దాచుకొని తన జీవితాన్ని గొప్పగా తీర్చిదిద్దుకుంటాడు. స్నేహితులతోపాటు రాధ అక్కడికి వస్తే ఆమెతో తన ప్రేమను ఆవిష్కరించాలనుకుంటాడు. స్నేహితులందరినీ కలిసిన ఆ సమ్మేళనంలో రాధ కలిసిందా? కృష్ణ తన ప్రేమను వ్యక్తం చేశాడా? చివరికి వారిద్దరూ ఎలా కలిశారు? అన్నదే కథ.
ఎలా వుంది?
కన్నడంలో విజయవంతమైన ‘చార్మినార్’ చిత్రానికి రీమేక్ ఇది. అంతేకాదు, చిత్రం చూస్తుంటే -గతంలో తెలుగులో వచ్చిన రవితేజ ‘నా ఆటోగ్రాఫ్ స్వీట్ మెమొరీస్ చిత్రం తాలూకు సన్నివేశాలు ఆలోచనల్లోకి వస్తాయి. అదేవిధంగా కాలేజీ వాతారణంలో ఉండే సన్నివేశాలు ఇప్పటి చిత్రాల్లో చాలా ఉన్నాయి. కానీ, సినిమా టేకింగ్ విషయంలో దర్శకుడు కొత్తదనాన్ని చూపే ప్రయత్నం చేశాడు. ముఖ్యంగా కెమెరా జలపాతాలను షూట్ చేసిన విధం ఆకట్టుకుంటుంది. సినిమా కథ మొత్తం కృష్ణ ప్రేమ తాలూకు ఎమోషన్‌ను కారీ చేయటానికే వాడుకున్నారు. ఎక్కడా రాధ మనసులో ఏముంది? ఆమె ప్రేమ ఎలాంటిది అన్న విషయాన్ని కథనంలో వదిలేశారు. సినిమా బరువు మొత్తం కృష్ణగా నటించిన సుధీర్‌బాబు భుజస్కంధాలపైనే సాగింది. సుధీర్ కూడా ఈ సినిమాలో పూర్తి బాధ్యతతోనే నటించినట్టు కనపడుతోంది. ముఖ్యంగా పాటల్లో డాన్సులు, ఫైట్స్‌లో మూమెంట్స్ సరికొత్తగా ఉండేలా జాగ్రత్తలు తీసుకున్నారు. గత చిత్రాలతో పోలిస్తే సుధీర్ ఈ చిత్రంలో పరిపక్వత సాధించాడు నటనలో. రాధ తనకు దొరకదేమో, ఆమెకు పెళ్ళై పోయిందేమో అనుకుంటూ వచ్చే సన్నివేశాల్లో ఎక్స్‌ప్రెషన్స్ పలికించగలిగాడు. ప్రేమికులు ఎప్పుడూ ఎదుటివారు తమను ప్రేమిస్తారనే అనుకుంటారు. కానీ ఎదుటివారి మనసులో ఏముందో తెలుసుకొనే ప్రయత్నం చేయరు. అలా ప్రేమికుడిని చాటుగా వుంచి ప్రేమికురాలి మనసులో ఏముందో నిజాన్ని చెప్పించే పోసాని కృష్ణమురళి చేసిన సన్నివేశం ఆకట్టుకుంటుంది. జీవితంలో ఏదోక ఆశయాన్ని పెట్టుకొని ముందుకు సాగాలి కాని, ప్రేమ అంటూ జీవితం వ్యర్థం చేసుకోకూడదని చెప్పిన తీరు బావుంది. చివరిలో పాత్రలన్నిటికీ సరైన న్యాయమే చేశాడు దర్శకుడు. సినిమా పిచ్చితో కథలు పట్టుకుని నిర్మాతల చుట్టూ తిరిగే అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్లు, కథారచయితల పాట్లు, కనీసం ఆకలికి ఇంత అన్నం పెట్టే వాళ్ళు కూడా కరువయ్యే ఈ సినిమా పిచ్చి ఎందుకురా బాబూ అంటూ చేసిన హెచ్చరికలు బాగున్నాయి. ‘నిన్ను లక్షాధికారిని చేసింది ఈ మూగజీవాలేరా, నమ్మకానికి కులం వుండదు.. మతం వుండదు’ -లాంటి సంభాషణలు ఆకట్టుకుంటాయి. నందిని నటన తన పాత్రకు తగిన విధంగా ఉంది. మిగతావాళ్ళంతా సినిమాకు సపోర్టుగా నిలిచారు. ‘రావే రావే’, ‘ఓలా ఓలా’ (వెస్ట్రన్ స్టైల్లో) పాటల్లో హుషారుగా సాగి, అందుకు తగ్గట్టుగా సుధీర్ డాన్సులు ఆకట్టుకుంటాయి. తెలుగు సినిమా ఎప్పుడో మర్చిపోయిన నేపథ్యంలో విషాదగీతం మళ్లీ ఈ చిత్రంలో వినవచ్చు. బాగా చిత్రీకరిస్తే అలాంటి పాటలు కూడా చూడబుల్‌గా ఉంటాయని ఈ పాట చెబుతోంది. ‘తియ్యని ఊసులు’ పాట ఆకట్టుకుంటుంది. హరి సంగీతం, కెఎస్ చంద్రశేఖర్ కెమెరా పనితనం బాగుంది. దర్శకత్వపరంగా చంద్రు తనదైన (రీమేక్ కనుక) పాత స్టైల్లోనే సినిమాను లాగించేశాడు. సినిమాలో నిర్మాణ విలువలు బాగుండటంతో బోరుకొట్టకుండా సాగింది.

తుళ్ళింత

తుళ్ళింత

  • -శేఖర్
  • 19/06/2015

** కేరింత ( ఫర్వాలేదు)

తారాగణం:
సుమంత్ అశ్విన్, శ్రీదివ్య, విశ్వనాథ్, తేజస్వి, పార్వతీశం, సుకృతి, ప్రగతి, అనితారాజ్ తదితరులు
సంగీతం:
మిక్కీ జె మేయర్
నిర్మాత: రాజు
దర్శకత్వం:
అడివి సాయికిరణ్

