పాత ముంబయికి కొత్త మేకప్

పాత ముంబయికి కొత్త మేకప్

  • - ప్రనీల్
  • 22/05/2015

** బాంబే వెల్వెట్ ( ఫర్వాలేదు)

తారాగణం:
రణ్‌బీర్ కపూర్, అనుష్కశర్మ, కరన్ జోహర్, మనీష్ చౌదరి, సిద్దార్థ్ బసు తదితరులు
సంగీతం:
అమిత్ త్రివేది
నిర్మాత, దర్శకత్వం:
అనురాగ్ కాశ్యప్

ముంబై- ఇదో చీకటి కోణం. ఎనే్నళ్లు.. ఎనెనన్ని కథలుగా చెప్పుకొన్నప్పటికీ ‘కంచి’కి చేరని కథ. కోట్ల జీవితాల్లో ఎన్నో వెతలు. ఇదీ అని స్పష్టంగా చెప్పలేని అగాధం. ఏదో వెలితి. ముంబైని స్పృశిస్తే తెరలు తెరలుగా పుట్టుకొచ్చే నేర చరిత్ర. ఎనే్నళ్లయినా మారని చరిత. అనురాగ్ కాశ్యప్‌కి ముంబై అంటే ఇష్టం. ఆయా కథలంటే కూడా. ఓవైపు ‘లుటేరా’ ‘లంచ్‌బాక్స్’ లాంటి కళాఖండాల్ని తరచి చూపిస్తూనే.. ‘గ్యాంగ్స్ ఆఫ్ వసీపూర్’ వంటి వయొలెంట్ కమర్షియల్స్ ఎన్నో తీశాడు. తాజాగా ‘బాంబే వెల్వెట్’కి జేమ్స్ ఎల్లోరాయ్ -క్రైం ఫిక్షన్‌ని ఆధారంగా చేసుకొన్నాడు. లాస్‌ఏంజిల్స్‌లో 1940 ప్రాంతంలో జరిగిన నేపథ్యానికి ‘ముంబై’ బ్యాక్‌డ్రాప్‌ని కలిపాడు. బొంబాయి మహానగరం ‘మెట్రో’గా రూపాంతరం చెందుతుండగా.. ఆనాటి ఒక స్ట్రీట్‌ఫైటర్ కథ ఇది.
బల్‌రాజ్ (రణ్‌బీర్ కపూర్) -స్ట్రీట్‌ఫైటర్. ఏనాటికైనా ‘బిగ్ షాట్’ కావాలన్న కోరిక. వీధుల్లో తిరుగుతూ.. నిత్యం ఆకలితో పోరాటం చేస్తూ జీవితాన్ని గడిపే అతనికి -అనాధ అయిన చిమ్మన్‌తో పరిచయమవుతుంది. రోజులు గడుస్తూంటాయి. స్ట్రీట్ ఫైటర్‌గా వచ్చిన డబ్బుల్తో కాలక్షేపం చేస్తూన్న బల్‌రాజ్‌కి కంభట్టా (కరన్ జోహర్) అనే బిజినెస్‌మేన్ కలవటంతో జీవితం అనుకోని మలుపు తిరుగుతుంది. అప్పట్నుంచీ కంభట్టాకి కుడిభుజంగా మారటమే కాదు -అతని హోటల్‌కి మేనేజర్ అవుతాడు బల్‌రాజ్. ఆ హోటల్‌లో జాజ్ సింగర్ రోసియా నోరోహా (అనుష్క శర్మ). కథంతా -స్ట్రీట్ ఫైట్స్‌తోనూ.. రక్తపుటేరులతోనూ.. హత్యాకాండతోనూ నడుస్తుంది. ఇంకోవైపు -రోసియా ప్రేమ కథ.
ఇంతకుమించి కథలో చెప్పటానికేం లేదు. మొదటి సీన్ మొదలుకొని.. క్లైమాక్స్ వరకూ ఎడతెగని హత్యలు.. రక్తపు హోరు -జాజ్ పాటల గందరగోళం.. బిజినెస్ వ్యవహారాలు -మరోవైపు మాఫియా కదలికలు.. పోలీసుల ఇనె్వస్టిగేషన్ -డిటెక్టివ్ ఏజెంట్ల ఎంక్వయిరీలూ -ఇవన్నీ ఎన్నో ఏళ్లుగా చూసిన సన్నివేశాలే అయినప్పటికీ -‘బాంబే వెల్వెట్’ని డిఫరెంట్ స్టైల్‌లో చూపెట్టటానికి అనురాగ్ కాశ్యప్ ‘స్క్రిప్ట్’ బాగా పనిచేసింది. 1940-50 ప్రాంతం నేపథ్యం కావటంవల్ల.. కథలో కొత్తదనాన్ని ఆస్వాదించటానికి వీలవుతుంది. ఒక స్ట్రీట్‌ఫైటర్ ‘బిగ్‌షాట్’గా మారటం వెనుక పరిస్థితులను చక్కగా తెరకెక్కించిన అనురాగ్ -రోసియా కేరెక్టర్‌ని మలచటంలోనూ అంతే శ్రద్ధ తీసుకున్నాడు. డబ్బుకోసం ఏదైనా చేయటానికి సిద్ధపడే రోసియా -ఆఖరికి ప్రేమని కూడా వెల కడుతుంది. బల్‌రాజ్‌తో పరిచయం ప్రేమగా మారి.. నిజమైన ప్రేమ అంటే ఏమిటో తెలుసుకునే పాత్రలో అనుష్క వొదిగిపోయింది.
మిస్ర్తి -కంభట్టా చిన్ననాటి స్నేహితులు. అయితే- రాన్రాను వారిద్దరి మధ్య శత్రుత్వం పెరగటానికి కారణాలను.. మిస్ర్తి తను నడిపే న్యూస్ పేపర్ ‘గ్లిడ్జ్’లో కంభట్టా గురించిన ‘గాసిప్స్’ని క్రియేట్ చేయటం.. ‘బాంబే వెల్వెట్’ హోటల్‌పై నిఘా ఉంచటం.. బల్‌రాజ్‌పై రోసీని ‘స్పై’గా నియమించటం -ఇలా కథ అనేకానేక మలుపులు తిరుగుతూ క్లైమాక్స్‌కి చేరుకొంటుంది.
ఫస్ట్ హాఫ్ అంతా -పాత్రల పరిచయంతోటే సరిపోయింది. లెక్కకుమించి స్క్రీన్ అంతటా పాత్రలు పరచుకొని గందరగోళం సృష్టించాయి. హమ్మయ్య! అనుకొని సెకండ్ హాఫ్‌లోకి అడుగిడితే -ఇక్కడా లొసుగులే. చూసిన కథ చూస్తున్నట్టూ... విన్న డైలాగ్‌లే విన్నట్టు అనిపిస్తుంది. కానీ -ప్రేక్షకుల్లో ఆ ఆలోచన వస్తోందనగా -స్క్రిప్ట్‌ని మలుపు తిప్పుతూ ‘అనురాగ్’ ఏదో మంత్రం వేశాడు.
రణ్‌బీర్ కపూర్ అభిమానులకు తెగ నచ్చేస్తుందీ సినిమా. 1940-50 నేపథ్యాన్ని చూపటంలోనూ.. రణ్‌బీర్ యాక్షన్‌తోనూ కథని సగం నెట్టుకొచ్చాడు. ఇక మిగతా సగం -కరన్‌జోహర్ భర్తీ చేశాడు. బాంబే మేయర్‌గా సిద్దార్థ్ బసు డిఫరెంట్ రోల్‌లో కనిపించాడు. మిగతా పాత్రధారులు పాత్ర పరిధి మేరకు నటించారు. బ్యాక్‌గ్రౌండ్ మ్యూజిక్, ఎడిటింగ్, స్క్రీన్‌ప్లే.. ఇలా ఆయా శాఖలన్నీ సమర్థవంతంగా పని చేశాయి. కావల్సినన్ని కమర్షియల్ ఎలిమెంట్స్ ఉన్నాయి. ఇక ఆనాటి వీధుల సెట్టింగ్స్.. బిల్డింగ్స్ -రూమ్స్ అన్నీ అచ్చుగుద్దినట్లు చూపటంలో ఆర్ట్ డైరెక్టర్ పనితనం చూపాడు. ‘బాంబే వెల్వెట్’తో మరోసారి తన స్టైల్‌ని స్క్రీన్‌పై చూపెట్టాడు అనురాగ్.

తారుమారు కహానీ

తారుమారు కహానీ

  • -సంకల్ప
  • 22/05/2015

* ఢీ అంటే ఢీ (బాగోలేదు)

తారాగణం:
శ్రీకాంత్, సోనియామాన్, బ్రహ్మానందం, జయప్రకాష్‌రెడ్డి, బ్రహ్మాజీ, పోసాని కృష్ణమురళి, సత్యప్రకాష్, సత్యకృష్ణ, జీవా, ‘అదుర్స్’ రఘు, తదితరులు.
సంగీతం: చక్రి
నిర్మాతలు: గరికపాటి జ్యోతి, సిఎస్ రెడ్డి
దర్శకత్వం: జొన్నలగడ్డ శ్రీనివాసరావు.

