ఏదేదో చెప్పాలనుకున్నాడు...

ఏదేదో చెప్పాలనుకున్నాడు...

  • -శ్రీ
  • 28/11/2014

** రౌడీఫెలో (ఫర్వాలేదు)
============

నటీనటులు:
నారా రోహిత్, విశాఖసింగ్, పోసాని కృష్ణమురళి, సత్య తదితరులు
నిర్మాత: టి.ప్రకాశ్‌రెడ్డి
దర్శకత్వం: కృష్ణచైతన్య

సోలో సినిమాతో నటుడిగా గుర్తింపు తెచ్చుకొని, తర్వాత సెలెక్టివ్‌గా సినిమాలు చేస్తూ తనదైన ఇమేజ్ సృష్టించుకున్నాడు నారా రోహిత్. రోహిత్ తాజా ‘రౌడీ ఫెలో’. కొంత గ్యాప్ తర్వాత విడుదలైన సినిమా రోహిత్‌కు ఎలాంటి ఇమేజ్ తెచ్చిందో తెలుసుకోవాలంటే కథలోకి వెళ్లాలి.
ఇదీ కథ
అహం -మనిషిని ఎలాంటి పనులకైనా తెగించేలా చేస్తుంది. పురాణగాథల్లో జరిగిన యుద్ధాలకు -అహమే కానీ అతివలు కారణం కాదు. ఇలాంటి సిద్ధాంతాన్ని బలంగా నమ్మే యువకుడు రాణాప్రతాప్ జయదేవ్ (నారా రోహిత్). విదేశాల్లో చదువుకొని ఇండియాకు వస్తాడు. అహాన్ని తృప్తిపర్చేందుకు దేనికైనా తెగించి ముందుకెళ్తుంటాడు. ఒక మనిషిని కాపాడటానికి ఎన్ని రూల్సయినా బ్రేక్ చేయొచ్చని నమ్మే వ్యక్తి. నగరంలో దుర్గాప్రసాద్ (రావు రమేష్) రాజకీయ ప్రచారంలో గాయపడిన ఒక వ్యక్తిని కాపాడతాడు రాణాప్రతాప్. ఆ విషయంలో పవన్ (ఆహుతిప్రసాద్) రాణాప్రతాప్ అహాన్ని దెబ్బతీస్తాడు. దాంతో ఎలాగైనాసరే పోలీస్ అవ్వాలని అడ్డదారుల్లో పోలీసు అవుతాడు రాణాప్రతాప్. ఏలూరులో ఉద్యోగం వస్తుంది. అదే ప్రాంతంలో దుర్గాప్రసాద్ అనేక అవినీతి కార్యక్రమాలకు పాల్పడుతూ జనాన్ని భయపెడుతూ సొంత సామ్రాజ్యం నిర్మించుకుంటాడు. రాణాప్రతాప్, దుర్గాప్రసాద్ వ్యాపారాలకు అడ్డుపడుతాడు. అనుకోకుండా హెడ్ కానిస్టేబుల్ భార్య తాళ్లూరి రామేశ్వరి, రాణాప్రతాప్‌కు ఒక సమస్య చెబుతుంది. ఆ సమస్య ఏంటి? దాన్ని పరిష్కరించడంతో రాణాప్రతాప్ అహం ఎలా సంతృప్తిపర్చుకున్నాడు అన్నదే అసలు కథ. సినిమా మొత్తం హీరో రాణా చుట్టూ తిరుగుతుంది.
ఎవరెలా చేశారు?
నారా రోహిత్ నటనలో పరిపక్వత కనిపించింది. గత చిత్రాలతో పోల్చుకుంటే -రౌడీఫెలోలో కాస్త పదునుగా కనిపించాడు. ముఖ్యంగా పోలీస్‌స్టేషన్ సన్నివేశం, స్వేచ్ఛ గురించి చెప్పే సన్నివేశంలో ఏమోషన్స్ పలికించాడు. పోలీస్ డ్రెస్‌కు చక్కగా కుదిరాడు. హీరోయిన్ విశాఖసింగ్ మొదటి సినిమా అయినా పాత్రకు తగ్గట్టుగా హావభావాలు పలికించింది. కానీ ఆమె పాత్రకు అంతగా ప్రాధాన్యత