ప్రేమించడానికి ధైర్యం కావాలి. ప్రియురాలిని -తల్లిదండ్రుల దగ్గరకు తీసుకెళ్లగలగాలి. ప్రేమలో దాపరికాలు తగదు. అబద్ధాలు అస్సలు పనికిరావు. నిర్లిప్తత, పరులపై మోజులాంటివన్నీ ప్రేమకు సమాధి కట్టేవే. స్నేహంతో మొదలైన ప్రేమ, కామంగా మారకుండా స్నేహం విలువలు పెంచుకుంటూ సాగితే అదే నిజమైన ప్రేమగా నిలుస్తుందన్న పాయింట్‌తో కొత్త వాళ్లతో రూపొందించిన చిత్రం -కేరింత.
కథేంటి?
జై (సుమంత్ అశ్విన్), సిద్ధాంత్ (విశ్వనాథ్), నూకరాజు (పార్వతీశం), భావన (సుకృతి) కళాశాలలో స్నేహితులు. కష్టసుఖాలతోపాటుగా ఏదైనా అందరితో కలిసి పంచుకోవడం వారి నైజం. సిద్ధాంత్‌కు తోటి విద్యార్థిని ప్రియ (తేజస్వి)తో ప్రేమ కుదురుతుంది. మొదటినుండీ నూకరాజు, భావన స్నేహితులుగా మెలుగుతూనే ఉంటారు. అనుకోకుండా భావనలో ప్రేమ మొలకెత్తుతుంది. ఓ ప్రయాణంలో తొలిసారిగా చూసిన మనస్విని (శ్రీదివ్య)తో ప్రేమలో పడతాడు జై. ఆమె ఎక్కడుంటుందో తెలియదు. ఆమెకోసం అనే్వషిస్తూంటాడు. దొరికినట్టే దొరికి మాయమవుతుంది. చివరికి తనకో జీవితాశయం ఉందని, అందుకే ప్రేమలాంటి విషయాలకు దూరమని చెబుతుంది మనస్విని. ఇద్దరూ కలిసి స్నేహం చేస్తే తప్పేంటని జై అభ్యర్థిస్తాడు. తన ప్రేమను ఒప్పుకోమన్నా ఆమె నిరాకరిస్తుంది. తన జీవితాశయమైన ఆస్ట్రేలియాలో పెద్ద చదువులకు వెళ్తుంటే మనస్ఫూర్తిగా వీడ్కోలు చెబుతాడు జై. సిద్ధాంత్ మొదటినుంచీ తల్లిదండ్రుల భయంతో ప్రియురాలి దగ్గర ఏ విషయాన్ని చెప్పకుండా దాస్తుంటాడు. చివరికి తాను ప్రియను ప్రేమిస్తున్నానన్న సంగతి కూడా చెప్పలేని పిరికివాడు సిద్ధాంత్. నూకరాజు అమాయకంగా కనిపించినా అతనిలో ఉన్న నిజాయితీని చూసి ప్రేమలో పడుతుంది భావన. కానీ, నూకరాజు ఈ విషయాన్ని అర్థం చేసుకోలేక ఫేస్‌బుక్ లవర్‌తో ఛాటింగ్‌లు చేస్తుంటారు. ఆమె అడిగిందన్న సాకుతో కళాశాలలో ఫీజు కట్టాల్సిన నగదును ఆమె అకౌంట్‌లో వేసేస్తాడు. చివరికి ఫీజు కట్టలేని పరిస్థితి నూకరాజుది. ఇంట్లో చెప్పకుండా ప్రేమాయణం సాగిస్తున్న సిద్ధాంత్‌ను నిలదీస్తుంది ప్రియ. చివరికి తాను అశక్తుడనని చెబుతాడు సిద్ధాంత్. ప్రేమలో అబద్ధాలకు తావులేదన్న ప్రియ దూరంగా జరుగుతుంది. ఇలా ముగ్గురి స్నేహితులు ప్రేమ చిక్కుల్లోపడి ఇబ్బందులు ఎదుర్కొంటారు. చివరికి వారి ప్రేమలు ఫలించాయా? లేదా? అన్నదే ముగింపు.
ఎలా ఉంది?
సినిమా మొదటి నుంచి హ్యాపీడేస్, కొత్తబంగారులోకం ప్లేవర్లతో సాగుతుంది. అయితే, ఆ సినిమాలలో చూసిన సన్నివేశాలే ఉండటంతో తొలి సగమంతా బోరు కలిగిస్తుంది. మలిసగం కూడా ఇలాగే సాగుతుందనుకున్న సమయంలో ప్రేమలోని సున్నితత్వాన్ని చెప్పే ప్రయత్నం చేశారు. ముగ్గురి ప్రేమకథల్లో నూకరాజు ప్రేమే నిజమైన ప్రేమ. మొదటి నుంచి స్నేహితులను గమనించి వారి అభిప్రాయాలు తెలుసుకొని ప్రేమించేదే నిజమైన ప్రేమ. తొలిచూపులోనే చూసిన ప్రేమలో ఎంతవరకు నిఖార్సైన ఆరాధన ఉంటుంది. మొదటి సగమంతా అశ్లీల సంభాషణలు లేకపోవడం పెద్ద రిలీఫ్. అయితే, పెద్దలముందే మందు కొట్టడాలు, చిందులేయడాలు మాత్రం పంటికింద రాయిలాంటి అంశాలు. పనిచేసుకునే పిల్లల్ని బడిలో చేర్పించే గొప్ప మనసున్న యువత మనకు కావాల్సిందే. కానీ, అలాంటివాళ్లు ఇప్పుడున్నారా? ఫేస్‌బుక్ అకౌంట్‌తో ఫేక్ మనుషులు ప్రేమికుల ద్వారా రాబడుతున్న నగదు సన్నివేశాలు వారికో హెచ్చరికగా చిత్రీకరించారు. స్నేహితులుగా ఉన్నప్పుడు ఎంతో సంతోషంగా ఉన్న మనం, మధ్యలో ఈ ప్రేమ అంశం రావడంతో ఇన్ని బాధలు ఎందుకు పడాలన్న ప్రశ్న కూడా ఆలోచించదగిందే.
‘నిజం దాచి అమ్మను.. అబద్ధం చెప్పి నన్ను మోసం చేశావు’, ‘నా గురించి ఏం తెలుసని అవాయిడ్ చేస్తున్నావు?’, ‘నేను వాడికి కరెక్టుకాదని వాడికి తెలిసేలా చేస్తా’, ‘స్నేహితులంటే బాధలో ఓదారుస్తారు, సంతోషాన్ని రెట్టింపు చేస్తారు’, ‘ప్రేమను కాపాడుకోవడం కోసం అబద్ధం చెప్పాను కానీ, నా ప్రేమ అబద్ధం కాదు’, ‘నన్ను ఇంప్రెస్ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తావనుకున్నాను కానీ నువ్వు నీలాగే ఉన్నావు’ లాంటి సంభాషణలు ఆకట్టుకుంటాయి. కెమెరా పనితనం సినిమా అంతా పరచుకుంది. ‘మిల మిల.. మిలా మిలా, చూస్తా నేనో చూపు చూస్తా’ పాటలు ఆకట్టుకుంటాయి. కొత్తవాళ్లయినా నటుల చేత మంచి నటన రాబట్టాడు దర్శకుడు. చిత్రంలో నటించినవాళ్లంతా వాళ్ల పాత్రలకు తగిన విధంగా ఒదిగిపోయారు. ముఖ్యంగా సుమంత్ అశ్విన్ హుందాగా పాత్రను పోషించిన తీరు ఆకట్టుకుంటుంది.

ఇరువైపులా దరువు

ఇరువైపులా దరువు

  • -అన్వేషి
  • 19/06/2015

* వరుణ్ సందేశ్ ‘లవకుశ’ (బాగోలేదు)

తారాగణం:
వరుణ్ సందేశ్, రిచాపనయ్, రుచి త్రిపాఠీ, బ్రహ్మానందం, రంగనాధ్, ప్రభాస్ శ్రీను, సుమన్‌శెట్టి, బాబూమోహన్, కాశీ విశ్వనాధ్, చంటి.
సంగీతం: రామ్‌నారాయణ్
నిర్మాతలు: సంగారెడ్డిపేట ప్రకాష్‌రెడ్డి, సత్యమోహన్‌రెడ్డి
దర్శకత్వం:
జయ్ శ్రీశివన్

మనిషిని పోలిన మనుషులు ప్రపంచంలో ఏడుగురు ఉంటారని అంటారు. కానీ చలనచిత్ర పరిశ్రమ మాత్రం ఈ పాయింట్ (ఒకే రూపంలో ఇద్దరు ఉండడం)ని ఆలంబనగా చేసుకుని లెక్కలేనన్ని చిత్రాల్ని ప్రేక్షకులమీదకు నిర్దాక్షిణ్యంగా వదిలేసింది. ఆ పరంపరలో వచ్చిన మరో చిత్రం వరుణ్ సందేశ్ ‘లవకుశ’. ఇలా హీరో పేరుని కలిపి సినిమా పేరు పెట్టి కొంత ఉపశమనాన్ని కలుగజేశారు చిత్ర నిర్వాహకులు. ఎందుకంటే, ఎప్పుడో 52ఏళ్ళ క్రితం (1963) విడుదలైన ‘లవకుశ’ పేరు వింటే ఒళ్లు పులకించని వారుండరు. ఆ పేరుతో చిత్రం తీసి సంతృప్తి పర్చడం కష్టం అన్న భావనతో సినిమా ముందు వరుణ్ సందేశ్ పేరు పెట్టి పరపతి ఉంచుకున్నారు. ఇక సినిమా కథా కమామీషూ చర్చించుకునే ముందు ఓ చిన్న సందేహం ప్రేక్షకునికి కలుగుతుంది. అదెలాగంటే, కధ ప్రకారం ఒకే పోలికతో ఉన్న ప్రేమ్‌కుమార్ (ముద్దుగా ‘లవ’కుమార్ అంటారు), కుశాల్ కుమార్ (సంక్షిప్తంగా కుశ- వెరసి లవకుశ అన్నమాట). తమ తమ ప్రియురాళ్లను దక్కించుకోవడానికి చేసిన ప్రయత్నాల్లో ‘కిడ్నాప్’ కెళ్లాల్సి వస్తుంది. వాళ్లకు తెలియకుండా అదే కిడ్నాప్ దారిలో (అలా జరిగే కిడ్నాప్ కూడా ఒకే పోలిక ఉన్న కవల పిల్లల విషయంలో జరుగుతుంది) ఉన్న మరో రెండు బృందాలుంటాయి. ఈ బృందాల బారినుంచి తప్పించుకుని చివరకు హీరోలు ఎలా సక్సెస్ సాధించారన్నది మిగిలిన స్టోరీ. ఇక పైన చెప్పిన సందేహం ఏమిటంటే ప్రేమించిన అమ్మాయి కోసం కుశుడు పాటుపడుతుంటాడు మొదట. తర్వాత ఆమె పోషించే అనాధ పిల్లలు, దానికోసం డబ్బు, అది లభించడం కోసం ‘కిడ్నాప్’ సాయం- ఇలా ఎలా పడితే అలా కథని తిప్పేశాడు దర్శకుడు. ఇదంతా ఎన్నుకున్న పాయింట్ మీద కమిట్‌మెంట్ లేకపోతే వచ్చే ఇక్కట్లు. పోనీ వీటన్నిటికీ సమన్వయం చూపి ప్రొసీడ్ అయ్యారా అంటే అదీ లేదు. దాంతో ‘తీర్థానికి తీర్థం, ప్రసాదానికి ప్రసాదం’లా కథ తయారై కూర్చుంది. ఇలాంటి పాయింట్‌లెస్ ప్రొసీడింగ్స్‌లో పద్ధతి వైగారాల్ని వెదకటం అనవసరం కనుక ఆ సాహసానికి పోడంలేదు. పాత్రధారుల పెర్‌ఫార్మెన్స్ విషయానికొస్తే వరుణ్ సందేశ్ పోషించిన రెండు పాత్రల్లో వైవిధ్యం కోసం ఆయన తపన పడినా కథ అందుకు సహకరించలేదు. రెండిట్లో ‘మాస్’ క్యారెక్టర్ అని వాళ్లకువాళ్లు బ్రాండ్ వేసుకున్నా -‘లవ’ క్యారెక్టర్లో ఎక్కువశాతం పవన్‌కళ్యాణ్‌ని అనుకరించే తాపత్రయమే కనిపించింది. కుశుడు కారెక్టర్లో ఒక విషయంపై కట్టుబడనితనం ఆ పాత్రని తేల్చేసింది. కధానాయికలుగా ఎన్నుకున్న రిచా పనయ్, రుచి త్రిపాఠీల్ని సాంగ్స్‌లో మోతాదుకు మించిన ఎక్స్‌పోజింగ్‌లకే ఎక్కువ ఉపయోగించుకోవడం జరిగింది. ఇక ‘మిక్సీ రాజా’ పాత్రలో బ్రహ్మానందం రోల్ సినిమా ఆఖరి పదిహేను నిమిషాల్లో వస్తుంది. ఇలా ఒకరకంగా బ్రహ్మానందం వంటి పెద్ద హాస్యనటుడిని నిష్ప్రయోజనకర ‘ఐటెమ్’ సన్నివేశాలకు వాడుకున్నట్లైంది. బాబూమోహన్ వేసిన రెడ్డినాయుడి పాత్రను చూస్తే జాలేసింది. ఐటెమ్ రాజా పేరిట ప్రభాస్ శ్రీను పాత్రతో నడిపిన హాస్యపు సీన్స్‌ని చూస్తే ‘నవ్వు’ మినహా మిగతావన్నీ వచ్చాయి. రామ్‌నారాయణ స్వరాల్లో ఏవీ ఆకట్టుకునే స్థాయిలో లేదు. అయితే పాటల పదాల్లో మాత్రం సదరు పాటల రచయితలు చేసిన ప్రయత్నాల ప్రయాస స్పష్టమయ్యింది. ‘శనివారం..’ పాటలో ‘ఆజా, లేజా, మజా, రాజా’ పద ప్రయోగాలు ఇందుకు సాక్ష్యం. అలాగే ఈ టైపు ఒరవడి ‘సుబ్బూ, సుబ్బూ సుబ్బులక్ష్మి చూడద్దే గుచ్చి గుచ్చి’ పాటలోనూ స్పష్టమైంది. ‘జాబు చేస్తే జేబులు నిండవు’ వంటి చిన్న చిన్న చమత్కారాలు సంభాషణల్లో దొర్లాయి. అయితే కథానాయిక పాత్రతో ఒకచోట ‘కామాతురాణాం’ అన్న అలవాటైన వాక్యాన్ని వినిపిస్తూ దానికి కొనసాగింపుగా ‘ప్రేమాతురాణం నభూతో నభవిష్యతి..’ అనడంలో ఔచిత్యం ఏమిటో తెలియలేదు. ఇవన్నీ ఒక ఎతె్తైతే డ్రింకర్స్ క్యాబ్ (బారుల్లో అడ్డంగా తాగేసి పడిపోయిన శాల్తీల్ని వాళ్లింటికి చేర్చే క్యాబ్. దీనికి లవకుమార్ డ్రైవర్)లో పూటుగా తాగేసిన డ్రింకర్స్‌ని తీసుకెళ్తోంటే బ్యాక్‌గ్రౌండ్‌లో ఎవర్‌గ్రీన్ చిత్రం ‘లవకుశ’లోని అందరూ అభిమానించే గీతం ‘శ్రీరాముని చరితమును...’ ఉపయోగించడం చాలా బాధేసింది. పేరొందిన పాటల్ని గౌరవంగా ఉపయోగించుకోకపోవడం దురదృష్టకరం. పాత్రల్లో పస ఉండాలి తప్ప ఇలా ఒక చిత్రంలో రెండు పాత్రలు ఎంచేసుకుని నటిస్తే సక్సెస్ ష్యూర్ అనుకోడం భ్రాంతి మాత్రమేనని ‘వరుణ్‌సందేశ్ లవకుశ’ తేల్చేసింది.