కాలానికి తగిన కథలెంచుకుని తెరకు ఆవిష్కరించాలి తప్ప -ఇలా కాలంతో ‘్ఢ’కొట్టి సినిమాలు చుట్టేస్తే అనుకూల ఫలితాలు ఎలా రావో అన్నదాన్ని ‘్ఢ అంటే ఢీ’ నిరూపించేసింది. పోలీసు పొడ గిట్టని లక్ష్మీప్రసన్న (సోనియామాన్) తెలియకుండా ఓ పోలీసాఫీసరు రాధాకృష్ణ (శ్రీకాంత్)తో పెళ్లిచూపులకు కూర్చోవాల్సి వస్తుంది. విషయం తెలుసుకున్న తనకు పోలీసు వ్యవస్థపై ఉన్న అభిప్రాయాన్ని చెపుతుంది. అయితే అందరూ అలా ఉండరు. పోలీసు శాఖ పరమోత్కృష్టమైనది. అందరూ హ్యాండిల్ చేయలేరు అంటూ చెపుతారు. ‘అదేం కాదు. నేను నీ స్థానం (పోలీసు అధికారి)లో నెల రోజులు ఉండి పేరు తెచ్చుకుంటా! అలాగే నువ్వు (రాధాకష్ణ- శ్రీకాంత్) నా స్థానం (లక్ష్మీప్రసన్న ఓ స్కూలుకు ప్రిన్సిపాల్ అండ్ కరస్పాండెంటుగా ఉంటుంది)లో ఉండి స్కూలు ప్రతిభావంతంగా నడపాలి. అలా చేస్తేనే మన పెళ్లి’.. అంటుంది లక్ష్మీప్రసన్న. ఇలా లక్ష్మీప్రసన్న -రాధాకృష్ణ చేసుకున్న ‘్ఢ అంటే ఢీ’కి పర్యవసానం ఏమిటన్నదే మిగతా కథ. ఎప్పుడో ఎనభైల దశకాలనాటి స్టోరీలైన్‌తో 2015 ప్రేక్షకుల్ని రంజింప చేయాలని అనుకోవడమే పెద్ద అసహజ ప్రయత్నం. ఇక చేసుకున్న ‘్ఛలెంజ్’లు ఆచరణలో పెట్టడానికి అత్యంత హాస్యాస్పదమైనవి. ఎంత కథంతా కల్పితం అనుకున్నా, ఒక పోలీసధికారి స్థానంలో ఓ అనధికార వ్యక్తి వచ్చి విధులు నిర్వహించడం అయ్యేపనేనా? ‘అయ్యేపనే’ అని దర్శకుడు, డిజిపి, హోంమినిష్టర్‌లతో ఓకే చేయిస్తారు ఇందులో. ఇంతగా సన్నివేశాల్ని పరిహాస పాత్రం చేయడం సమంజసంకాదు. పోనీ కథ కోసం అలా అనుకున్నా, వారలా సీరియస్‌గా చేసుకున్న ‘్ఢ అంటే...ని ఓ దశలో చులకన చేసేశారు. నీకు తోడుండడానికి, సహాయపడడానికి బర్కత్‌పురా భాషా (పోలీసు ఉద్యోగి)ని పంపాను’ అని హీరో, హీరోయిన్‌కు తెలియచెప్పడం లక్ష్మీప్రసన్న ఛాలెంజ్‌ని ‘తూచ్ తూచ్’ చేసేసింది. అలాగే ఏదైనా పోటీలోకానీ, క్రీడలోగానీ సక్రమంగా నెగ్గితే గెలుపంటారు తప్ప అక్రమ పంథాని అవలంభించి నెగ్గితే కాదుకదా? ఖైదీలకీ, స్కూలు పిల్లలకీ జరిగిన బాస్కెట్‌బాల్ పోటీల్లో వశీకరణ్ (బ్రహ్మానందం) తన కుమారుడు ఛోటాభీమ్ (బ్రహ్మానందం) జట్టు నెగ్గాలని వారి బూట్లకు ఎగిరేశక్తిని కలిగించేలా చేస్తాడు. ఇక ఇలా ఇలా అనుకుంటుంటే ఎన్నో ఉదహరించచ్చు. ఛోటాభీమ్‌గా బ్రహ్మానందాన్ని పెట్టడం ఓ కొత్త ప్రక్రియ అనుకున్నారు కానీ, దాని చిత్రీకరణలో ఉపయోగించిన గ్రాఫిక్స్‌లో శ్రద్ధ తీసుకోక పోవడంవల్ల అది కాస్తా తేలిపోయింది. ఏదో ఒక బాలుడికి బ్రహ్మానందం మాస్కుపెట్టి ఆయనతో డబ్బింగ్ చెప్పించినట్టు ఉంది తప్ప సహజత్వం గోచరించలేదు. రాధాకృష్ణగా శ్రీకాంత్‌కి ఈ టైపు పాత్రలు కొట్టినపిండే. కాకపోతే ప్రస్తుత కాలంలో అనేకానేక హీరోలు, ముఖ్యంగా మీసాలు సైతం సరిగా రాని వారూ కథానాయకులు అయిపోడంతో శ్రీకాంత్ వారిముందు వయసుమళ్లిన హీరోగా అనిపిస్తున్నాడు. అది కప్పిపుచ్చుకోడానికి ‘వయసొచ్చినా పెళ్లికానివ్యక్తి’ గా కథలో ఆయన పాత్రని తీర్చిదిద్దడం కొంతలో కొంత నయమనిపించింది. లక్ష్మీప్రసన్నగా సోనియామాన్ తన పరిధిలో తను నటించేసింది. బ్రహ్మానందం పాత్రపైనే ఎక్కువ సినిమా బేంక్ అయిపోయిందన్న మాట రానీకుండా ఆయన పోషించిన ‘్ఛటాభీమ్’కు పరిమిత స్థాయినే కల్పించినా, అదీ సరిగా రాణించలేదు. దానికి కారణం అది సహజత్వానికి దూరంగా ఉండటమే. బ్రహ్మాజీ, సత్యకృష్ణ పాత్రల పరిధి తక్కువ. రహీమ్‌భాయ్ (పోసాని), భువనగిరి యాదగిరి (‘అదుర్స్’ రఘు) పాత్రలమధ్య పెట్టిన ఎపిసోడ్స్ విడిగా బానేవున్నా కథలో కలవకపోడంతో రాణించలేదు. ‘రెహమాన్ గీతంలా, రాజా సంగీతంలా, మన బాలు గాత్రంలా మది దోచేవే’ పాట సాహిత్య (చంద్రబోస్) పరంగా సంగీత (చక్రి) పరంగా బానే ఉన్నా చిత్రీకరణలో హీరోయిన్ అందాల ఆరబోతకే ప్రాధాన్యం ఇవ్వడంతో కీలక విభాగాలు నీరుగారిపోయాయి. అలాగే శృంగార నర్తకిపై చిత్రీకరించిన గీతంలో ఇరు రాష్ట్రాల విభజన నేపథ్యంలో పదాలు చంద్రబోస్ చమత్కారంగా రాసినా నేపథ్య వాయిద్యాల హోరుతో అవి సరిగా వినపడలేదు. దర్శకుడు జొన్నలగడ్డ శ్రీనివాసరావులో ఉన్న హాస్యస్పోరకత్వం ‘ఈసారి మిస్‌కాదు, మీకు మిసెస్ అవుతుంది’, ‘మీ హార్ట్ హర్టయ్యిందేమో’ లాంటి పదాల వాడుకలో స్పష్టమైంది. అలాగే ‘్ఛటాభీమ్’ని ఏమి ప్రశ్నించినా అది చివరకు పవన్‌కల్యాణ్ చిత్రంలో పాట ‘కిరాక్ పుట్టించేసేవే’ దింపేయడం వంటివీ కూడా ఇంకాస్త స్పష్టపరిచాయి. కానీ ఇవేవీ మనసుకి పట్టకపోడానికి కారణం బలహీనమైన కథావస్తువువల్లే! దానిపట్ల శ్రద్ధవహించి ‘ఢీ అంటే ఢీ’ కొడితే బావుండేది.

గర్జించని లయన్

గర్జించని లయన్

  • -ద్వివేదీ
  • 22/05/2015

* లయన్ (బాగోలేదు)

తారాగణం:
బాలకృష్ణ, త్రిష, రాధికా ఆప్టే
సంగీతం: మణిశర్మ
నిర్మాత: రుద్రపాటి రమణారావు
బ్యానర్: ఎస్‌ఎల్‌వి సినిమాస్
దర్శకత్వం: సత్యదేవా