ఇవ్వలేదు. హీరో హీరోయిన్ల మధ్య కెమిస్ట్రీ కుదరలేదనే చెప్పాలి. ఈ విషయంలో దర్శకుడు ఇంకొంచెం కేర్ తీసుకుంటే బాగుండేది. ఇక ప్రతినాయకుడి పాత్రలో రావురమేష్ నటన ఆకట్టుకుంది. ఆహుతిప్రసాద్, పోసాని కృష్ణమురళీల పాత్రలు ఆకట్టుకున్నాయి. ముఖ్యంగా పోసానితో చేయించిన కామెడీ అంతగా నవ్వించలేకపోయింది. నిజానికి సినిమాలో సందేశం ఇవ్వడానికి ప్రయత్నం చెయ్యొచ్చుగానీ, కేవలం సందేశం కోసమే సినిమా తీయడమన్నది ఆశ్చర్యంగానే ఉంటుంది. ఎందుకంటే కథ మొదలైనప్పటి నుంచి ప్రేక్షకులకు ఏదో చెప్పాలనే తాపత్రయంతో కథను నడిపించాడు దర్శకుడు. ముఖ్యంగా కథ మొదలవుతుంది కానీ ఆ తర్వాత ఏమిటన్నది సామాన్య ప్రేక్షకుడికి కూడా అవలీలగా అర్ధమైపోతుంది. చిత్రంలో సన్నీ అందించిన పాటలు పెద్దగా ఆకట్టుకోలేక పోయాయనే చెప్పాలి. పాటల్ని చిత్రీకరించడంలో మంచి శ్రద్ధ కనబర్చినా లాభం లేకపోయింది. రీరికార్డింగ్ సరిగ్గా కుదరలేదు. దాంతో సన్నివేశాల మధ్య సమన్వయం లోపించడంతో ప్రేక్షకులకు కాస్త విసుగు అనిపించేలా ఉన్నాయి. ఇక దర్శకుడి మొదటి చిత్రం కావడంతో ఆయన తీసుకున్న కేర్ సినిమాకు బాగా ఉపయోగపడింది. చిత్రీకరణ విషయంలో మంచి మార్కులే కొట్టేశాడు దర్శకుడు. కథను నడిపించడంలో మాత్రం వెనుకబడ్డాడు. ఇక విజువల్‌గా బాగుంది. మొదటి భాగంలో కథ ఆసక్తికరంగా సాగినా రెండో భాగానికి వచ్చేసరికి చాలాచోట్ల నెమ్మదిగా సాగుతూ విసుగుతెప్పిస్తుంది. సంభాషణలు బాగున్నాయి. ‘చరిత్ర ఎప్పుడూ చెడ్డవాటినే గుర్తు పెట్టుకుంటుంది, మంచి గురించే ఆలోచించే ప్రతీవాడు పిచ్చోడే, నేను సాయం చేయను, న్యాయం చేస్తాను’ లాంటి సంభాషణలు బలాన్ని చేకూర్చాయి. కథలో మంచి పాయింట్ ఉన్నా దాన్ని చెప్పడంలో దర్శకుడు తికమకపడ్డాడు. కథనం విషయంలో ఇంకాస్తా శ్రద్ధ తీసుకునివుంటే బాగుండేది. ఎడిటింగ్ విషయంపై సరైన దృష్టి సారించక పోవడంవల్ల కొన్ని సీన్లు మరీ సాగినట్టుగా అనిపిస్తాయి. ముఖ్యంగా కామెడీని ఇంకాస్త జోడిస్తే బాగుండేది. నిర్మాణ విలువలు బాగున్నాయి. వైవిధ్యభరితమైన కథను ఎంచుకున్నా, దాన్ని చెప్పే విధానంలో మరింత శ్రద్ధ తీసుకుని ఉంటే సినిమాకు మరింత విజయం దక్కేది. అహంవుంటే మనిషి ఎలాంటి లక్ష్యాన్నైనా చేరుకోవచ్చనే విషయాన్ని చెప్పడానికి ప్రయత్నించారు దర్శకుడు. కొత్తదనాన్ని ఆశించే ప్రేక్షకులు ఓసారి చూడొచ్చు.