ఐటెమ్‌కు ఎక్కువ..!

ఐటెమ్‌కు ఎక్కువ..!

  • -ప్రనీల్
  • 19/06/2015

* జ్యోతిలక్ష్మీ (బాగోలేదు)

తారాగణం:
ఛార్మి, సత్య, బ్రహ్మానందం, అజయ్‌ఘోష్, టార్జాన్, రామ్‌రెడ్డి తదితరులు
సంగీతం:
సునీల్ కశ్యప్
నిర్మాతలు:
శే్వతలాన, వరుణ్, తేజ
స్క్రీన్‌ప్లే, మాటలు, దర్శకత్వం:
పూరి జగన్నాథ్

జ్యోతిలక్ష్మి -ఆ మాటలోనే ‘కిక్’ ఉంది. దశాబ్దాలు గడిచినా.. ఆ పేరులోని హొయలు గుండె తలుపుల్ని తట్టి మెజర్‌మెంట్స్‌తో సహా అటు శాస్ర్తియంగానో, ఇటు క్లబ్ పాటగానో కనిపిస్తుంది. ఆమె ఒక ట్రెండ్. అంతే! దాదాపు 40 ఏళ్ల కిందటి మల్లాది కథ ‘మిసెస్ పరాంకుశం’కి ‘జ్యోతిలక్ష్మి’ టైటిల్‌ని తగిలించి జనం మీదికి వదిలారు. ఛార్మిని అంతా మరిచిపోతున్న తరుణంలో -పూరీ జగన్నాథ్ లేడీ ఓరియంటెడ్ సినిమాతో చాన్స్ ఇచ్చాడు. బొద్దగావుండే చార్మి బక్కపల్చగా మారి -ఈ సినిమాలో ఏ రాగం పలికించిందో చూసే ముందు ఫ్లాష్‌బ్యాక్‌లోకి..
హీరో చిన్నప్పుడు.. -అతణ్ణి వేశ్య చేరదీసి అభిమానం చూపిస్తుంది. ప్రేమిస్తుంది. పెళ్లంటూ చేసుకొంటే ఇలాంటి అమ్మాయినే చేసుకోవాలని ఆ చిరు ప్రాయంలోనే డిసైడై పోతాడు హీరో. ఆలోచనల్తోపాటే పెరిగి సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్ అవుతాడు. మార్కెట్‌లో లాప్‌టాప్‌తో పని చేసుకుంటూంటే- జ్యోతిలక్ష్మి ఓ కారులోంచి దిగుతుంది. కస్టమర్ డబ్బిస్తే.. దాన్ని అనాధ పిల్లలకు ఇచ్చేసి వెళ్లిపోతుంది. తొలిచూపులోనే మనసు పారేసుకొన్న హీరో.. బోలెడన్ని రీళ్ల తర్వాత ఆమెని కలుసుకొని ‘నీలో నాకు మా అమ్మ కనిపించింది’ అంటాడు. ఇంత ‘హార్ట్ టచింగ్’ సీన్‌లో కూడా ‘అబ్బ! ఛ! తమ్ముడూ!?’ అనాలనిపించిందంటే -సన్నివేశం నేలవిడిచి సాము చేసినట్టే. ఇలా కథ ఎక్కడెక్కడికి వెళ్లిందో ఆలోచించే ముందు -జ్యోతిలక్ష్మి కోణంలో కథ ఎలా ఉందో? చూద్దాం. నగరంలోని వేశ్యాగృహాలన్నీ వెతికి ఆమెని పట్టుకొన్న హీరో.. ముట్టుకోను కూడా ముట్టుకోడు. రోజూ బుక్ చేసుకోవటం.. చూసి వెళ్లిపోవటం. -కొన్నాళ్లకి నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నా. మనిద్దరం పెళ్లి చేసుకొందాం అంటాడు. చిర్నవ్వు నవ్వి -కుర్రాడేదో ఆవేశంలో అన్నాడనుకొని ఊరుకుంటుంది. కానీ- తనది నిఖార్సయిన ప్రేమని నిరూపించి.. జ్యోతిలక్ష్మిని పెళ్లి చేసుకొంటాడు హీరో. ఇంటికి తీసుకురావటంతోనే -హీరో అక్క పక్కనుండగానే ‘రా కలిసి పడుకుందాం’ అంటుంది. ఫస్ట్‌నైట్ ముగిసింత్తర్వాత తన వదినగారితో ‘మీ తమ్ముడు మామూలోడు కాదు’ అంటూ కితాబిస్తూనే -కండోమ్ వాడలేదని తాళి తీసి హీరో మొహాన విసిరేస్తుంది. ఇక్కడ హీరో హీరోయిన్ల క్యారెక్టరేజైషన్ ఎలా ఉందని మాత్రమే చెప్పేది.
ఇక కథ -జ్యోతిలక్ష్మి (్ఛర్మి) ఓ వేశ్య. సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్ సత్య (సత్య) ఆమెని మార్కెట్‌లో చూసి గాఢంగా ప్రేమించటంలో భాగంగా నగరంలోని వేశ్యా గృహాలన్నింటినీ సందర్శించి మొత్తానికి జ్యోతిలక్ష్మిని పట్టుకొంటాడు. రోజూ రావటం.. ప్రేమ కబుర్లు చెప్పటం వినా ఏమీ చేయని సత్యని చూసి ‘వీడెవడ్రా బాబూ’ అనుకొంటుంది. ఒకానొక శుభ ముహూర్తంలో పెళ్లి చేసుకొంటానంటాడు. అతడి ప్రేమని అర్థం చేసుకొన్న జ్యోతిలక్ష్మి కంపెనీ నుంచి తప్పించుకుని -సత్యతో వాళ్లింటికి చేరుతుంది. అప్పట్నుంచీ ఆమెకి కష్టాలు మొదలవుతాయి. ఆమెతో బిజినెస్ చేసిన ముఠా దాడి చేస్తుంది. తరచూ వేధిస్తుంది. ఆ పరిస్థితుల్లో ఆమె తీసుకున్న నిర్ణయం ఏమిటి? విపత్కర పరిస్థితుల్ని ఎదుర్కొందా? ఆమెలో వచ్చిన మార్పు ఏమిటి? తనలా కుమిలిపోతున్న అమ్మాయిల్ని రక్షించగలిగిందా? అన్నది క్లైమాక్స్.
దశాబ్దాలనాటి కథకి సమకాలీన పరిస్థితుల్ని జోడించి -కథని అల్లుకోవటం వరకూ బానే ఉంది. కానీ -ఒక సామాజికాంశాన్ని చూపించాలని అనుకున్నప్పుడు, కథలో మరింత బిగువుండాలి. ఏ సమస్య అయినా అంత తేలిగ్గా.. సినిమాటిక్‌గా పరిష్కారం కాదు. మరి కాస్త లోతుగా వెళ్తే తప్ప.. తను చెప్పాలనుకున్న అంశాన్ని చెప్పే పరిస్థితి ఉండదు. పూరీ జగన్నాథ్ రాసిన ఈ మాటలు వింటే -‘ఆడపిల్లలంటే ఆ దేవుడికి కూడా చులకనే. అందుకే ఒక్క దేవుడు కూడా ఆడపిల్లని కనలేదు..’. -లోతుగా వెళ్లాడనిపిస్తుంది గానీ.. కథని ఆ దిశగాకాకండా వేరే దిశలో పరుగులెత్తించాడు. ఫస్ట్‌హాఫ్‌లో చెప్పటానికేం ఉండదు. జ్యోతిలక్ష్మి -సత్యల ప్రేమకథ సాగిసాగి ఇంటర్వెల్ బ్యాంగ్ వరకూ వచ్చి ఆగుతుంది. మళ్లీ క్లైమాక్స్‌లోనే కథ కనిపిస్తుంది.
సెక్స్ రాకెట్‌పై ధ్వజమెత్తిన జ్యోతిలక్ష్మి ఆయా సమస్యలన్నింటినీ చాలా తేలిగ్గా పరిష్కరించేస్తుంది. కానీ నిజ జీవితంలో అలా ఉండదు. తాజాగా జరిగిన శే్వతాబసు ప్రసాద్ కథని కూడా జొప్పించారు. కాసేపు మీడియానీ ప్రశ్నించారు. పత్రికల్లో వార్తా కథనాలు ఎలా ఉంటాయో పదునైన మాటలు వినిపించి పూరీ మార్కేసుకున్నాడు.
ఏ పాత్రా జనానికి కనెక్ట్‌కాకండా పూరీ జాగ్రత్త పడ్డాడా? అనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే- జ్యోతిలక్ష్మి కేరెక్టర్ పట్ల ప్రేమ కలగాలి. వేశ్యావృత్తిలో ఆమె కోల్పోయిన జీవితం అంటే జాలి కలగాలి. కానీ- సత్య ఇంట్లో ప్రవర్తించిన తీరు చూస్తే.. ఏహ్య భావం కలుగుతుంది.
అటు హీరో కేరెక్టర్‌ని గానీ.. జ్యోతిలక్ష్మి పాత్రని గానీ జస్టిఫై చేయలేక పోయారు. కనుకనే- ఏ వర్గానికీ చేరువ కాలేకపోతోందా అనిపిస్తుంది.
పూరీ జగన్నాథ్ స్టైల్.. జ్యోతిలక్ష్మిగా ఛార్మి గ్లామర్.. సత్య సాఫ్ట్‌నెస్ ఈ చిత్రానికి ప్లస్. కెమెరా పనితనం బాగుంది. బ్రహ్మానందం కేరెక్టర్‌ని, పాటల్ని జొప్పించినట్టు అనిపిస్తుంది. లోబడ్జెట్ చిత్రమైనప్పటికీ -సన్నివేశాల్లో ఒకింత రిచ్‌నెస్ కనిపిస్తుంది.
ఇక -అక్కడక్కడ లాజిక్ మిస్సయ్యాడు. జ్యోతిలక్ష్మి ‘సెక్స్ రాకెట్’ను ఛేదించే ప్రయత్నంలో -ఆ రాకెట్‌నే నడిపిన రౌడీలు సహకరించటం ఏమిటో? ఇక అక్కడ్నుంచీ కథని కమర్షియల్ చేసేశాడు. అమ్మాయిలతో ‘శృంగారం’ వొలకబోసే మగధీరులను వీడియోల్లో కెక్కించటం... విలన్‌ని చంపటం... ఇలా. ఛార్మి సినిమా అంతా తానై నటించింది. కాకపోతే -సత్య ఇంటికి వచ్చింత్తర్వాత ఆమె మాటలు, నటన అతి అనిపిస్తాయి. క్లైమాక్స్‌లో విలన్లపై పగ తీర్చుకునే జ్యోతిలక్ష్మిగా ఓకే. హీరోగా సత్య, ఫ్రెండ్‌గా నటించిన సాండి ఓకే. విలన్‌గా చేసిన నటుడు తనదైన స్టైల్‌ని కనబరిచాడు. అవకాశం వస్తే మంచి విలన్‌గా ప్రూవ్ చేసుకోగలడు.

పేరడీ.. కామెడీ

పేరడీ.. కామెడీ

  • -ప్రనీల్
  • 12/06/2015

** సింగం-123 (ఫర్వాలేదు)
తారాగణం:
సంపూర్ణేష్‌బాబు, సనమ్, భవానీ, పృథ్వీరాజ్, అన్నపూర్ణమ్మ, దీప్తి, వివా హర్ష తదితరులు
సంగీతం:
శేషు, కె.ఎం.ఆర్.
నిర్మాత: మంచు విష్ణు
దర్శకత్వం:
అక్షత్ అజయ్ శర్మ