నందమూరి బాలకృష్ణ అభినయ కౌశలాన్ని -ఇనే్నళ్ల తర్వాత ప్రత్యేకంగా చర్చించాల్సిన పనుండదు. కథ, కథనాన్ని తన వశం చేసుకుని సంభాషణా చాతుర్యంతో -స్క్రీన్‌మీద రెచ్చిపోగలడని చెప్పడానికి బాలయ్య ఖాతాలో లెక్కలేనన్ని సినిమాలు. కాకపోతే ఆయన సినీ కెరియర్‌లో -గత పదేళ్ల పీరియడ్‌ని మాత్రం ప్రత్యేకంగా చూడాలి. ఆ పీరియడ్‌లో భాగమైన -సింహా, లెజెండ్ చిత్రాలను మరీ ప్రత్యేకంగా చూడాలి. కారణం -రేంజ్ హీరోల రూట్లో బాలయ్య ట్రాక్ వేరైంది. కొన్ని పాత్రలు ఆయనకోసం సృష్టిస్తుంటే, ఇంకొన్ని పాత్రలు బాలకృష్ణే చేయగలడన్నంతగా క్రేజ్ వచ్చేసింది. బాలయ్య కెరీర్ గ్రాఫ్ భారీ అంచనాలకు చేరుకున్న టైంలో -కొత్త దర్శకుడితో చేసిన ప్రయోగమే లయన్. సింహా, లెజెండ్‌ల హిట్టుతో లయన్ అంచనాలు తారాస్థాయికి చేరుకున్నాయి. దీనికితోడు బాలకృష్ణ ద్విపాత్రాభినయం, త్రిష, రాధికా ఆప్టేలాంటి అందాల భామలు హీరోయిన్లు కావడంతో -విస్తట్లో ‘నందమూరి విందు’నే ఊహించుకున్నారు. కొత్త దర్శకుడు సత్య దేవ, నిర్మాణ విలువల్లో ఏమాత్రం రాజీపడిన నిర్మాత రుద్రపాటి రమణారావు.. లయన్ అంచనాలు మరీ పెరిగిపోయాయి. విడుదలను వాయిదాలు వేసుకుంటూ హ్యాట్రిక్ సక్సెస్ కోసం ఎదురుచూసిన బాలయ్య -ప్రేక్షకుల అంచనాలు అందుకున్నాడో లేదో తెలుసుకోవాలంటే కథలోకి వెళ్లాలి.
కథ:
అది -ముంబయిలోని రామ్ మనోహర్ హాస్పిటల్స్. గాడ్సే (బాలకృష్ణ) చనిపోయాడని అందరూ అనుకుంటున్న తరుణంలో బతికొస్తాడు. కోమా నుంచి స్పృహలోకి వచ్చిన గాడ్సే, తమ కొడుకే అంటూ దగ్గరికి వస్తారు జయసుధ, చంద్రమోహన్. తాను గాడ్సేని కాదని, బోస్‌నని చెప్తాడు వాళ్లకు. కానీ, నువ్వే గాడ్సే అంటూ ఆధారాలు చూపిస్తారు తల్లిదండ్రులు. అసలు తను గాడ్సేనా? బోసునా? అన్నది తెలుసుకోవడానికి హైదరాబాద్ బయలుదేరతాడు. హైదరాబాద్ వచ్చిన గాడ్సే తను పెరిగిన ఇంటికెళ్లి తన తల్లిదండ్రులని కలుస్తాడు. కానీ, వాళ్లందరూ అతనెవరో తెలియదంటారు. దాంతో అయోమయానికి గురైన బోస్‌కి, ఏం చేయాలో అర్థంకాదు. అదే టైంలో ఓ సంఘటన ద్వారా బోస్ గతం గురించి తెలుస్తుంది. గతంలో బోస్ ఒక సిన్సియర్ సిబిఐ ఆఫీసర్. రాష్ట్ర ముఖ్యమంత్రి అయిన అచ్యుతరామయ్య (విజయకుమార్) గుండెపోటుతో చనిపోతాడు. కానీ, ఆ మరణం వెనుక ఏదో తెలియని మిస్టరీ ఉందని, మిస్టరీ చేధించాలంటూ కేస్‌ని బోస్‌కి అప్పగిస్తారు. ఆ కేసు ఇనె్వస్టిగేషన్ జరుగుతున్నపుడే బోస్ అకస్మాత్తుగా అదృశ్యమైపోతాడు. అదృశ్యమైన బోసే -మళ్లీ బతికి వస్తాడు. హైదరాబాద్‌లో అదృశ్యమైన బోస్ ముంబయికి ఎలా చేరాడు? మరి ముంబయిలో గాడ్సే ఎవరు? అసలు గాడ్సే కథేమిటి? అన్న ప్రశ్నలకు సమాధానమే మిగతా సినిమా.
సినిమా స్క్రిప్ట్ రాసుకోవడంలో తెలిసిన మెలకువ -స్క్రీన్‌పైకి ఎక్కించడంలో సత్యదేవాకు తెలిసినట్టు లేదు. కథలోవున్న ఒకే ఒక్క బలమైన పాయింట్ -తనెవరో తనకే అయోమయం తలెత్తిన సమయంలో -తనను తను తెలుసుకోవడానికి హీరో చేసే జర్నీ. కథనాన్ని ఆసక్తికరంగా, వేగంగా నడిపించేందుకు గొప్ప పాయింట్ ఇది. దీనికితోడు బాలకృష్ణ లాంటి సీనియర్ హీరోతో సీన్లు నడిపించడం ఇంకొంచెం కలిసొచ్చే విషయమే. కానీ, కాన్ఫ్లిక్ట్ క్రియేట్ చేసినంత బలంగా, కొనసాగించడంలో దర్శకుడు విఫలమయ్యాడు. కథ పరుగుపెట్టే విధానం ముందే ప్రేక్షకుడికి లీలగా అర్థమైపోవడమే -ఉత్కంఠకు అడ్డంపడింది. ఆలోచనల్లోని బలమైన సీన్లు -స్క్రీన్ మీదకు తీసుకురావడంతో కొత్త దర్శకుడిగా తడబాటుకు గురయ్యాడు. కానీ -్భవిష్యత్‌లో స్టార్ హీరోలతో సినిమా తీయగలడన్న నమ్మకాన్ని రుజువు చేసుకున్నాడనడంలో మాత్రం సందేహం లేదు.
నటీనటుల ప్రతిభ
బాలకృష్ణ పెర్ఫార్మెన్స్ -ప్రత్యేకంగా మాట్లాడుకోతగ్గ సినిమాయేమీ కాదు. అలాంటి సన్నివేశాలు డీల్ చేయడం ఆయనకు కొట్టినపిండే. కాకపోతే, కొత్తతరహా పాత్రలో కనిపించాడన్న ఆనందం ఒక్కటే అభిమానులకు మిగులుతుంది. గాడ్సే పాత్ర పెర్ఫార్మెన్స్ -మాస్ ఆడియన్స్‌కి కిక్కునిస్తుందనడంలో సందేహం లేదు. ఆ పాత్ర కోసం షూట్ చేసిన యాక్షన్ ఎపిసోడ్స్ బావున్నాయి. బాలయ్య సినిమా అనగానే ఊహించుకునే -డ్యాన్సులు, పవర్‌ఫుల్ ఫైట్లు, రోరింగ్ డైలాగులు ఈ సినిమాలోనూ తక్కువకాకుండానే ఉన్నాయి. అందాల భామ త్రిష, రాధిక ఆప్టేలు గ్లామర్ విషయంలో ఏమాత్రం అన్యాయం చేయలేదు. పసందైన విందే అందించారు. విలన్ పాత్రలో ప్రకాష్ రాజ్, ముఖ్యపాత్రల్లో కనిపించిన జయసుధ, చంద్రమోహన్, గీత ఓకే. అర్చన, శివబాలాజీ, ఆదిత్యమీనన్, చలపతిరావు పాత్రల పరిధిమేరకు కనిపిస్తారు. ప్రత్యేక పాత్రలో ఇంద్రజ కాస్త అతి అనిపించింది. పోలీస్ ఆఫీసర్‌గా పోసాని ఇలా కనిపించి అలా నవ్వించి వెళ్లిపోతాడు.
సాంకేతిక విభాగం:
పాయింట్ చెప్పి బాలయ్యను మెప్పించిన సత్యదేవ -స్క్రీన్‌మీద అనుకున్నంత మేజిక్ చూపించలేకపోయాడు. కథాపరంగా కొత్తదనం లేకున్నా, పాత పాయింట్‌ని తీసుకుని రాసుకున్న కొన్ని ట్విస్టులు కొన్నిచోట్ల బావున్నాయి అనిపిస్తాయి. కాకపోతే, స్క్రీన్ ప్లే బేస్డ్ మూవీలో విషయాన్ని అనుకున్నంతగా చెప్పలేకపోవడం మైనస్. రీరికార్డింగ్ మాంత్రికుడిగా సత్తావున్న సంగీత దర్శకుడు మణిశర్మ సైతం -పాటలు, నేపథ్య సంగీతంతో మెప్పించలేకపోయాడు. సాధారణంగా బాలకృష్ణ సినిమా అంటే పాటలకు ఓ ప్రత్యేకత ఉంటుంది. కానీ -లయన్‌లో ఆ రూల్ వర్కవుట్ కాలేదు. కలర్‌ఫుల్ విజువల్స్ అందించే విషయంలో -సినిమాటోగ్రాఫర్ వెంకట్ ప్రసాద్‌కు మంచి మార్కులేపడ్డాయి. గౌతమ్‌రాజు ఎడిటింగ్ సినిమాకు ఏమాత్రం ప్లస్ కాలేకపోయింది. నిడివి ఇంకాస్త తగ్గిస్తే ఆసక్తిగా మారేదేమో. రవీందర్ ఆర్ట్ వర్క్ ఓకే. సినిమాలకు హైలెట్స్ రామ్‌లక్ష్మణ్ కంపోజ్ చేసిన యాక్షన్ ఎపిసోడ్స్ అయితే, కొత్త దర్శకుడిని నమ్మి భారీ బడ్జెట్ పెట్టిన రుద్రపాటి రమణారావుది.
విశే్లషణ:
సినిమాలో మొదటి 20 నిమిషాలు కథ కదిలినంత వేగంగా -తర్వాత నెమ్మదిస్తుంది. ఇంటర్వెల్ వరకూ కథ ముందుకెళ్లకుండా అనవసర సన్నివేశాలు అడ్డుపడ్డాయి. ఫస్ట్ హాఫ్‌లో బాలకృష్ణ, త్రిషల మధ్య రొమాంటిక్ ట్రాక్ పాతకాలం కామెడీలా తోస్తుంది. ఇంటర్వల్ తర్వాతే ఆడియన్స్‌కి కథ అర్థమవుతుంది. కమర్షియాలిటీ కోసం కథలో పలుచోట్ల ఇరికించిన కామెడీ ఫెయిలైంది. బాలకృష్ణ తన అభిమానులు కోరుకునేలా మసాలాను మిక్స్‌చేసి గర్జించాలనుకున్నా -అనేక అంశాలు ఆయన ప్రయత్నాన్ని దెబ్బతీశాయి. సింహగర్జన సాధ్యం కాలేదు.

పెప్పర్ స్ప్రే

పెప్పర్ స్ప్రే

  • -మహి
  • 15/05/2015

* రాజమండ్రికి 50 కిలోమీటర్ల దూరంలో (బాగోలేదు)

తారాగణం:
హేమంత్, నైరుతి తదితరులు
సంగీతం:
ఆకాష్
నిర్మాత:
వి జ్యోతి
దర్శకత్వం:
విజయ్ సూర్య

నేటి యువత చదువులు మానేసి ప్రేమవెర్రితో ఏకాంతాన్ని కోరుకుని ఎక్కడికైనా సరే వెళ్లిపోవాలని ఆరాటపడుతున్నారని, అది ప్రమాదాలకు హేతువన్న హెచ్చరికలా దర్శకుడు చిత్రాన్ని చెప్పాలనుకున్నాడు. కానీ, అది చెప్పే తీరులో లోపాలు ఎక్కువ అవ్వడంతో సరైన రీతిలో విజయానికి చేరలేకపోయాడు. యువత ఎవరో ఒకరిని ఎంచుకుని శృంగార కార్యకలాపాలు చేయడానికి కాలేజీకి దూరంగా ఎక్కడికో వెళ్లిపోతున్నారని, ఇది ఓ రకంగా పశు సంప్రదాయమని చెబుతూ సాగిందీ చిత్రం.
కథేంటి?
రాజమండ్రికి 50 కి.మీ దూరంలో వున్న కోటిపల్లి అనే చిన్న గ్రామానికే ప్రేమికుల వలసలు సాగుతుంటాయి. కళాశాలలో తరగతులను వదిలేసి ప్రేమ కార్యకలాపాల్లో మునిగిపోవడానికి ఆ ఊరికే వస్తుంటారు. ఎక్కడైతే మంచి వుంటుందో అక్కడ చెడు కూడా ఉంటుందన్న సామెతతో వీరికోసం కొన్ని గ్యాంగులు ఎదురు చూస్తుంటాయి. అక్కడికి వచ్చిన జంటను భయపెట్టి వారి వికృత కార్యకలాపాలు కొనసాగించే రౌడీమూకలు కూడా తయారవుతారు. ఈ నేపథ్యంలో పోలీస్ వ్యవస్థ కూడా నిఘా పెట్టి ఉంచుతుంది. ప్రేమికులైన రవి, ప్రియ కూడా అదే కోటిపల్లికి వస్తారు. అక్కడినుండి వారి ప్రయాణం ఎలా సాగింది? అసలు రవి ఆలోచన ఏమిటి? అక్కడికి ప్రియను ఎందుకు తీసుకువచ్చాడు అనే కథనంతో చిత్రం సాగుతుంది.
ఎలా ఉంది?
సినిమాకు మంచి పునాది వున్న కథ దొరికింది. దాని వెనుక సరైన సన్నివేశాలు అల్లుకోవడంలో నేర్పును ప్రదర్శించినా చిత్రీకరణలో బలహీనమైన విధానంతో సినిమా ఆకట్టుకునే రీతిలో లేదు. కెమెరా యాంగిల్స్ అన్నీ రామ్‌గోపాల్‌వర్మకు మక్కిగా తీయాలనుకున్నా -అది తెరపై కనిపించలేదు. ఒకరకంగా సాగతీత ధోరణిగా చిత్రీకరణ ఉంది. పొలాల్లో నడిచే కాళ్ళను ఎంతసేపు చూడాలి? ఒక్కసారి తీసిన షాట్‌ను నాలుగైదుసార్లు ఉపయోగించుకున్నారు. అది సినిమా నిడివి పెరగడానికి ఉపయోగపడింది కానీ, విషయంలో క్లారిటీ లేకుండాపోయింది. సినిమా అంతా పొలాల్లో సాగింది. పొలం అంటే ఆనందకరమైన ప్రదేశంలా అనుకుంటారు. కానీ, ఇక్కడ మాత్రం అదేదో భయంకరమైన ప్రాంతంగా చిత్రీకరించే ప్రయత్నం చేశారు. నేపథ్య సంగీతం ఏదో ఉన్నది అన్నట్టుగా సాగే ప్రయత్నాన్ని చేయలేకపోయింది. దాదాపుగా నాటకాల స్థాయికన్నా హీనంగా సాగింది. సన్నివేశాలు క్రైమ్‌కు సంబంధించినవి అనుకున్నా ఎక్కడా అలాంటి ఫ్లేవర్ కనపడక తేలిపోతాయి. పోనీ, ప్రేమకథ అని అనుకున్నా అదీ లేదు. తన స్నేహితుడికి జరిగిన పరాభవాన్ని దృష్టిలో పెట్టుకుని అక్కడ రౌడీ మూకలను మట్టుపెట్టడానికి కథానాయకుడు చేసిన ప్రయత్నం హర్షించదగిందే. కానీ, అది సినిమాటిక్‌గా చెప్పే ధోరణిలో మాత్రం పూర్తిస్థాయి వైఫల్యమే. సాంకేతికంగా సినిమాలో కెమెరా పనితనం మాత్రం బాగుంది. అందమైన పొలాలు, సెలయేళ్లు కనిపిస్తాయి. ఓ చిన్న పాయింట్‌తో చేసిన అతి పెద్ద ప్రయత్నమే ఈ చిత్రం. నటనటులు ఎవరూ సరైన నటనను ప్రదర్శించలేకపోయారు. అందరికీ డబ్బింగ్ అవసరమైనా అది చేయలేదు. వారి కంఠాలు థియేటర్లలో వినలేకపోయారు ప్రేక్షకులు. ఇష్టమున్నచోట ఇబ్బంది ఉండదు, ఒకరిపై ప్రేమ మరొకరిని చూసి పారిపోతుంది, ఇదేనా ప్రేమంటే.. లాంటి సంభాషణలు ఆకట్టుకుంటాయి. అమ్మాయిలకి అబ్బాయిలకి లవ్ అంటే ఓ జోక్‌లా మారింది. అది ఒక బాధ్యత అన్న మాటను మాత్రం ఎప్పటికి నేర్చుకుంటారు అన్నట్లుగానే దర్శకులు కూడా సినిమా అనేది ఓ అందమైన అనుభూతిలా మిగలాలన్న విషయాన్ని ఎప్పటికి తెలుసుకుంటారో!