నో’స్క్రీమ్

నో’స్క్రీమ్

  • -విజయప్రసాద్
  • 28/11/2014

** ఐస్‌క్రీం 2 (ఫర్వాలేదు)

తారాగణం:
జెడి చక్రవర్తి, నవీన, నందు, సిద్ధు, భూపతి, జీవా తదితరులు
సంగీతం:
సత్య కాస్యప్
ఫొటోగ్రఫీ:
అంజి
నిర్మాత:
తుమ్మలపల్లి
రామ సత్యనారాయణ
దర్శకత్వం:
రామ్ గోపాల వర్మ

హారర్ సినిమాకు ఐస్‌క్రీం పేరేంటి? అనుకున్నారు చాలామంది.
I Scream అని హీరోయిన్ చేత గుంభనంగా చెప్పించాడు రాము. సీక్వెల్‌గా వచ్చిన థ్రిల్లర్‌కూ -ఐస్‌క్రీం 2 టైటిలేంటి?
అనుకున్నారు మళ్లీ. సిక్కాతో సీన్ ఎండ్ చేసి I scream too.. అర్థాన్నిచ్చాడు వర్మ.

అర్థంలేని సినిమాకూ -పరమార్థం ఉంటుంది. అది అవగతమైతే సినిమా స్వరూపం వేరుగా అనుభవంలోకి వస్తుంది. అలాంటి అనుభవాలు, అంతుచిక్కని పరమార్థాల నిర్వచనమే -ఐస్‌క్రీం 2.
క్రియేటివిటీని ఇప్పుడే రుచి చూపించడానికి రాము -డెబ్యూ డైరెక్టర్ కాదు. ఐస్‌క్రీం-2లో రుచి తక్కువైంది కనుక -రామూ క్రియేటివ్ డైరక్టర్ కాదనీ కాదు. రెండు పార్లల్ లైన్ల మధ్య వర్మార్థం -కామర్స్. క్రియేటివిటీలో తనకంటూ మార్కు క్రియేట్ చేసుకున్న వర్మ -ఇప్పుడు కామర్స్ కోణాన్నీ సినిమాకు సృజనాత్మకంగా అప్లై చేస్తున్నాడు. -కార్పొరేట్ కొండెక్కేసిన సినిమా నిర్మాణాన్ని నేలకుదించే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు. గేటెడ్ కమ్యూనిటీ నిర్మాతలే కాదు, కామన్ మ్యాన్‌లూ సినిమా నిర్మాణ గేట్లు తెరవొచ్చని ధైర్యం చెబుతున్నాడు. వినోద నిర్మాణ సరళీకరణ ప్రయత్నంలో ప్రతిఫలాల ఎత్తుపల్లాల మాటెలావున్నా -ఐస్‌క్రీం 2తో రాము మరో పిల్లర్ వేశాడని మాత్రం చెప్పాలి.
కథేంటంటే..
సినిమా ఫ్యాషన్‌తో రగిలిపోయే ఓ కుర్రబృందం. వాళ్ల సినిమా అహాన్ని -ఓ నిర్మాత బలంగా దెబ్బతీస్తాడు. దాంతో, అవకాశాలను అడుక్కునేకంటే -సృష్టించుకోవాలన్న నిర్ణయానికి వస్తారు. అందుకు -షార్ట్ ఫిల్మ్ షూట్‌కు ఫ్లాన్ చేస్తారు. సిటీకి దూరంగా అడవిలాంటి ప్రాంతం.. ఓ ప్రమాదం కారణంగా తగలబడి మూతబడిన ఫ్యాక్టరీ. టెర్రర్ లొకేషన్‌లో ‘ఫల్ గుడ్’ సీన్ షూట్ చేయడానికి వెళ్తుంది మిత్రబృందం. సరదాగా వెళ్లినవాళ్లు ఒక్కొక్కరూ హత్యకు గురవుతారు. ఎందుకు? ఎలా? అన్నదే -ఐస్‌క్రీం 2.