హాల్లో చప్పట్ల మోత. అభిమానుల కేరింతలు - ఎమోషన్ సీన్లలో సైతం కడుపుబ్బ నవ్వులు. కళ్ల వెంట ఆనందభాష్పాలు... సీటు అంచున.. ఉత్కంఠభరితంగా -నెక్స్ట్ సీన్‌లో ఏం జరగబోతోంది? అన్న భయం. -ఇలా భయంతో కూడిన కన్నీళ్ల వల్ల బాధ కలిగిందంటే కచ్చితంగా అది ‘సంపూ’ సినిమానే. గతంలో ‘హృదయ కాలేయం’ అనే రాంగ్ టైటిల్ (?) సినిమాతో బీభత్స భయానక వీర కరుణ శృంగార... ఇలా ఎనె్నన్నో భావావేశాల్నీ.. భావగర్భిత నటనను తెరపై వొలికించి.. ‘సంపూ’ అంటే వీడే - పొట్టిగా బొద్దుగా ఉన్నాడూ వీడు హీరోయేంటి? అని పెదవి విరిచిన వాళ్లకి ఆ పెదాల మాటున చిరునవ్వుని మొలిపించి.. హృదయాన్ని పిండేసాడ్రా అన్న టైటిల్‌ని దక్కించుకొన్న ఉరఫ్ సంపూర్ణేష్‌బాబు. ఇండస్ట్రీలో తనకంటూ ఓ స్టైల్‌ని ఏర్పరచుకొన్నాడన్నది స్పష్టం. సినిమాకి కథని అందించిన ‘మంచు’వారి అబ్బాయికి ‘సంపూ’ -కరెంటు తీగలో ఐదు నిమిషాల పెర్‌ఫార్మెన్స్‌తో తెగ నచ్చేసి.. కలం పుచ్చుకునేట్టు చేశాడు. ఎవరూ -మనల్ని తిట్టక ముందే మనకి మనమే ‘మైనస్’ చెప్పేసుకొంటే -ఆ నిజాయితీ కాపాడేస్తుంది. మా కథలో లాజిక్ లేదు. అస్సలు వెతక్కండి -సంపూ వైపే చూడండి -మరోవైపు చూడొద్దు అంటూ ముందస్తు హెచ్చరికలు జారీ చేసింత్తర్వాత ఎవరు మాత్రం ఏం చేస్తారు? చచ్చినట్టు ‘సంపూ’ వైపే చూపు.
కనుకనే -సింగరాయకొండలో శరీరమంతా బుల్లెట్లతో తూట్లు పడి.. ఆనక బావిలో పడినప్పటికీ -ఏ మాత్రం ఫ్లయిట్ ఖర్చుల్లేకుండా.. అంతా అండర్‌గ్రౌండ్ ప్రాసెస్‌లోనే వెళ్లి ఆఫ్రికా స్విమ్మింగ్‌పూల్‌లో తేలొచ్చు. అడ్డంగా సప్త సముద్రాలున్నాయ్‌గా!? ఎలా వచ్చాడు చెప్మా? అంటే మీ అంత తెలివితక్కువ దద్దమ్మ మరొకరు ఉండరు. ఏదో కామెడీ కోసం సవాలక్ష సీన్లుంటాయ్. రంధ్రానే్వషణ చేస్తే ఎలా? అన్న ‘మంచు’ హెచ్చరిక వినిపిస్తుంది.
కథలోకి వెళ్దాం.
కథానుక్రమంలో -సిన్సియర్ పోలీస్ ఆఫీసర్ సింగం -123 (సంపూ). సిన్సియర్ ఆఫీసర్ అంటే విలన్లకి అస్సలు గిట్టదు. ఆ నేపథ్యంలోనే -సింగరాయ కొండలో అరాచకాలు సృష్టిస్తున్న లింగం (భవానీ) ఆట కట్టించేందుకు పై అధికారులు సింగంని ఆ ఊరికి పంపిస్తారు. సవాల్‌కి ప్రతి సవాలు విసిరిన లింగం -సింగంపై అటాక్ చేసి ఒళ్లంతా బుల్లెట్లతో తూట్లు పొడిచేసి.. అప్పటికీ కసితీరక -ఊరి గుడి ముందరి బావిలో పడేసి నిశ్చింతగా ఇంటికెళ్లిపోతాడు. అక్కడే కథ మలుపు తిరిగి- సింగరాయ కొండలోని బావిలోంచి.. ఆఫ్రికా స్విమ్మింగ్ పూల్‌లో తేలతాడు సింగం. స్విమ్మింగ్ పూల్‌లో చావు బతుకుల మధ్య కొట్టుమిట్టాడుతున్న సింగాన్ని రక్షించింది ఎవరో కాదు -సింగం తండ్రి జంగం (పృథ్వీరాజ్). దాంతో ఫ్లాష్ బ్యాక్ ఒక్కసారిగా తిరుగుతుంది. గతంలో కూడా ఇదే తంతు. సింగం తండ్రిని సింగరాయకొండలో సేమ్ బావిలో పడేస్తే -ఆఫ్రికా స్విమ్మింగ్ పూల్‌లో తేలి బతికి బట్టకట్టాడు. అసలు సంగతి తెలుసుకొన్న జంగం -తన కొడుకుని ‘లింగం’పై మారణాయుధంగా ప్రయోగిస్తాడు.
ఈ కథలో అక్కడక్కడ ఫ్లాష్‌బ్యాక్‌లూ.. ప్రేయసితో లవ్‌ట్రాక్‌లూ.. విలన్‌తో భేటీలూ.. సవాళ్లూ... క్లైమాక్స్‌లో మిషన్ ఆపరేషన్.. వెరసి ‘సింగం-123’ ప్రేక్షకుల్ని ఏదో విధంగా ఉతికి చాకిరేవు పెడుతుంది -అంటే చించి ఆరేసింది. సినిమాకి ‘లాజిక్’ అక్కర్లేదనుకొంటే- కథని ఎన్ని మలుపులైనా తిప్పొచ్చు. సింగరాయకొండ నుంచీ ఆఫ్రికా ఏం ఖర్మ? అంతరిక్షంలోకీ వెళ్లొచ్చు. ‘మంచు’ తన కథకి మొదలు -చివర అనుకొన్నాడు. అంతే! ఇక కథంతా ‘సంపూ’ పంథాలోకి వెళ్లిపోయింది.
హృదయ కాలేయాన్ని క్షుణ్ణంగా పరిశీలించి.. కొన్ని సినిమాల తాలూకు సెటైర్లను అచ్చంగా అల్లుకొని.. దానికి ‘సంపూ’ ఫ్లేవర్‌ని కలిపితే -సింగం రెడీ. ప్రేక్షకుల్ని కట్టి పడేయటానికి ఒక ఉదాహరణ. సింగం-123 ఎస్సైగా మారటానికి గల ఫ్లాష్‌బ్యాక్ ఏమిటన్నది తరచి చూడటమే. స్కూల్ ప్రిన్సిపాల్ ‘సింగం’ని ఒక జోక్ చెప్పమంటాడు- చూట్టానికి కామెడీగా ఉంటాడు కదాని. ఆ జోక్‌కి కడుపుబ్బి ప్రిన్సిపాల్ దారుణంగా మరణిస్తాడు. ‘జోక్ హత్య’ అని కేసు బుక్‌చేసి సింగంని జైల్లోకి తోస్తారు. జోక్‌కి ఎవడైనా ఛస్తాడా? ఆ జోకేదో చెప్పు. నేనూ వింటానన్న జైలర్ పరిస్థితీ డిటో. మనోడు పెరిగి పెద్దవాడైనా - జోక్’ హత్యా రాజకీయాల ప్రభావం ఏ మాత్రం తగ్గలేదన్న కఠిన వాస్తవాన్ని గ్రహించిన పోలీస్ అధికారులు ‘సింగం జోక్’ని ఓ తీవ్రవాదిపై ప్రయోగిస్తారు. అంతే! వాడూ చచ్చి ఊరుకుంటాడు. ఇలా -జోక్‌తో చంపేసే టెక్నిక్ వల్ల పోలీస్ డిపార్ట్‌మెంట్‌కి బోలెడంత లాభమనీ.. పైసా ఖర్చు ఉండదని నిర్ణయించుకొన్న ప్రభుత్వం ‘సింగం’ని పోలీస్ ఆఫీసర్‌ని చేస్తుంది. అదీ ఫ్లాష్..్ఫ్లష్.
అయితే ‘స్టార్ల’ రేంజ్ పెంచాం కదాని.. మైనస్ మార్కులు ఇవ్వకుండా ఉండలేం. ‘హృదయ కాలేయం’ని మళ్లీ చూస్తున్నట్టు అనిపించటం వెనుక.. సంపూ ‘మార్క్’ నటన కనిపిస్తుంది. ఎంత పవర్‌ఫుల్ డైలాగ్‌లు చెప్పినా.. ‘హీరోయిజం’ తాలూకు పవర్ అనిపించదు. పవన్‌కళ్యాణ్, రాంచరణ్, బాలయ్య.. అగ్ర తారల డైలాగ్స్‌ని సెటైర్‌గా పలికినా.. ఏదో వెలితి. ఇక - కథ విషయానికి వస్తే.. ‘హాస్య కదంబం’ చూస్తున్నట్టు అనిపిస్తుంది తప్ప.. సినిమా తాలూకు కథ పోలిక ఎక్కడా కనిపించదు. సీన్లు వచ్చి వెళ్తుంటాయి. తెరపై వారివారి నటన ప్రదర్శించి వెళ్లిపోతుంటారు.
నటనాపరంగా - వన్‌మేన్ ఆర్మీ - సంపూర్ణేష్‌బాబు కథని తన భుజస్కంధాలపై మోసుకెళ్లాడు. అదొక్కటే ఈ సినిమాకి ప్లస్ పాయింట్. హీరోయిన్‌తో మాట్లాడే మాటల్లో ‘రొమాన్స్’ వొలకబోశాడు. కాకపోతే- విలన్‌తో మాట్లాడేప్పుడు ‘స్లో మోషన్’ ఎందుకిచ్చారో అర్థంకాలేదు. దాంతో కథ అడ్డం తిరిగింది. కథానాయిక సనమ్ - ఇలా వచ్చి అలా వెళ్లిపోతుంది. ఉన్నంతలో పెర్‌ఫార్మెన్స్ బాగుంది. పృథ్వీరాజ్ మరో ప్లస్. తన ‘30 ఇయర్స్ ఇండస్ట్రీ’ పెర్‌ఫార్మెన్స్‌తో జంగంగా అదరగొట్టాడు. లింగంగా భవానీ ఫర్వాలేదు. మిగతా పాత్రధారులంతా ఓకే. సంగీతపరంగా - హీరో హీరోయిన్ల మధ్య వచ్చే సంగీతం సగం మార్కులు కొట్టేసింది.
కొసమెరుపు: సింగం-123 అని కాకండా.. ‘సంపూ-123’గా జోక్‌లు చెప్పి కన్నీళ్లు తెప్పిస్తాడు. కడుపుబ్బ నవ్వటానికి ‘సంపూ’ ఫ్లాష్‌బ్యాక్ ఓకేనా?!

తూరుపు సూరీడే..

తూరుపు సూరీడే..