గెలవడం కష్టం

గెలవడం కష్టం

  • -ప్రనీల్
  • 15/05/2015

* దొంగాట (బాగోలేదు)
తారాగణం:
లక్ష్మి మంచు, అడవి శేషు, మధునందన్, బ్రహ్మానందం, ప్రభాకర్, ప్రగతి, పృథ్వి తదితరులు
సంగీతం:
సత్య మహావీర్ - సాయి కార్తీక్
- రఘు కుంచె
నిర్మాత: లక్ష్మి మంచు
దర్శకత్వం: వంశీకృష్ణ

వర్మని అడిగితే- కామెడీకి నేనస్సలు సరిపడను. కాబట్టి -చేయను అన్నాట్ట ఈ స్క్రిప్ట్ చూసింత్తర్వాత. ఇదంతా ‘మంచు’ వారి ప్రత్యేక కథనం. అక్కడితో కొన్ని ప్లస్ పాయింట్లు పడి- ‘దొంగాట’ ఇంకెలా ఉంటుందో? అని బుర్ర కాస్త థియేటర్‌లోకి పెట్టడానికి ముందు -ఒకవైపు ‘మంచు’ గానలహరి.. ఇంకోవైపు -తనదికాని ‘కామెడీ’ని తలకెత్తుకుంటే -ఎలా ఉంటుందో చూద్దాం -అని కాస్తంత అత్యుత్సాహం ప్రదర్శిస్తే ‘మూల్యం’ భారీగానే చెల్లించాల్సి రావొచ్చు. ‘మంచు’ వారి ‘ఫైట్స్’ స్పెషల్ బోనస్. ఆపైన భారీ తారాగణాలన్నీ స్పెషల్ అప్పియరెన్స్. బ్రహ్మానందం చించి ఆరేశాడు లాంటి డైలాగ్స్ ట్రైలర్స్‌లో చూసి -బోలెడంత ఎక్స్‌పెక్టేషన్స్‌తో వెళ్తే.. ఏం జరగిందో చూద్దాం.
టాలీవుడ్ యాక్షన్ హీరోయిన్ శృతి (మంచు లక్ష్మి). ఆమెకి ఉన్న స్టార్ ఇమేజ్‌ని చూసి -ఆమెని కిడ్నాప్ చేసి పది కోట్లు డిమాండ్ చేద్దామని ప్లాన్ వేస్తారు వెంకట్ (అడవి శేషు), విజ్జి (మధునందన్), కాటంరాజు (ప్రభాకర్). స్కెచ్ వేసి ఆమెని కిడ్నాప్ చేసి విజ్జి బాస్ (బ్రహ్మానందం) ఫ్లాట్‌కి తెస్తారు. సినీ హీరోయిన్ కిడ్నాప్ అయ్యిందంటే ‘లోకం’ ఊరుకుంటుందా? ఆ విషయం తెలిసిన శృతి తల్లి జ్యోతిలక్ష్మి (ప్రగతి) ఒక ప్రైవేట్ డిటెక్టివ్‌ని కలుస్తుంది. ఆ కేసు టేకప్ చేసింది మరెవరో కాదు -విజ్జి బాస్ బ్రహ్మానందమే. తీరా చూస్తే -ఆమె తన ఫ్లాట్‌లోనే కనిపించటం.. రహస్యాన్ని ఛేదిద్దామనుకొంటున్న తరుణంలో ఏవో అవాంతరాలు ఎదురవటంతో -కేసు ఎక్కడ వేసిన గొంగళి అక్కడే అన్నట్టు మారుతుంది. ఆ నోటా ఈ నోటా వ్యవహారం బయట పడటంతో పోలీసులు ‘హీరోయిన్ కిడ్నాప్’ మిస్టరీ క్లైమాక్స్ కోసం బయల్దేరతారు. కథ మళ్లీ మొదటికొస్తే -అసలు వెంకట్, విజ్జి, కాటంరాజు సమస్య ఏమిటి? డబ్బు కోసం హీరోయిన్‌ని కిడ్నాప్ చేశారా? లేక ఇంకేదైనా రహస్యం దాగి ఉందా? క్లైమాక్స్ ఏమైంది? అన్నది ‘కామెడీ’గా చూడొచ్చు.
కథ వింటూంటే -ఎక్కడో ఎప్పుడో చూసినట్టు అనిపించటం లేదు. ఎందుకంటే -గతంలో ‘వర్మ’ నిర్మించిన ‘మనీ’కి దీనికీ దగ్గరి పోలికలు ఉంటాయి. ఆ సంగతి ప్రేక్షకుడు తెలుసుకొనే లోపునే దర్శకుడు వంశీకృష్ణ తనదైన స్టైల్‌లో కథని మలుపు తిప్పి -‘మనీ’ ఆలోచనలు దరికిరాకుండా చేయగలిగాడు. ఐతే- కథ పట్ల దర్శకుడికి బోలెడంత మమకారం ఇత్యాది అనుభూతులన్నీ ఉన్నట్టున్నాయి. సీన్ టు సీన్.. పెన్ పెట్టిందే తడవు అన్నట్టుగా.. అక్షరమ్ముక్క మార్చకుండా లాగించేయటంతో -నిడివి మరీ ఎక్కువై.. కామెడీస్థానే ప్రేక్షకులకు కన్నీళ్లు వస్తాయి (?). సినిమాని ‘కిడ్నాప్’ వరకూ మాత్రమే తీసుకెళ్లి ఉంటే- కథ మరోలా ఉండేదేమో?! అనాథాశ్రమంలోని అనాథ కథల్నీ... అనాదరణకు గురైన హీరో హీరోయిన్ల నేపథ్యాల్నీ.. కథలో జొప్పించి తన సామాజిక స్పృహని చాటుకొన్నప్పటికీ - అది ప్రేక్షకుల వరకూ ‘రీచ్’ కాదు. అనవసరమైన తిరకాసులా ఉంది. ఇలా ఏదో ఒక కారణంగా -కిడ్నాప్ చేయటం అన్న కథలు కొత్తేంకాదు కదా?!
కాకపోతే -కొన్ని పాత్రల్ని చక్కగా తీర్చిదిద్దాడు దర్శకుడు. మొహమాటం కొద్దీ... ఫలానా ‘స్టార్’ కనిపిస్తున్నాడు కాబట్టి ‘సీన్’ లేకపోతే ఎలా? అన్నట్టు -అనవసరమైన సన్నివేశాల్నీ.. అందుకు తగ్గట్టు పాటల్ని ఇరికించటంతో గందరగోళం నెలకొంది. ప్రైవేట్ డిటెక్టివ్ బ్రహ్మీ -కేసుని డీల్ చేస్తూ.. తన వాళ్లే కిడ్నాప్ చేశారన్న సంగతి కనుక్కోవటానికి ఒక ‘యుగం’ పట్టడం అన్న లాజిక్‌ని చక్కగా తీసుకొచ్చాడు. అదీ కొద్దిసేపు మాత్రమే. బోలెడంత బిల్డప్ ఇచ్చి.. ఆఖరికి బోర్లా పడే పాత్ర అతడికి కొట్టినపిండి. ‘పొట్టి - బట్ట - పొట్ట’ ఉన్న నువ్వేం ఇనె్వస్టిగేషన్ ఆఫీసర్‌వి అంటూ అతడిపై వేసే సెటైర్లు బాగా పేలాయి. పృథ్వి, బ్రహ్మానందం, ప్రగతి కామెడీ ట్రాక్ కాస్త ‘శృతి’మించి బూతు ట్రాక్‌గా మారింది.
మంచు లక్ష్మి ఈ చిత్రానికి ప్లస్ పాయింట్. ఇన్నాళ్లూ డిఫరెంట్ కథాంశాలతో ఎన్ని కథల్ని తెరకెక్కించినా.. ఎక్కడో ఒకచోట తప్పటడుగు వేయటం.. అవన్నీ కమర్షియల్‌గా సక్సెస్ సాధించాయా? లేదా అన్నది పక్కనబెడితే -నటిగా తనేమిటో నిరూపించుకొంటూ వచ్చింది. ఆయా కేరెక్టర్లలో వొదిగిపోయింది. ఆ ‘వేవ్’ నుంచీ ‘కామెడీ’ ట్రాక్‌ని ట్రై చేద్దామని ఈ ‘దొంగాట’ ఆడినప్పటికీ -కథ నిడివి గుదిబండైంది. ‘కత్తెర’కి బోలెడంత పనుంది. ఐనా -దాని జోలికి వెళ్లక పోవటంతో ప్రేక్షకులు ‘దొంగాట’ ముగించి ‘ఔట్’ అయిపోదామనిపిస్తుంది. మిడిల్ డ్రాప్ అవటానిక్కూడా లేదు. ఇక అడవి శేషుకి మంచి కేరెక్టర్ దొరికింది. నెగెటివ్ కేరెక్టర్‌లో కనిపించటానికి కాస్త కృషి చేశాడు. పృథ్వి, మధునందన్, ‘మర్యాద రామన్న’ ఫేమ్ ప్రభాకర్, ప్రగతి.. తదితరులు తమ పాత్రల్ని చక్కగా పోషించారు. ముఖ్యంగా ప్రభాకర్, మధునందన్‌కీ ఈ చిత్రం ప్లస్ పాయింట్. ‘మర్యాద రామన్న’ చిత్రంలో సీరియస్ రోల్ ప్లే చేసిన ప్రభాకర్ ‘దొంగాట’లో సీరియస్‌నెస్‌ని మెయిన్‌టెయిన్ చేస్తూనే నవ్వుల జల్లు కురిపించాడు.
సినిమాటోగ్రాఫర్ సామల భాస్కర్ ప్రతి సీన్‌ని రిచ్‌గా తీశాడు. సంగీతం ఫర్వాలేదు. మంచు లక్ష్మి ఆలపించిన ‘ఏందిరో...’ పాట వినటానికీ చూట్టానికీ బాగుంది. మాటలు అందించిన సాయి మాధవ్ తన కలానికి ‘డబుల్’ పదును పెట్టాడు.
అన్నీ తానై.. నడిపించిన మంచు లక్ష్మిని డిఫరెంట్ యాంగిల్‌లో చూపిన సినిమా ఇది. ధైర్యే సాహసే లక్ష్మి అన్నారు కదా?! ప్రేక్షకుల్తో ‘దొంగాట’ ఆడటంలోనూ సాహసే లక్ష్మి.