  • - సంకల్ప
  • 12/06/2015

** అసుర (ఫర్వాలేదు)

తారాగణం:
నారా రోహిత్, ప్రియాబెనర్జీ, రవివర్మ, మధు, సత్యదేవ, ‘వెన్నెల’ రామారావు, భాను, శ్రీవిష్ణు, రూపాదేవి.
సంగీతం: సాయి కార్తీక్.
నిర్మాతలు:
శ్యామ్ దేవభక్తుని, కృష్ణ విజయ్
దర్శకత్వం:
కృష్ణ విజయ్

చాలా కాలానికి ఎన్నుకున్న పాయింట్ చుట్టూనే కథ తిరుగుతూ, ఏ మాత్రం పక్కదారుల పట్టకుండా వచ్చిన చిత్రంగా ‘అసుర’ని పేర్కొనవచ్చు. అయితే ‘పాయింట్’ వెనుకవుండే, వుండాల్సిన వాస్తవాలకూ చోటిచ్చివుంటే సంపూర్ణ సఫలత చిత్రానికి వచ్చి ఉండేదన్న భావనా ఉంది. అదేమిటో చూద్దాం.
ఏ చిన్నపాటి తప్పునీ సహించలేని జైలర్ ధర్మ (నారా రోహిత్). జైల్లో ఉరిశిక్ష ఉత్తర్వు పడిన ఛార్లీ (రవివర్మ) వస్తాడు. ఛార్లీ ఉరిశిక్షకు కారణం క్రూరాతిక్రూరంగా సవితి తల్లి బిడ్డల్ని చంపేయటం. అయితే తాను ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ చావనని ఛార్లీ చెపుతుంటాడు. అందుకు తగిన ప్రయత్నాలు చేస్తూ వుంటాడు. వాటిని ధర్మ ఎలా ఎదుర్కొన్నదీ, చివరకు ఏమైందన్నది ‘అసుర’ వృత్తాంతం. అసలు సినిమాకు ‘అసుర’ అని పేరుపెట్టి ముందుకు వెళ్లడంలోనే దర్శకుని ‘పట్టు’ అర్థమవుతోంది. ఆ పదానికి సామాన్య అర్థం ‘రాక్షసుడు’ అని ఉన్నా దానె్నంచుకోక ‘అసుర’ అనే ఎంచుకున్నాడు. ఆ పేరు పెట్టడంలో నాయకుని జీవితంలో జరిగిన సంఘటన (అతి రాక్షసత్వంగా హీరో తల్లిదండ్రుల్ని దుండగులు చంపేస్తారు...) దరిమిలా ‘తప్పుని ఉపేక్షించకూడదన్న సీరియస్ ధోరణికావచ్చు. అయితే జైలు, నిబంధనలు అన్న అంశంపై దర్శకుడు ఇంకాస్త హోమ్‌వర్క్ చేసుంటే బావుండేది. ఒకసారి ఉరిశిక్ష సాంకేతిక లేదా మరే కారణంవల్ల తప్పిపోయిన ఖైదీ ఉదంతం తర్వాత, ఆ అంశాన్ని చాలా తీవ్రంగా పరిగణిస్తుంది పోలీసు డిపార్ట్‌మెంట్. కానీ ఇలా ఇందులో జరగలేదు. అసలు తీవ్రాతి తీవ్ర నేరానికి గురై అంతిమ శిక్షపడ్డ ఖైదీకి తర్వాతి దినం ‘ఉరి’ ఖాయమైనప్పుడు, అతనివద్ద ఎలాంటి తినుబండారాలు ఉండడానికి అవకాశముండదు. కానీ ఇందులో మిఠాయి పేకట్ అడుగున ఉన్న డ్రగ్ టాబిలెట్ ఉండటం జరిగి, అది తీసుకుని చార్లీ అనారోగ్యం బారినపడడం, ఆ కారణం ద్వారా ఉరి వాయిదాపడటం చూపారు. ఇక రెండోసారి ఉరి అమలైనా, కథాకారణం రీత్యా ఆ ఉరి జరగలేదని సృష్టించడం ఏ రకంగానూ జరగదు. ఎందుకంటే ఉరి అనంతరం బాడీ.. తదితరాల రకరకాల పరీక్ష అత్యున్నతాధికారుల ప్రమేయం గలదై ఉంటుంది. కేవలం జైలర్ స్థాయి అధికారి ఒక్కరిపైనే ఉండదు. ఇక సస్పెండైన వ్యక్తి ద్వారానే మొత్తం ఆపరేషన్ జరగడమూ ఔచిత్యంగా లేదు. ఇలాంటివి ఉన్నా ‘అసుర’ స్థాయిని చెప్పుకోడానికి గల కారణం ఒకటే... అది తప్పుని ఏమాత్రం ఎదగడానికి అవకాశమివ్వకూడదన్న దర్శకుని చిత్తశుద్ధి. దానికి తగ్గట్టు అదే ప్రస్ఫుటమయ్యేలా కొన్ని సన్నివేశాల కల్పన. ఆఖరికి అల్లరిచిల్లరిగా ఉండటానికి అవకాశమున్న ఐటమ్‌సాంగ్ (సుకుమార కుమార...)ని కూడా కళాత్మకంగా దర్శకుడు తీర్చిదిద్దాడు. అయితే నాయకుడు ఒకపక్క ‘్ధర్మం, న్యాయం’ అని అనుక్షణం అంటూ ఉన్నా, వాళ్ళ జైలులో సిబ్బందే లంచం తీసుకుని పాండుని ఛార్లీతో కలవడానికి అవకాశమివ్వడం లాంటివి అరికట్టలేడా? అన్న అనుమానమూ వస్తుంది. అలాగే మరో సందర్భంలో పాండు తరచూ కలుసుకునే వనితనుంచి అతని ఉనికిని కనుక్కోవడానికి ఆమెకు డబ్బుని ధర్మ లంచం ఇవ్వడం (అది ఎంత స్ట్రింగ్ ఆపరేషన్‌లో భాగమైనా...) నాయకుని పాత్రని కాస్త కించపర్చినట్టయ్యింది. అది కాకుండా మరో పద్ధతిద్వారా హీరో నిజాన్ని తెలుసుకోవడం పద్ధతుల్ని అవలంభించాల్సింది. ధర్మగా నారా రోహిత్ చూపు, హెయిర్ స్టయిల్ దగ్గర్నుంచి అన్ని విషయాల్లోనూ శ్రద్ధ తీసుకుని ప్రశంసనీయంగా పాత్రలో ఒదిగిపోయారు. ఆకారం పరంగా రోహిత్ ఇంకాస్త తగ్గి ఉండివుంటే ఇంకా బాగుండేది. ధర్మ ప్రేమికురాలిగా హారిక (ప్రియా బెనర్జీ) చాలా క్యూట్‌గా కనపడింది. ఈమెలో ఒకప్పటి కథానాయిక నటి రమ్యకృష్ణ ఛాయలే కన్పడ్డాయి. చాలాకాలానికి ఛార్లీ సవతి తల్లి భారతీదేవి పాత్రలో రూపాదేవి కనపడి అలరించారు. ఇందులో విశేషమేమిటంటే చిన్నపాత్రల ద్వారా కూడా ఎన్నదగిన నటనను దర్శకుడు రాబట్టడం. అందుకు ఉదాహరణగా ఉరిశిక్షను నిర్వహించే తలారి పాత్రధారి భాను, జైలర్ అసిస్టెంట్ పాత్రధారి ‘వెనె్నల’ రామారావు నటనల్ని పేర్కొనితీరాలి. ఇక పాటల్లో అయితే... ‘పోటెత్తిన తూరుపు సూరీడో...లో శ్రీశ్రీ ఛాయిలు కన్పడ్డా దాన్ని చక్కటి పట్టుతో రచయిత వశిష్ట శర్మ కొనసాగించారు. ఈ పాటని గాయకుడు కూడా శ్రమపడి అద్వయితంగా అలరించేలా పాడారు. ప్రత్యేకించి అక్షరాంతాల్లో (ఇతడే... లాంటిచోట్ల) మనసుని ఇట్టే పట్టే గమకాల్తో ఆలపించి ఆకట్టుకున్నారు. ‘సుకుమార కుమార...’లో నృత్యాన్ని అభినయించిన నటీ, నటుడు కూడా బాగా చేశాడు. సంభాషణల్లోనూ చిన్న చిన్న పదాల్తో సినిమా సారాంశాన్ని చక్కగాచెప్పాడు. ‘తప్పించుకోడం అంటే తప్పుని పెంచుకోడమే...’ ‘బతకనివ్వని వాడికి బతికే హక్కులేదు’ ‘రూల్స్‌కన్నా రిజల్టుముఖ్యం’ వంటివి చెప్పచ్చు. అలాగే ‘చిన్న పేపర్‌కి జర్నలిస్టుగా బ్రతకడం కన్నా, పెద్ద పేపర్‌కి పేపర్ బాయ్‌గా ఉండటం బెటర్’ లాంటి చమత్కార సంభాషణలూ ఇందులో చోటుచేసుకున్నాయి. ఇంకో సందర్భంలో నాయిక తండ్రితో నాయకుడు ఆమెతో తనకున్న ప్రేమను చెప్తూ ‘నాకు హారిక తప్ప ఇంకెవరూ లేరు’ అన్న చిన్న వాక్యంతో మొత్తం... తనని గద్దించవచ్చిన వ్యక్తి కోపాన్నంతా తగ్గిస్తాడు. ఇది ప్రేక్షకుల గుండెనుఇట్టే పట్టింది. మొత్తానికి జైలు శాఖాపరమైన జాగ్రత్తలు పాటించి, ‘అసుర’ను తీర్చిదిద్దుంటే ఫరవాలేదన్న స్థాయిని చిత్రం దాటుండేది.

పలకని పోరి!

పలకని పోరి!

  • -త్రివేది
  • 12/06/2015

* ఆంధ్రాపోరి (బాగోలేదు)
============
తారాగణం:
ఆకాష్‌పూరి, ఉల్కా గుప్తా, ఉత్తేజ్, శ్రీముఖి, అరవింద్ కృష్ణ
సంగీతం: జె.
నిర్మాత:
రమేష్ ప్రసాద్
దర్శకత్వం:
రాజ్ మదిరాజ్

ప్రముఖ దర్శకుడు పూరి జగన్నాథ్ తనయుడు ఆకాష్ బాల నటుడిగా పలు చిత్రాల్లో నటించాడు. మంచి గుర్తింపు తెచ్చుకున్నాడు. తొలిసారి హీరోగా చేసిన సినిమా ఆంధ్రాపోరి. రాజ్‌ముదిరాజ్ దర్శకత్వంలో ప్రముఖ నిర్మాణ సంస్థ ప్రసాద్ ప్రొడక్షన్స్ నిర్మించిన ఈ చిత్రం టీనేజ్ లవ్‌స్టోరీగా తెరకెక్కింది. ఆకట్టుకుందో లేదో చూద్దాం.
కథ: మరాఠిలో విడుదలై ఘన విజయం సాధించిన టైమ్‌పాస్ చిత్రానికి రీమేక్ -ఆంధ్రాపోరి. పేద కుటుంబంలో పుట్టి ఎందుకూ పనికిరానివాడిగా కనిపించే కుర్రాడు నర్సింగ్ యాదవ్ (ఆకాష్). అమ్మ ఇచ్చిన టిఫిన్ బాక్సులను కొత్తగూడెం థర్మల్ పవర్‌స్టేషన్ ఉద్యోగులకు అందజేయడంలో ప్రతిసారి విఫలవౌతుంటాడు. దాంతో వాళ్లమ్మ ఇంట్లోనుంచి వెళ్లగొడుతుంది. అలా బైటికి వచ్చిన నర్సింగ్ బ్రతకడం కోసం వేణుగోపాల్ థియేటర్‌లో పనికి చేరతాడు. అక్కడున్నవాళ్లు నర్సింగ్‌తో ఫ్రెండ్సవుతారు. అలా ఒకానొక సందర్భంలో ప్రతీ మగాడి జీవితంలో గర్ల్‌ఫ్రెండ్ ఉండాలని, విజయం సాధించిన ప్రతి మగాడి వెనుక ఆడది ఉంటుందనే సూక్తి చెప్పారని అంటారు. ఆ మాటలు నర్సింగ్ మదిలో నాటుకుపోతాయి. ఓ అమ్మాయి కోసం వెతకడం ప్రారంభిస్తాడు. ఆ ప్రయత్నంలో ప్రశాంతి (ఉల్కాగుప్తా) నచ్చుతుంది. పెద్దింటి అమ్మాయి అయిన ప్రశాంతితో పరిచయం కాస్తా తక్కువ టైమ్‌లోనే ప్రేమగా మారుతుంది.చిన్న వయసులోనే ప్రేమలోపడిన వీళ్లు ఎలాంటి సమస్యలు ఎదుర్కొన్నారు? అనేదే సినిమా.
నటీనటులు:
సినిమాలో నటన పరంగా పెద్దగా చెప్పుకునే అవకాశమే లేదు. దాంతోపాటు చాలా సన్నివేశాలు మళ్లీ మళ్లీ వచ్చిపోతూ ఇబ్బంది కలిగిస్తాయి. ఇక హీరోగా కథను మొత్తం నడిపించిన ఆకాష్ చైల్డ్‌ఆర్టిస్ట్‌గా మంచి మార్కులే సంపాదించుకున్నా, హీరోగా మాత్రం సరిగ్గా పాసవ్వలేదనే చెప్పాలి. మాస్ పాత్రలో, మేనరిజం విషయంలో కూడా పర్‌ఫెక్ట్‌గా లేడు. అలాగే డాన్సులు, కీలక సన్నివేశాల్లో నటన ఇంప్రూవ్ చేసుకోవాలి. ఇక హీరోయిన్‌గా పరిచయమైన ఉల్కాగుప్తా టీవి సీరియల్‌ల్లో బాగాచేసినా సినిమా విషయంలో మాత్రం ఆకట్టుకోలేకపోయింది. కేవలం అవతలి వ్యక్తిని చూసి నవ్వడానికి తప్ప నటనపరంగా ఎక్కడా మార్కులు సంపాదించుకోలేదు. దాంతోపాటు డబ్బింగ్ విషయంలోనూ ఎక్కడా లిప్‌సింక్ అవ్వకపోవడంతో ప్రేక్షకుడు కన్‌ఫ్యూజ్ అవుతాడు. ఇక ప్రశాంతి కోపిష్టి తండ్రిగా శ్రీకాంత్ అయ్యంగార్ నటన బాగుంది. తల్లి పాత్రలో ఈశ్వరిరావు ఆకట్టుకుంది. ఇక మిగతా పాత్రలు పరిధి మేరకు చేశాయి.
సాంకేతిక వర్గం:
మరాఠి సినిమాకు రీమేక్ అని ఇదివరకు చెప్పుకున్నాం. ఇది చాలాసార్లు చూసి బోర్‌కొట్టిన కథ. అయితే దాన్ని మరింత జనరంజకంగా తెరకెక్కించే విషయాలున్నా దాన్ని పట్టించుకోలేదు దర్శకుడు. ముఖ్యంగా బోర్‌కొట్టిన కథను అంతకన్నా బోరింగ్‌గా ముందే ఏం జరుగుతుందో ప్రేక్షకుడికి తెలిసేలా సినిమాను నడిపించాడు. రుషి సినిమాతో క్లాస్ దర్శకుడిగా పరిచయమైన రాజ్ మదిరాజు ఇలాంటి మాస్ సబ్జెక్ట్‌ను సరిగ్గా చూపించలేదనే చెప్పాలి. టీనేజ్ లవ్‌స్టోరీతోపాటు రొమాన్స్ కామెడీ ఎమోషన్స్ వంటివి కథలో బలంగా ఇరికించడానికి ప్రయత్నించారు. చివరిలో సందేశాన్ని కూడా ఇవ్వాలనుకున్నారు. కానీ కథలో ఎక్కడా ప్రేక్షకుణ్ణి మమేకం చేయలేకపోయారు. ఇక జె అందించిన మ్యూజిక్ ఏమాత్రం హెల్ప్‌కాలేదనే చెప్పాలి. పాటలుకూడా అంతంత మాత్రంగానే ఉన్నాయి. బ్యాగ్రౌండ్ స్కోర్ దారుణం. సన్నివేశాల్లో ప్రేక్షకుణ్ణి ఇన్‌వాల్వ్ చెయ్యకపోగా పిచ్చెక్కించేలా ఉంది. ఇక వనమాలి అందించిన ఫొటోగ్రఫీ జస్ట్ ఓకే. ఇంకాస్త కేర్ తీసుకుంటే బాగుండేది. దాంతోపాటు డైలాగ్స్ కూడా బలహీనంగా ఉన్నాయి. ఎడిటింగ్ విషయంలో మరింత శ్రద్ధ చూపితే బాగుండేది. అనవసరంగా వచ్చే డ్రీమ్ సీన్స్, ఇతర పాటలను తగ్గించాల్సి ఉండేది. ఇక ప్రతిష్టాత్మక బ్యానర్‌గా గుర్తింపుతెచ్చుకున్న ప్రసాద్ ప్రొడక్షన్స్ నిర్మాణ విలువలు మామూలుగానే ఉన్నాయి.
విశే్లషణ:
నిజానికి మరాఠీ కథ అయినా అక్కడి నేటివిటీని ప్రేక్షకులకు అందించే ప్రయత్నం చేసి, అక్కడ విజయాన్ని అందుకున్నారు. కానీ అదే తెలుగులోకి వచ్చేసరికి అనవసరమైన హంగులు, ఆర్భాటాలతో కథను మార్చేశారు. దాంతో ప్రేక్షకుణ్ణి ఎక్కడా కథలో లీనంకాకుండా చేశాయి. ఇకపోతే 90వ దశకంలో సినిమా నడుస్తున్నట్టు చూపించినా చిత్రీకరణ విషయంలో ఇంకాస్త కేర్ తీసుకోవాల్సింది. ఒక అమ్మాయిని నడిరోడ్డుపై హీరో టీజ్ చేయడం వంటి సన్నివేశాలు వస్తున్నప్పుడు పక్కనున్న ఎవరూ కూడా దీనిపై స్పందించకుండా చూపించారు. నిజానికి కథను ఒరిజినల్‌గా అలాగే తీసి వుంటే ఒక మంచి ప్రేమకథను మనం చూసేవాళ్లం. కానీ దాని ఒరిజినాలిటీని మన నేటివిటీకి అద్దాలని చేసిన ప్రయత్నం బెడిసికొట్టి ఆంధ్రాపోరి ఓ బోరింగ్ సినిమాగా నిలిచిపోయింది.