పుంజు’కోని కథ!

పుంజు’కోని కథ!

  • - ప్రవవి
  • 15/05/2015

* దాగుడుమూత దండాకోర్ (బాగోలేదు)

తారాగణం:
రాజేంద్రప్రసాద్, సారా అర్జున్, నిత్య షెట్టి, సిద్దార్ధ్ వర్మ, సంధ్యా జనక్, రవిప్రకాష్, శ్రీహర్ష తదితరులు
సంగీతం:
ఇఎస్ సత్యమూర్తి
బ్యానర్: ఉషాకిరణ్ మూవీస్,
ఫస్ట్ ఫ్రేమ్ ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్స్
దర్శకత్వం: ఆర్‌కె మలినేని

మూగ ప్రాణులతో పెనవేసుకున్న మానవ అనుబంధాలు ఎంత బలంగా ఉంటాయో చూపిస్తూ ఇటీవల వచ్చిన రెండు సినిమాల్లో సీనియర్ ఆర్టిస్ట్ రాజేంద్రప్రసాద్ కనిపించాడు. కొద్దిరోజుల క్రితం ‘టామీ’. ఇప్పుడు -దాగుడుమూతల దండాకోర్. టామీలో పెంపుడు కుక్కపై ప్రేమను చూపిస్తే.. ‘దా.ద’లో కోడిపుంజుతో పెనవేసుకున్న -చిన్నపిల్ల అనుబంధాన్ని హృద్యంగా చూపించే ప్రయత్నం చేశారు. ఆ కోణం నుంచే ఓ పల్లెటూరి మోతుబరి కుటుంబంలోని ప్రేమానురాగాలను రుచి చూపించే ప్రయత్నం చేయడాన్ని అభినందించాలి. ప్రాణంగా చూసుకునే కోడిపుంజు ప్రాణాపాయ స్థితిలో పడినపుడు ఓ చిన్న పిల్ల అనుభవించే వేదన, దాన్ని రక్షించేందుకు పడే తపన -ప్రేక్షకుల హృదయానికి హత్తుకునేలా మలచడంలో విఫలమైనందుకు మాత్రం -...?. పల్లెటూరి వాతావరణంలో ఓ మోతుబరి ఇంటిని కథాంశానికి వేదిక చేసుకుని కథనాన్ని నడిపినా -మూడు పాత్రలనే ప్రధానం చేసుకోవడం ‘దా.ద’లో జరిగిన మొదటి తప్పు. ఇటీవలి కాలంలో ప్రేక్షకుడు అలవాటుపడిన సినీ కనికట్టును -చిత్రంలో అందించలేక పోవడం మరో తప్పు. నిజానికి తమిళంలో వచ్చిన ‘శైవం’ చిత్రానికి ఇది రీమేక్. తమిళంలో దర్శకుడు ఎఎల్ విజయ్ అందించిన గొప్ప స్టోరీ లైన్‌ను -తెలుగు నేటివిటీకి దగ్గరగా రాసుకోవడంలో పనితనాన్ని ప్రదర్శించలేకపోవడం -చివరి తప్పు.
కథ:
ఓ పల్లెటూరి మోతుబరి -రాజు (రాజేంద్ర ప్రసాద్). మనవరాలు -బంగారం (సారా అర్జున్). ఆమెకు ప్రాణ సమానం -నాని (కోడిపుంజు). రాజుగారికి మగ్గురు కొడుకులు, ఒక కూతురు. ఢిల్లీ, దుబాయ్‌లో సెటిలవుతారు. -పల్లెటూరి మీది ప్రేమతో సంతానానికి దూరంగా ఊళ్లోనే ఉండిపోతారు రాజు, ఆయన భార్య (సంధ్యా జనక్). చాలాకాలం తరువాత పండుగ సెలవులు ఎంజాయ్ చేయడానికి పిల్లలంతా పల్లెటూరికి రావడంతో -సందడి మొదలవుతుంది. ఆనందంగా సాగిపోతున్న దశలో -కీడుశంకించే రెండు సంఘటనలు కుటుంబానికి ఎదురవుతాయి. దీంతో గ్రామ దేవతకు మొక్కు తీర్చుకుందామన్న ఆలోచనకు వస్తారు. అదే సమయంలో -ఇంటినుంచి నానిగాడు (కోడిపుంజు) మాయమవుతాడు. తరువాత ఏం జరిగిందన్నదే మిగిలిన కథ.
తారాగణం:
రాజేంద్రప్రసాద్ ప్రూవ్‌డ్ ఆర్టిస్ట్. ఆయన నటన గురించి కొత్తగా చెప్పేదేమీ ఉండదు. ఇందులోనూ తనదైన సహజ నటనతో రాజు పాత్రకు ప్రాణం పోశారు. కాకపోతే -కథనంలో జీవం లేకపోవడంతో పాత్ర ఆసక్తికరంగా అనిపించదు. దీనికితోడు పల్లెటూరి మోతుబరికి తగినట్టు మేకప్ కూడా అతి అనిపించింది. క్యారెక్టర్ ఆర్టిస్ట్‌గా రా.ప్ర ఇటీవలి కాలంలో చేసిన చాలా సినిమాల్లో మంచి ప్రశంసలే అందాయి. అయితే, లీడ్ రోల్స్ చేసిన సినిమాలను మాత్రం ప్రేక్షకులు రిసీవ్ చేసుకోలేకపోతున్నారు. మొన్నటికి మొన్న -నూతిలో కప్పలు, నిన్నటికి నిన్న -టామీ, ఇప్పుడు దా.ద -చిత్రాలను ఉదహరించొచ్చు. ఇక చిత్రానికి ప్రధాన ఆకర్షణ -బంగారంలా కనిపించిన సారా అర్జున్. పాత్రకు కావాల్సిన అభినయ కౌశలం -ఆమె ముఖ కవళికల్లో సహజంగానే ఉండటం సినిమాకు ప్లస్. తాతతో ఆటపాటల్లో ఉత్సాహం, ఆనందం; స్నేహితుడైన నానికి ప్రాణాపాయం తలెత్తినపుడు కనిపించే భయం, కంగారు అన్నీ కళ్లలోనే చూపించగలిగింది. మరో చైల్డ్ ఆర్టిస్ట్ సన్యాసి రాజు (సన్నీ) పాత్ర ఉన్నా -చెప్పుకోదగినంత కాదు.
3జి లవ్ చిత్రంతో పరిచయమైన సద్దార్థ వర్మ, దేవుళ్లు చిత్రంలో చిన్న పిల్ల పాత్ర పోషించిన నిత్య షెట్టి -జంటగా కనిపించినా మురిపించేంత నిడివి కథలో వీళ్లకు లేదు. రవిప్రకాష్, ప్రభు, శ్రీహర్ష, బాలు క్యారెక్టర్లు ఒకే.
సాంకేతిక వర్గం:
పల్లెటూరి ‘లైఫ్’ను ప్రజెంట్ చేయడానికి దర్శకుడు ఆర్‌కె మలినేని పడిన కష్టం -సినిమాలో కనిపిస్తుంది. దర్శకుడి ఆలోచనలను తెరపై దృశ్యంగా చూపించడంలో సినిమాటోగ్రాఫర్ కృతకృత్యుడయ్యాడు. పల్లె వాతావరణాన్ని భిన్నమైన కోణంలో అద్భుతంగా చూపించగలిగాడు. నేపథ్య సంగీతంతో మ్యూజిక్ డైరెక్టర్ ఇఎస్ సత్యమూర్తి మరింత ప్రాణం పోశాడు. గ్రామీణ వాతావరణంపై ఎన్నో కథలు రాసిన పెద్దింటి అశోక్‌కుమార్ అందించిన సంభాషణలు బావున్నాయి. కాకపోతే, ఎమోషనల్ సీన్స్‌లో మిస్సయిన డెప్త్, ఏం జరగబోతుందో సెకెండాఫ్ నుంచి ముందే తెలిసిపోయేలా నడిచే కథనం ఈ ప్లస్ పాయింట్లను పూర్తిగా మింగేశాయి. తాబేలు నడకతో సాగిన కథనాన్నీ ప్రేక్షకుడు జీర్ణించుకోలేడు. ఒక్కముక్కలో చెప్పాలంటే -తమిళ ‘శైవం’లో కనిపించిన ‘ఆత్మ’ తెలుగు రీమేక్‌లో మిస్సయ్యింది. పిచ్చెక్కిస్తున్న టెలివిజన్ సీరియల్స్‌పై ఆగ్రహంతోవున్న ఫ్యామిలీ ఆడియన్స్ ఒక్కసారి చూడొచ్చేమో కానీ, బాక్సాఫీస్ లెక్కల కోణంలో చూస్తే మాత్రం దాగుడుమూతల దండాకోర్‌కు అంత సీన్ లేదనే చెప్పాల్సి ఉంటుంది.

నవ్వుతూ ఏడిపించాడు

నవ్వుతూ ఏడిపించాడు

  • -ప్రవవి
  • 08/05/2015

** ఉత్తమ విలన్ (ఫర్వాలేదు)

తారాగణం:
కమల్‌హాసన్, కె బాలచందర్, కె విశ్వనాథ్, నాజర్, ఆండ్రియా, ఊర్వశి,
పూజాకుమార్, పార్వతిమీనన్, జయరామ్, పార్వతి నాయర్ తదితరులు
సంగీతం: జిబ్రాన్
నిర్మాతలు:
లింగుస్వామి, సుభాష్ చంద్రబోస్, చంద్రహాసన్
దర్శకత్వం: రమేష్ అరవింద్

కమల్ సినిమా నుంచి -ఆనందం కంటే అనుభూతిని ఆస్వాదించే వాళ్లే ఎక్కువ. ఏ నటుడికీ సాధ్యంకానన్ని వైవిధ్యమైన పాత్రలు పోషించాడు, తనదైన అభినయంతో ఆ పాత్రలకు జీవంపోసి రుచి చూపించాడు. సో.. కమల్ సినిమా నుంచి -అనుభూతిని ఆశించడమే కరెక్ట్. అహరహం కొత్తదనం కోసం తాపత్రయపడే కమల్ -ఎప్పుడూ సెన్సషనే. కాకపోతే -ఒక్కోసారి అంచనాలను మించి మెప్పిస్తాడు. ఇంకోసారి -ప్రేక్షకుడికి అర్థంకాక నిరాశపరుస్తాడు. రెండింటిలోనూ -నటుడిగా కమల్ పడే తపన స్పర్శ మనకు తెలుస్తూనే ఉంటుంది. అలాంటి తపనను మరోసారి రుచి చూపించి రుజువు చేసుకునే ప్రయత్నమే -ఉత్తమ విలన్. ఎమోషన్స్‌ని ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్‌లో పలికించగల సత్తావున్న నటుడు కనుక -ఉత్తమ విలన్ ఎలా ఉంటాడో, ఉండబోతాడోనని ప్రేక్షకులు చాలాకాలంగానే ఎదురు చూస్తూ వచ్చారు. బాలారిష్టాలు, అష్టకష్టాలు దాటుకుని విడుదలైన సినిమా కోసం పరుగులు తీశారు. గుండెలోతుల్లో బాధని.. మేకప్ ముఖంమీద చిర్నవ్వుని ఒకేసారి రుచిచూపించి ప్రేక్షకుడి కళ్లు చెమర్చేలా సరికొత్త అభినయాన్ని ఆవిష్కరించే ప్రయత్నం చేశాడు -ఉత్తమ విలన్.
ఒక్కలైనులో చెప్పాలంటే-
మృత్యువును జయించే పాత్రను పోషిస్తూ.. మృత్యుఒడికి చేరుకున్న పాత్రధారి కథే -ఉత్తమ విలన్. కమల్‌కే సాధ్యమైన కథను -ప్రేక్షకులు ఎలా రిసీవ్ చేసుకున్నారో చూద్దాం.
**
వయసు మళ్లుతోన్న నటుడు మనోరంజన్ (కమల్‌హాసన్). నటుడిని చేసిన గురువుని (బాలచందర్) కాదని, నెలతప్పిన ప్రేమికురాలిని వదులుకుని.. స్టార్ కావాలన్న ఆశతో స్టార్ ప్రొడ్యూసర్ పూర్ణచంద్రరావు (కె విశ్వనాథ్) కూతుర్ని (ఊర్వశి) పెళ్లాడి అల్లుడవుతాడు. కమర్షియల్ స్టార్ పాపులార్టీ సంపాదించుకున్న మనోరంజన్‌కు చావునిజం ఒకటి తెలుస్తుంది. నటుడిగా కలకాలం గుర్తుండిపోయే సినిమా ఒక్కటి చేయాలన్న ఆశ పుడుతుంది. గురువుని కలుస్తాడు. నమ్మక ద్రోహం చేసిన నువ్వు శిష్యుడివే కావంటూ గురువు ఛీకొడతాడు. భయంకరమైన చావు కబురుచెప్పి -ఉత్తమ విలన్ అనే హస్యభరిత జానపద చిత్రం చేయడానికి ఒప్పిస్తాడు. సినిమా, జీవితం ఏ తీరానికి చేరాయన్నది తెరపై చూడాలి.
ముందే అనుకున్నట్టు కమల్ సినిమా ఓ అనుభూతి. అందులోనూ -కమల్ జీవితానికి దగ్గరగా అనిపించే కథ. అందుకే -మనోరంజన్ పాత్ర చుట్టూ చెప్పలేనంత ఎమోషన్ గుండెను తడుముతుంది. కెరీర్ కోసం పరుగులెత్తిన రంజన్‌కు చివరి మజిలీలో -చేసిన తప్పులన్నీ కళ్లముందు మెదులుతాయి. నటుడిగా తనను చిరకాలం నిలిపే సినిమా ఒక్కటైనా చేయాలన్న ఆశతో నటజీవితాన్ని ఇచ్చిన గురువు దగ్గరకు పరిగెడతాడు. ఎదుగుదల కోసం తను దూరం చేసుకున్న ప్రియురాలికి కూతురుందని, తండ్రిగా తన స్థానాన్ని ఆమె అమితంగా ద్వేషిస్తుందని తెలుస్తుంది. తాను మృత్యుఒడికి చేరుకుంటోన్న విషయం గ్రహించలేని భార్య -తనను విడిచిపోతుంది. లండన్‌లో స్క్రీన్‌ప్లే రైటర్ కోర్సు చేసి గొప్ప నటుడైన తండ్రితో అద్భుతమైన చిత్రం చేద్దామన్న కొడుకు కోరిక -తన చావుతో ఎప్పటికీ నెరవేరదన్న విషయం అర్థమవుతుంది. కళ్లముందు ఎదిగిన శిష్యుడు అర్థాయుష్కుడన్న విషయం తెలిసి గురువు పడే వేదన, అప్పటి వరకూ ద్వేషించినా తండ్రి తనకిక దక్కడని తెలుసుకుని కుమిలిపోయే కొడుకు, పెద్ద యజమాని నోరు నొక్కేయడంతో -మనోరంజన్ వద్ద పాతికేళ్లుగా పనిచేసిన సేవకుడు చివరి క్షణంలో చెప్పిన నమ్మకద్రోహం నిజం... ఉత్తమ విలన్‌కు ప్రాణం పోసిన దృశ్యాలు. కంటతడి పెట్టించే సన్నివేశాలు. అయితే, గురువుతో కలిసి గుర్తుండిపోయే కామెడీ సినిమా చేయాలనుకున్న మనోరంజన్ -దానికోసం రాసుకున్న సన్నివేశాలు పేలవంగా అనిపిస్తాయి. పంచ్ కామెడీకి అలవాటుపడిన ప్రేక్షకుడు -ఉత్తమ విలన్ కథలోని కామెడీని ఎంజాయ్ చేయలేకపోయాడు. కొన్నిసీన్లు మరీ సాగదీత కావడంతో మనోరంజన్ జీవితంతో ఎమోషనల్‌గా కనెక్టైన ప్రేక్షకుడు -ఉత్తమ విలన్ సన్నివేశాలతో డిస్‌కనెక్ట్ అవుతూ వచ్చాడు. నవ్విస్తూ ఏడిపించాలి.. ఏడిపిస్తూ నవ్వించాలన్నది కథకుడి గ్రాఫ్. సినిమాని, జీవితాన్ని స్క్రీన్‌ప్లేలోకి ఇమిడ్చే ప్రయత్నాన్ని కమల్ చేసినా -కుదరలేదు. ముఖ్యంగా కమల్, నాజర్ మధ్య నడిచే సన్నివేశాలు ప్రేక్షకుడిని ఇరిటేషన్‌కు గురిచేశాయి. కమల్ లైఫ్ స్టోరీ షేడ్ సినిమాపై ఉండటంతో -ప్రేక్షకుడూ ఆ కోణానికి ట్యూన్ అయ్యాడు. మధ్యలో వచ్చే కామెడీ సీన్లు ఆ ఫీల్‌ను పూర్తిగా డిస్ట్రర్బ్ చేశాయి. కమల్ లైఫ్‌ను క్లోజ్‌గా చూసిన స్నేహితుడే దర్శకుడు కనుక -రమేష్ అరవింద్ సినిమాలోని ఎమోషనల్ సీన్స్‌ను పీక్‌స్టేజ్‌కు తీసుకెళ్లగలిగాడు. సినిమా మొత్తాన్ని తన భుజస్కందాలపై నడపాలని కమల్ ముందే నిర్ణయించుకున్నట్టు అనిపిస్తుంది. ప్రఖ్యాత నటుడు కనుక -కమల్‌కు అదంత కష్టమైన పని కాలేదు. గురుశిష్యులుగా బాలచందర్, కమల్ మధ్య సన్నివేశాలు, సంభాషణలు రియల్ ఫీల్‌ను కలిగిస్తాయి. మిగిలిన నటవర్గం, సాంకేతిక వర్గం కమల్‌స్థాయి సినిమాకు సరైన బాధ్యతలే నిర్వర్తించారు. నేపథ్య సంగీతం, ఛాయాగ్రహణాన్ని ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావించుకోవచ్చు. రెండు గంటల సినిమా చూసేందుకే భయపడుతున్న ప్రేక్షకుల ముందు -దాదాపు మూడు గంటల విందు వడ్డించినా ఆరగించడం కొంచెం కష్టమైంది. ఎమోషనల్ సినిమాను వీలైనంత తక్కువ సమయంలో ముగించివుంటే -ఉత్తమ విలన్ మరోలా ఉండేదేమో. కమల్ సినిమా నుంచి అనుభూతి ఆశించేవాళ్లు -కచ్చితంగా సినిమా చూడాలి. కాలక్షేపం కోసమో, వినోదం కోసమో వెళితే మాత్రం -బలవంతంగా భరించక తప్పదు.

చెప్పినట్టే వచ్చాడు..!

చెప్పినట్టే వచ్చాడు..!

  • -ప్రనీల్
  • 08/05/2015

** గబ్బర్ ఈజ్ బ్యాక్ (ఫర్వాలేదు)

తారాగణం:
అక్షయ్‌కుమార్, శృతిహాసన్, సుమన్, సునీల్ గ్రోవర్, కరీనాకపూర్ తదితరులు
సంగీతం:
సందీప్ చౌతా, అమర్ మోహ్లా (బ్యాక్‌గ్రౌండ్ మ్యూజిక్)
నిర్మాత:
సంజయ్ లీలా బన్సాలీ
దర్శకత్వం: క్రిష్