రొటీన్ పండుగ

రొటీన్ పండుగ

  • -- అన్వేషి
  • 05/06/2015

* పండగ చేస్కో (బాగోలేదు)
తారాగణం:
రామ్, సోనాల్ చౌహాన్, రకుల్‌ప్రీత్‌సింగ్, బ్రహ్మానందం, ఎం.ఎస్.నారాయణ, జయప్రకాష్‌రెడ్డి, సంపత్, రావురమేష్, సాయికుమార్, బ్రహ్మాజీ, అభిమన్యుసింగ్, శ్రవణ్, సుబ్బరాజు, పవిత్రాలోకేష్, తదితరులు.
సంగీతం: ఎస్.ఎస్.తమన్
నిర్మాత: కిరీటి పరుచూరి
దర్శకత్వం: గోపీచంద్ మలినేని.
అలవాటైన కథతో, అలవాటైన సన్నివేశాలతో ‘పండగ చేస్కో’అంటూ ప్రేక్షకుల మీదకు వదిలిన చిత్రం ఇది. తల్లికి ఆమె సోదరులకు కలిగిన ఎడబాటుని సరిదిద్ది మళ్లీ ఒకటి చేయడానికి కథానాయకుడు కార్తీక్ (రామ్) ఏం చేశాడన్నది ఈ చిత్ర ప్రధాన కథాకేంద్రం. ఈ లైన్ చెప్పగానే ఇటీవలొచ్చిన బహుళ జనాదరణ పొందిన చిత్రం ఆడియన్స్‌కు మైండ్‌లోకొచ్చేస్తేనే అది దోషమేమీ కాదు. దాని ‘దారే’ అది కనుక. అయితే దాన్ని తిరగేసి ఇందులో చూపారు. అంతే తేడా. దానికి పాడింగ్‌లుగా పెట్టిన అనేకానేక అంశాలూ తెలుగు చిత్రాల్లో పలుమార్లు ప్రేక్షకులు చూసినవే. వేటికీ లాజిక్ వెదకకూడదన్న ఉద్దేశ్యంతో సినిమాల్లో సాధారణంగా చూపే ‘‘సన్నివేశాలన్నీ కల్పితాలు...అంటూ వేసే కాప్షన్ పేరా ఇందులోనూ చూపేశారు ఎంత అలా వేసినా కనీస కనెక్షన్ అయినా వాస్తవిక జీవితానికి తీసుకోకపోతే ఎలా? అన్న భావనా ఈ సినిమాచూస్తే కలుగుతుంది. మచ్చుకి కొన్ని చూద్దాం. సినిమాలో కథానాయిక దివ్య (రకుల్‌ప్రీత్‌సింగ్) ఇంటిలోంచి వచ్చేసి పర్యావరణ పరిరక్షకురాలిగా ‘గ్రీన్ ఆర్మీ’ పేరిట ఉద్యమం చేస్తున్నట్లు చూపారు. ఆ సందర్భంగా వచ్చిన టి.వి. దృశ్యాలూ తదితరాలు చూసి ప్రేమించిన శంకర్ (అభిమన్యుసింగ్)నీ చూపారు. కానీ అవే టి.వి. దృశ్యాలు ఆమెకోసం తీవ్రంగా వెదుకుతున్న భూపతి, (సంపత్) సాయిరెడ్డి (సాయికుమార్) తదితరుల కంట పడవు. ఇంకా విచిత్రంగా అంతా తీవ్రంగా గ్రీన్ ఆర్మీ మూమెంట్‌ను చేసిన దివ్య తిరిగి తన ఇంటికి రాగానే దాని ఊసే తీయదు. దీన్నిబట్టి తెలుస్తున్నది ఎలాపడితే అలా సీన్స్‌ని చూపేచ్చయ్యన్న ధీమా. ఇక అనుష్క (సోనాల్ చౌహాన్) పాత్ర ప్రవేశపెట్టిన తీరు, కొనసాగింపుకీ ఒక సహేతుక ముగింపివ్వకుండా వదిలేశారు. కథ ప్రకారం తన ఆస్తి పరిరక్షణకోసం రామ్‌ని పెళ్లిచేసుకుందామనుకుంటుంది. అప్పటివరకూ కేవలం బిజినెస్ మైండ్‌లోనే ఉన్న అతనూ అందుకు అంగీకరిస్తాడు. తర్వాత అనుకున్న కీలక కథావిస్తరణ ప్రక్రియలో నాయకుడు దివ్య దరికి చేరతాడు. ఆ విషయాన్ని నిజాయితీగా రామ్ ఆమెలో చెప్పేస్తే కథానాయకుని పాత్రకు ఔన్నత్యం నిలిచేది. పోనీ కథలో కావాల్సినంత గందరగోళం సృష్టించి వినోదం పంచడానికి (?) అది కుదరదని దర్శకుడు భావించినా చివరకు అనుష్క పాత్ర ఒక రౌడీని పెళ్లిచేసుకోమని అడగడం చాలా దారుణంగా ఉంది. ఎందుకంటే అదే పాత్ర రామ్‌తో పెళ్లి అనుకున్న తర్వాత ‘దొరికాడే...దొరికాడే... నా రేంజ్‌కు తగినోడే’అంటూ తన మనోగతాన్ని పాట ద్వారా తెలియచేస్తుంది. మరి ఇలాంటి భావాలుగల ఈ యువతి అలా ఓ రౌడీని పెళ్లిచేసుకోబూనడం ఏమిటో అర్థంకాదు. ఇక ఎం.ఎస్.నారాయణ పరంగా చూపిన సన్నివేశాలూ, సంభాషణలూ ఏవిధంగా ‘కుటుంబ కథాచిత్రం’అని ప్రచారం చేసుకోడానికి సరిపోతుందో దర్శకుడు తప్పనిసరిగా ఆలోచించి తీరాలి. ఓ సందర్భంలో ఎం.ఎస్.నారాయణ తన కూతురు స్వాతి (తేజస్విని)నుద్దేశించి ‘‘మా అమ్మాయి క్యారమ్‌బోర్డ్‌లో కాయిన్ వంటిది, ఎవరు కొడితే వారికి పడిపోతుంది. ఇంట్లో ఒంటరిగా వదిలేస్తే ప్రెగ్నెంటయిపోతుంది’’... అంటాడు. ఇలాంటి డైలాగ్స్‌ని సెన్సారెలా వదిలేసిందానికన్నా, ఏ తండ్రైనా కూతుర్నీతీరులో అంటాడా అన్నది దర్శకుని మేధకే వదిలేద్దాం. దాదాపు పాతికేళ్ల తర్వాత భార్యల్ని కలిపిన నేపధ్యంలో రఘుబాబు, బ్రహ్మాజీ, తదితర సోదరుల పాత్రలుచేత పలికించిన సంభాషణలూ, చూపిన సన్నివేశాలూ మోతాదు మించిపోయాయి. ఇక వీకెండ్ వెంకట్రావ్ (బ్రహ్మానందం) సృష్టించిన ‘కామ’ రస హాస్యమూ సభ్యతాపరిధులు దాటేసింది. రామ్ కార్తీక్ పాత్రలో తనకున్న ఎనర్జీనంతా ముఖ్యంగా పాటల్లో, ఫైట్స్‌లో బాగా చూపాడు. ప్రత్యేకించి చివరి పాట ‘పండగచేస్కో బావయ్యో’లో విజృంభించేసాడు. కానీ పద్ధెనిమిది మాసాల అనంతరం వస్తున్న చిత్రం కథ విషయంలో వైవిధ్యతపై శ్రద్ధపెట్టి వుంటే ఇంకా బాగుండేది. రకుల్ పాత్ర ధోరణేదైనా అందంగా వుండి చూసినంత సేపూ బావుందనిపించింది. ఇక సినిమాకి ఎస్సెట్‌గా చెప్పేసిన ‘బ్రహ్మానందం’ (వీకెండ్ వెంకట్రావు పాత్ర) చేసిన కామెడీ కూడా ఆయనే అనేక సినిమాల్లో పండించి పంచేసినది. అయితే ఇది ఆల్రెడీ శిఖరస్థాయికి చేరిపోయింది కాబట్టి కొత్తదనంకోసం అయినా ఆలోచించాలి. మిగతా పాత్రధారులూ (సినిమాలో నటీనటుల సంఖ్యా చాలా ఎక్కువే) తమతమ పరిధుల్లో నటించారు. ఎటొచ్చీ కథలోనే నవ్యత్వం లేనందువల్ల ఇవేవీ రాణించే అవకాశం లేకపోయింది. పాటల్లోనూ తమన్ తన కలవాటైన బాణీల్నే మరోసారి ఇందులో సంధించేశారు. ఉన్నవాటిలో ‘‘పండగచేస్కో...’ ఒకటే కాస్తంత క్యాచీగా ఉంది. సంభాషణల్లో చాలాచోట్ల గీత దాటేసినవి వినపడ్డా పతాక సన్నివేశంలో పగ అనర్థాలూ, ‘ప్రేమ’ కల్పించే శాశ్వత సౌకర్యాల గురించి డైలాగ్ రైటర్ (రైటర్స్) మెచ్చతగ్గ విధంగా రాశారు. ఆఖర్నోమాట- సినిమాలు సమీక్షలకోసం తీసినా, ప్రేక్షకులకోసం తీసినా అవి ‘సరిగ్గా’వుంటే అందరూ సంతోషిస్తారు. ఈ ప్రాథమిక అంశాన్ని సృజనాత్మక విభాగంలో ఉన్నవారు విస్మరించకూడనిది.

రివ్యూ

Pages

X
Enter your Andhrabhoomi - Telugu News Paper Portal | Daily Newspaper in Telegu | Telugu News Headlines | Andhra Bhoomi username.
Enter the password that accompanies your username.
Loading