నాలుగు దశాబ్దాల క్రితం మాట. ఏ ముహూర్తాన ‘గబ్బర్‌సింగ్’ సెల్యులాయిడ్‌పై దడ పుట్టించడం మొదలెట్టాడోగానీ- అతడొక ట్రెండ్ సెట్టర్. విలన్లకే విలన్. కథానాయకుల పాలిట సింహస్వప్నం. విలన్ అంటే వీడిలా ఉండాలి? అన్న ఖ్యాతిని మూట గట్టుకొని -ఆనక అనేకానేక సినిమాల్లో ‘హీరో’స్థాయికి ఎదిగి -క్లైమాక్స్‌లో ‘గబ్బర్’ ఈజ్ బ్యాక్‌గా రూపాంతరం చెందాడు. హీరోకి ఆ పేరేమిటి? అన్న సందేహం రావొచ్చు. అందుకేనేమో?! ముందస్తు చర్యగా ‘నామ్ విలన్‌కా.. కామ్ హీరో కా’ అంటూ క్రిష్ తెలివిగా తప్పించుకొన్నాడు ఈ సినిమాలో. కొన్ని క్యారెక్టర్లు జీవితాంతం వెంటాడుతూనే ఉంటాయి. ఆ పాత్ర ఏ తీరున స్క్రీన్‌పై కనిపించినా -చెప్పలేనంత అనుభూతి. అటువంటి కేరెక్టర్‌కి హీరోయిజాన్ని తగిలించి, కొన్నాళ్లనాటి సినిమాని రీమేక్ చేశాడు దర్శకుడు. మురుగదాస్ నిర్మించిన ‘రమణ’ తమిళ చిత్రానికి ఇది మరో రూపం. ఆ తీరూ తెన్నూ ఏమిటో చూద్దాం.
ఆదిత్య (అక్షయ్‌కుమార్) ఓ కాలేజీ ప్రొఫెసర్. సమాజంలో అవినీతిపట్ల, లంచగొండితనం పట్ల ఏహ్యభావం. లంచగొండితనాన్ని సమూలంగా రూపుమాపితే తప్ప నవ సమాజానికి రూపకల్పన చేయలేమన్న ఆలోచనతో ‘నేషనల్ కాలేజీ’ విద్యార్థులను అవినీతి నిరోధక ఉద్యమం వైపు పయనించేలా చేస్తాడు. లంచం తీసుకొంటున్న వారిపట్ల ‘గబ్బర్’ సింహ స్వప్నంలా మారేలా చేస్తాడు. ఈ ‘మిషన్’ అంటేనే ఇటు పోలీస్ వ్యవస్థలోనూ అటు అవినీతి అధికారుల గుండెల్లోనూ వొణుకు పుడుతుంది. ‘గబ్బర్’ ఎలా ఉంటాడో? ఎవరికీ తెలీదు. అవినీతి అధికారులను ఒక్కొక్కరిగా మట్టుపెడుతూండటంతో -పోలీస్ అధికారుల్లో గందరగోళం నెలకొంటుంది. చర్చలు ప్రారంభమవుతాయి. కానీ ప్రయోజనం శూన్యం. దీంతో -ఏం చేయాలో పాలుపోని స్థితిలో -అవినీతి అధికారులకు రక్షణ కల్పిస్తామంటూ చెప్పటంతో -తండోప తండాలుగా అధికారులు పోలీస్ కార్యాలయం ముందు బారులు తీరతారు.
ఇంకోవైపు -ఆదిత్యపట్ల ప్రేమని పెంచుకొన్న దేవకి (శృతిహాసన్)కి అతడొక ప్రొఫెసర్‌గా మాత్రమే తెలుసు. కానీ -వ్యాపారవేత్త దిగ్విజయ్ పాటిల్ (సుమన్) కారణంగా తన భార్య (కరీనా కపూర్)ని పోగొట్టుకున్న ఆదిత్యలో మరోకోణం ఉన్నట్టు ఆ తర్వాత అర్థం చేసుకుంటుంది.
లంచగొండుల హత్యలు పోలీస్ వ్యవస్థకి నిద్ర పట్టకుండా చేస్తూంటాయి. ‘ఇంగ్లీష్’ మాట్లాడే కానిస్టేబుల్ సాధూరామ్ (సునీల్ గ్రోవర్) ఈ మిస్టరీని ఛేదించే ప్రయత్నం చేస్తాడు. ఐతే- ఒక డ్రైవర్ చేపట్టిన ఇనె్వస్టిగేషన్‌ని పోలీసు అధికారులు పట్టించుకోరు. ఇదంతా ‘నేషనల్ కాలేజీ’ స్టూడెంట్స్ చేస్తున్నారన్న విషయం తేటతెల్లం అయ్యేనాటికి పరిస్థితి చేయి దాటిపోతుంది. ఆఖరికి ‘గబ్బర్’ ఎవరో తెలిసిందా? అతడిపట్ల ప్రజల్లో ఉన్న అభిమానం మరో ఉద్యమానికి దారి తీసిందా? అన్నది క్లైమాక్స్.
‘్ఠగూర్’ సినిమానీ, ‘రమణ’ కథనీ పక్కనబెట్టి -ఆ ఆలోచనలను మనసులోకి రానివ్వకుండా తెరకి కళ్లప్పగించి చూసేట్టు చేయటంలో దర్శకుడు సక్సెస్ అయ్యాడు. ఎక్కడా కూడా టెంపో తగ్గలేదు. కథలోని ‘పట్టు’ మరింత పెరిగిందే తప్ప అంగుళం పక్కకి జరగలేదు. రీమేక్ అనేప్పటికి కథ అక్కడక్కడా చేజారటం సహజం. ఐతే ‘క్రిష్’ పకడ్బందీ స్క్రీన్‌ప్లే, డైలాగ్స్‌తో ముందుకు సాగాడు. వీటన్నింటికి తగ్గట్టు ‘గబ్బర్’ అలియాస్ ‘ఆదిత్య’గా అక్షయ్ సరికొత్త గెటప్‌లో కనిపించాడు.
యాక్షన్ సన్నివేశాల్లోనూ.. ఫైటింగ్ సీన్లలోనూ తనకి తనే సాటి అనిపించాడు. ఒక విధమైన హుందాతనాన్ని తెచ్చాడు.
ఆదిత్య భార్యగా కరీనా కపూర్.. ఇలా వచ్చి అట్టే వెళ్లిపోతుంది. శృతిహాసన్ గ్లామరస్‌గా కనిపించింది. ఐతే నటనకు అంతగా స్కోప్ లేదు. ఉన్నంతలో ఓకే. కానిస్టేబుల్ సాధుగా సునీల్ గ్రోవర్ చక్కటి పెర్‌ఫార్మెన్స్‌ని కనబరిచాడు. ఇండస్ట్రియలిస్ట్ దిగ్విజయ్ పాటిల్‌గా సుమన్ విలనిజాన్ని ప్రదర్శించాడు. మిగతా పాత్రలన్నీ తమ తమ పరిధిలో స్క్రీన్‌ని రసవత్తరంగా ముగించాయి. ‘కుంది న కడ్‌కావ్ రాజా’ ఐటెం సాంగ్‌లో ‘చిత్రాంగద సింగ్’ సెక్సప్పీల్ కనిపించింది. సినిమాకి అక్షయ్ నటన ఒక ప్లస్ అయితే.. రజత్ అరోరా ‘పంచ్’ డైలాగ్స్ మరో ప్లస్ పాయింట్. ‘హీరో’ గబ్బర్‌సింగ్ మళ్లీ తెరపై కనిపిస్తున్నాడా అన్న రేంజ్‌కి ప్రేక్షకుల్ని తీసుకెళ్లాడు. కథలో సెంటిమెంట్.. యాక్షన్ డ్రామా ఇత్యాది రసాలన్నీ చూపటంలోనూ, కథకి ముఖ్యమైన ఐదు పాత్రల్ని మలచటంలోనూ (అవినీతిని అంతమొందించే పాత్రలో ఆదిత్య.. లాయర్ అసిస్టెంట్ -ఆదిత్య ప్రేమలో పీకలోతు మునిగిన శృతి.. కానిస్టేబుల్ సాధూరామ్.. సిబిఐ ఆఫీసర్ కుల్దీప్ పాహ్వా.. రియల్టర్ దిగ్విజయ్ పాటిల్) ఒక్కో పాత్ర కళ్ల ముందు మెదలుతూ కథలోకి నడిపించేట్టు చేయటంలోనూ దర్శకుడు హండ్రెడ్ పర్సెంట్ సక్సెస్ అయ్యాడు.

ఉరకలెత్తలేదు!

ఉరకలెత్తలేదు!

  • -సంకల్ప
  • 08/05/2015

* గంగ (బాగోలేదు)

తారాగణం:
రాఘవ లారెన్స్, తాప్సి, నిత్యామీనన్, కోవై సరళ, మనోబాల, రేణుక, మైలాస్వామి, సుహాసిని, జయప్రకాష్, శ్రీమాన్, పూజా రామచంద్రన్, తదితరులు.
సంగీతం: ఎస్‌ఎస్ థమన్, లియోన్‌జేమ్స్, సత్య, అశ్వమిత్ర.
నిర్మాత: బెల్లంకొండ గణేష్‌బాబు
కథ, స్క్రీన్‌ప్లే, దర్శకత్వం:
రాఘవ లారెన్స్.

ఎవరైనా సినిమాకు ఎందుకెళ్తారు? అన్న ప్రశ్నవస్తే ఠక్కున దొరికే సమాధానం- వినోదంకోసం అని. కానీ భయపడటం కోసమో, ఉన్న హ్యాపీ మూడ్ కాస్తా డిస్ట్రబ్ అవడం కోసమో అని ఎవరూ చెప్పరు. కానీ ‘గంగ’ ఆ స్థాయి భయాన్ని కొన్ని కొన్ని సన్నివేశాల్లో కల్పించింది. అయితే ఇలాంటి భాగపు సినిమాలకు హారర్ కామెడీ అన్న ఆధునిక నామం పెట్టేస్తున్నారు. ఆ కోణంలోంచి చూసినా ఆ బాపతు కామెడీలు ఏపాటి ఆరోగ్యకరమో అన్నదీ, ఆలోచించాల్సిన అవసరముంది. ఈ ఉపోద్ఘాతం కట్టిపెట్టి ‘గంగ’ దానికి టాగ్‌లైన్‌గావున్న ముని-3 కథ, కమామీషూ చూద్దాం.
చానెల్స్ అన్నీ ప్రేక్షకుల రేటింగ్ పెంచుకోవడం కోసం, ప్రత్యర్థి చానెల్స్‌కంటే ముందుండటం కోసం అనేకానేక ప్రయత్నాలు చేస్తూంటాయికదా! అలాంటి ప్రయత్నాల్లో గ్రీన్ చానెల్ సంస్థ దయ్యాలు, వాటి సంగతులూ కొంత సృష్టించి, మరో రకంగానూ చూపించి ఆడియన్స్‌లో ఉత్కంఠ పెంచి అందరి దృష్టీ తమ చానెల్‌వైపు తిప్పుకొనే ప్రయత్నం చేస్తుంది. అలా కార్యరంగంలోకి దూకిన ఆ బృందానికి ఎదురైన పరిస్థితులూ, వాటిని వారు అధిగమించిన తీరూ ఇందులోని ప్రధాన కథా వస్తువు. సినిమా కేంద్ర బిందువే దయ్యాలు- అతీతశక్తులూ- వాటి విన్యాసాలూ కనుక చిత్రం, సదరు చిత్ర దర్శకుడు రాఘవ లారెన్స్ గతంలో తీసిన మునికి కొనసాగింపు (ఈ చిత్రానికి మూల భాషాచిత్రం ‘కాంచన-2’ పేరిట తమిళంలో గత ఏప్రిల్ 17న విడుదలై విజయవంతమైన టాక్ తెచ్చుకుంది) అని ప్రేక్షకులకి ప్రచారం చేశారు. కాబట్టి ఆ తాలూకు దట్టింపు తప్పదు కదా! దానికితోడు అన్ని చిత్రాల్లాగానే ‘ఈ సినిమాలోని పాత్రలు సంఘటనలూ కల్పితం...’ అంటూ ప్రారంభంలో కాప్షన్ చూపేశారు. ఇక దాంతో ఉచితానుచితాలు చూడొద్దని పరోక్షంగా చిత్ర బాధ్యులు చెప్పేశారు. అయినా వాళ్లు చెప్పిన, చూపిన కాలమాన పరిస్థితులూ, పరిమితుల దృష్టినుంచి చూసినా బోల్డన్ని గేప్‌లు కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తాయి. ముఖ్యంగా సన్నివేశాల మధ్య చూపాల్సిన కనెక్షన్‌లో క్లారిటీ లేదు. చిత్ర ప్రారంభంలో ఓ యువ జంట, మరో యువ జంట ఇంటికి డిన్నర్‌కు వస్తుంది. అక్కడ తమని ఆహ్వానించిన వ్యక్తి, ఓ ఐదు నిమిషాల అనంతరం నేను హాస్పటల్‌లో ఉన్నానని ఫోన్ చేస్తాడు. తర్వాత సినిమా ప్రధాన కథ టివి చానెల్ -కథానాయకుడు రాఘవ తదితరాల్లోకి వెళ్లిపోతుంది. దానికీ దీనికీ సంబంధం ఏమిటన్న దానిలో స్పష్టత కనపడదు. అలాగే ఫ్లాష్‌బ్యాక్ చెప్పేటప్పుడు దర్శకుడు గత ఈ తరహా చిత్రాల్లో చూపిన నైపుణ్యం గంగలో చూపలేదు. దాంతో ఇది తేలిపోయింది. అన్నిటికీ మించి మూలభాష (తమిళం) నుంచి లక్ష్య భాష (తెలుగు)లోకి చిత్రాన్ని అనువదించినపుడు, మూల భాష కీలక అంశాన్ని అలక్ష్యం చేయకుండా లక్ష్య భాష పరిమితుల్నీ లక్ష్యపెట్టాలి. దురదృష్టవశాత్తూ ఈ ప్రాథమిక అంశాన్ని దర్శకుడు ఏమాత్రం లక్ష్యపెట్టలేదు. దాంతో అక్కడ ఆస్వాదించే ‘అతి’తనం ఇక్కడ ఆమోదానికి పాత్రమవలేదు. దాంతో చిత్రం- ముఖ్యంగా రెండో సగం ప్రేక్షకుల సహనాన్ని విపరీతంగా పరీక్షించింది. ఇక నటీనటుల ప్రతిభ విషయానికొస్తే చానెల్ క్రియేటివ్ డైరెక్టర్ నందిని పాత్ర పోషించిన తాప్సీదే ప్రథమస్థానం. ఇంతవరకూ ఓ గ్లామర్ డాల్‌గా పేరు తెచ్చుకున్న ఈమె ఇందులో రకరకాల షేడ్స్-గంగ ఆత్మ తనలో ప్రవేశించినపుడు చూపిన క్రౌర్యం, నందినిగా ఏదో ఒక కొత్త అంశాన్ని సాధించాలన్న తపన, విపత్కర పరిస్థితుల్లో ఆ స్థితినుంచి బయటపడటానికి చేసిన ప్రయత్నాల ఘట్టాల్లో ఎన్నదగిన నటన చూపింది. రాఘవ లారెన్స్‌కు అటు రాఘవగా పిరికితనాన్ని, శివగా మొండితనం, ప్రత్యర్థులపై పట్టు సాధించుకోడానికి చూపిన పట్టుదల సన్నివేశాల్లో తన కలవాటైన బాణీని మరోసారి చూపించారు. ఎటొచ్చీ కథలోని అపసవ్యాలు పట్ల జాగ్రత్తవహిస్తే వీళ్ల నటన ఇంకా రాణించేది. వికలాంగురాలు గంగ పాత్రలో నిత్యామీనన్ రోల్ నిడివి తక్కువైనా ఉన్నంతలో తన బ్రాండ్‌ని చూపింది. చానెల్ అధినేత్రి పాత్ర పోషించిన సుహాసినిని ఆ రోల్‌లో చూస్తే జాలేసింది. రాఘవ తల్లిగా కోవై సరళ మరోసారి తన మార్కు ఓవర్ డోస్‌డ్ హాస్యాన్ని వెదజల్లేశారు. కథానాయకుడు రాఘవ పిరికితనాన్ని హైలైట్ చేయడానికి సృష్టించిన చిచ్చు, డైపర్స్ తదితరాలు చికాకు పుట్టించాయి. అందుకు అనుబంధంగా ఆ అంశాల చుట్టూ అనిపించిన సంభాషణలు మరింత రోత పుట్టించాయి. చిత్రానికి నలుగురు సంగీత దర్శకులున్నా, పాటలేవీ ఆ రేంజ్‌లో లేవు. ఉన్నంతలో ‘గుండబ్బాయి- చాలాచాలా చెడ్డబ్బాయి’ పాట మాత్రమే ఓ మాదిరిగా ఉంది. ఇలాంటి సినిమాల్లో కెమేరా పని ఎక్కువ కనుక ఆ విభాగపు వర్క్ విషయంలో న్యాయమే జరిగింది. కానీ క్లయిమాక్స్‌లో చూపిన గ్రాఫిక్స్ వర్క్‌లో ఇంకా కేర్ తీసుకుని ఉంటే బాగుండేది. ఈ తరహా చిత్రాలపై తన మోజు ఇంకా తీరలేదనడానికి నిదర్శనంగా చిత్రాంతంలో ‘ముని-4’ కూడా వస్తుందన్న సూచన రాఘవ చేశారు. కనుక అప్పుడైనా భాషా పరిస్థితులకు అనుగుణంగా తగిన నైపుణ్యాన్ని చూపిస్తారని ఆశిద్దాం.

హింసాత్మిక

హింసాత్మిక

  • -మహి
  • 01/05/2015

* అలౌకిక (బాగోలేదు)

తారాగణం:
మనోజ్‌నందం, హరిణి, బ్రహ్మాజీ, మాదాల రవి, ఉత్తేజ్, తా.రమేష్ తదితరులు.
సంగీతం: ప్రమోద్‌కుమార్
నిర్మాత:
జె రామారావు
దర్శకత్వం:
భానుకిరణ్ చల్లా

ప్రస్తుతం సినిమాలన్నీ దయ్యాలు, భూతాల చుట్టే తిరుగుతున్నాయి. ప్రేమకథలు ఎవర్‌గ్రీన్ అన్నాగానీ, ప్రస్తుతం హారర్ జోనర్లనే దర్శకులు ఎన్నుకుంటున్నారు. హారర్ జోనర్ వరకూ మంచి స్క్రీన్‌ప్లేతో ప్రేక్షకుల్ని కుర్చీలనుంచి లేవకుండా కూర్చోబెడితే అది మంచి చిత్రమే అవుతుంది. కానీ సినిమా ప్రారంభమైనప్పటి నుంచి ఎప్పుడెప్పుడు లేచి బయటికెళ్లడానికి అవకాశం దొరుకుతుందా? అని ప్రేక్షకుడు ఎదురుచూస్తే అది కచ్చితంగా హింసాత్మిక చిత్రమే. అలౌకిక చిత్రం కూడా దయ్యాల చుట్టూ తిరిగే ప్రయత్నం చేసి చివరికి ఎటునుండి ఎటుపోతుందో తెలియని పరిస్థితిలో జావగారిపోయింది.
కథేంటి?
విశ్వ (మనోజ్‌నందం), సౌమ్య (హరిణి) తమ స్నేహితులతో కలసి ఓ ప్రయాణం చేస్తుంటారు. వారు వెళ్లేదారిలో ఓ అందమైన భవంతి ఉంటుంది. మొదట్లోనే ఆ భవంతి గురించి దర్శకుడు అనుమానాస్పదంగా ఓ సన్నివేశం చూపాడు. అందులోకి వెళ్లిన ఐదారుగురు తాగుబోతులు దెబ్బలుతిని పారిపోతారు. అయితే ఆ భవంతిలో దయ్యం ఉందా? ఉంటే అది మంచివాళ్లను ఏమీచేయదా? అన్న ప్రశ్నలకు హీరో హీరోయిన్ల బృందాన్ని ఓ రాత్రి బస చేయడానికి ఆ ఇంట్లోకి దింపేశాడు దర్శకుడు. ఇక అక్కడినుంచి ఒక్కో రూములోకి వెళ్లడం, అక్కడ ఏమీలేక తిరిగిరావడం, (మధ్యలో సంగీత దర్శకుడికి, కెమెరామెన్‌కి బోలెడంత పని), మరొక గదిలోకి వెళ్లడం, అక్కడ ఏదోచూసి భయపడటం, ఇలా చిత్రం సాగుతుంది నిరుత్సాహంగా. కొద్దిసేపు స్నేహితుల బృందంలో అందరూ దయ్యాలుగా మారారని ఓ బాబా చెబుతాడు. కాదు కాదు ఆ బృందంలో ఇద్దరు మాత్రమే దయ్యాలుగా మారారని మరోసారి చెబుతారు. ఇంతకు ఆ ఇంట్లోవున్న చిత్రం అందమైన అమ్మాయి బొమ్మ అలౌకిక అని చెప్పారు. కానీ అలౌకిక అంటూ చెప్పిన ఆ అమ్మాయి చివర్లో అలౌకికగా మారదు. భవంతి యజమాని (బ్రహ్మాజీ) మరదలుగా పరిచయమైన ఆ అమ్మాయిని అలౌకికగా చూపే ప్రయత్నమేదీ దర్శకుడు చేయలేదు. చివరికి దయ్యాలు ఉన్నాయా? లేవా? అన్న సందిగ్ధంలో నానా హింస పెట్టి చివరికి ఓ దయ్యాన్ని చూపించేశాడు. పోనీ ఆ దయ్యం భయంకరమైనదా? అంటే అదీ లేదు. చాలా సౌమ్యురాలు. తనకన్యాయం చేసినవారిని మాత్రమే చంపుతుంది. మిగతావారిని భయపెడుతుంది అంతే. పోనీ ఆ భయమైనా బాగా ఉందా? ప్రేక్షకుడు భయపడ్డాడా? అని అంటే అదీ లేదు. హిజ్రాగా మారిన భవన యజమాని దయ్యాల దెబ్బకు ఇలాంటి వేషాలు వేశాననడం విచిత్రమే. సందర్భ శుద్ధిలేకుండా ఎన్టీఆర్, రజనీకాంత్ పాటలు చూపెట్టడం చీప్ ట్రిక్. కథానాయకుడి కోసం హీరోయిన్ తన తల్లిదండ్రులతో గొడవపడ్డప్పుడు చాలా పెద్ద డ్రామా పండించవచ్చు. ఆ సీన్‌ను సినిమాకి ముఖ్యమైన సన్నివేశంగా చూపించినా సరైన గ్రిప్ లేకపోవడంతో ప్రేక్షకుడికి అసలు ఏదీ అర్థంకాదు. పోనీ దయ్యాల గురించి సందేశమిద్దామా? యువత గురించి సందేశమిద్దామా? అన్న భ్రమలో దర్శకుడు ఎటూ తేల్చుకోలేకపోయాడేమో అనిపిస్తుంది. దయ్యాల కథను అటూ ఇటూ తిప్పి చివరికి యువత ఆలోచనాలేమితో అత్యవసర నిర్ణయాలు తీసుకొని, జీవితాన్ని వ్యర్థం చేసుకోవద్దన్న సందేశం మాత్రం చివరికి గతిలేక ఇచ్చినట్టుగా ఉంది. హీరో హీరోయిన్లు, అతని బృందం దయ్యం వస్తుందేమోనన్న భయంలోవుంటే, కలలో ఇద్దరూ కలసి డ్యూయట్ వేసుకోవటం విచిత్రం. ప్రాక్టికల్ ప్రసాదరావు పాత్రను ఓ పద్ధతిలో డిజైన్ చేయలేదు. ఆ పాత్ర ప్రవర్తన ఒక్కో సన్నివేశంలో ఒక్కోలా మారిపోయింది. అక్కడ ఆ పాత్రకున్న ఔచిత్యం దెబ్బతింది. గబ్బర్‌సింగ్‌లో అంత్యాక్షరి పాట పెట్టినట్టుగా చిత్రంలో కూడా దయ్యాలతో పాటలు పాడించారు. చంద్రముఖ చిత్రంలో ఓ పెయింటింగ్ చూపించి, భయపెట్టినట్టుగా అలౌకిక పెయింటింగ్‌ను కూడా చూపి భయపెట్టే ప్రయత్నమూ జరిగింది. కానీ ఎక్కడా ఏ భయమూ ఉండదు. చెప్పుకున్నాం కదా ఇది మంచి దయ్యమని. బాబాలు, రక్తం, ఫొటోలు ఇలాంటి చిత్రాలకు కావలసిన అన్ని ముడిసరుకులు ఉన్నాయి. కానీ ఏది ఎన్ని పాళ్లల్లో వేయాలో దర్శకుడికి ఓ పట్టాన అర్థంకాలేదు. ఇక నటీ నటుల్లో ఎవరూ వారి పాత్రకు సరైన న్యాయం చేయలేకపోయారు. నేపథ్య సంగీతం ఏమాత్రం భయపెట్టదు. ‘ఓ అలికిడి’ అన్న పాట మాత్రమే వినసొంపుగా వుంది. పాటలలో కెమెరా పనితనం బాగా వుంది. మిగతా సినిమా అంతా ప్రేక్షకుల పాలిట హింస!

రివ్యూ

Pages

X
Enter your Andhrabhoomi - Telugu News Paper Portal | Daily Newspaper in Telegu | Telugu News Headlines | Andhra Bhoomi username.
Enter the password that accompanies your username.
Loading