విశే్లషణలోకి వెళ్తే..
ఐస్‌క్రీం తయారీకి -గంటలు కావాలి. కరిగిపోడానికి -నిముషం చాలు. సినిమా కూడా అందుకు భిన్నం కాదు. స్లో స్క్రీన్‌ప్లే, సాగదీత సన్నివేశాలతో కథ మొదలయ్యేసరికి సగం సినిమా పూరె్తైంది. తరువాతి భాగంలో -ఫస్ట్ స్క్రీన్‌ప్లేతో సన్నివేశాలను పరిగెత్తించి ప్రేక్షకుడిని థ్రిల్ చేసేందుకు చేసిన ప్రయత్నం, ప్రయోగం విఫలమైంది. స్క్రీన్‌ప్లే వైఫల్యాన్ని కప్పిపుచ్చే ప్రధాన బాధ్యతను మాత్రం సినిమాటోగ్రఫీ (అంజి), ఆర్‌ఆర్ (సంగీతం: సత్యకాస్యప్) భుజానికెత్తుకున్నాయి. ప్రేక్షకుడిలో టెన్షన్ క్రియేట్ చేయడానికి శబ్దం మీద, అడ్వాన్స్‌డ్ ఫ్లోకామ్ కెమెరా దృశ్యం మీద దృష్టి పెట్టినంతగా దర్శకుడు రాము -కథనంపై కుదురు చూపకపోవడం మైనస్. ముఖ్య పాత్రల్లో కనిపించిన జెడి చక్రవర్తి, నందు, సిద్దు, ధన్‌రాజ్, భూపతి, జీవా.. వీళ్లంతా పాత్రల పరిధిమేరకు దర్శకుడి మనసు తెలిసి మసలుకున్నారు. నవీన కెరీర్‌కు ఈ సినిమా ప్లస్ కాదు. ఐస్‌క్రీం 2కి మాత్రం -నవీన ‘అందం’ ఒకింత రుచినిచ్చింది. మిగిలిన అంశాలేవీ ప్రత్యేకంగా ప్రస్తావించదగినవిగా కనిపించవు.
థ్రిల్లర్, హారర్‌లాంటి పదాలను పెక్కనపెడితే -రామూ తాజాగా కామర్స్ జానర్ ఎత్తుకున్నాడు. ఆ కోణంలో ఐస్‌క్రీం 2 -నైస్‌క్రీమే. ఊరి చివర జన సంచారం లేని రోడ్డుమీద కూడా రెండు గంటల నిడివి సినిమా తీయొచ్చని నిరూపించాడు. సన్నివేశం నుంచి సన్నివేశానికి జరిగే ప్రయాణాన్ని ఫ్లోకామ్‌తో ఎంత అద్భుతంగా చేయవచ్చో చూపించాడు. ప్రధానంగా -భరీ బడ్జెట్టు, హెవీ ఎక్విప్‌మెంటు, బీభత్సమైన స్టార్‌కాస్ట్, భరించలేనంత ప్రొడక్షన్ కాస్టు.. ఇలా -నిర్మాతను భయపెట్టే జానర్ల జోలికి పోకుండానే సినిమా పూర్తి చేయవచ్చన్న ‘సహకార’ మార్గానికి మరో పిల్లర్ లేపాడు. కథ, కథనాల్లో లోటుపాట్లు సవరించుకుంటే -ప్రేక్షకుడిని సీటునుంచి లేవకుండా చేయొచ్చన్నది ఐస్‌క్రీం 2తో గుర్తు చేశాడు.

అచ్చంగా.. బంగారమే!

అచ్చంగా.. బంగారమే!

  • - శేఖర్
  • 28/11/2014

*** నా బంగారుతల్లి (బాగుంది)
బ్యానర్: సన్‌టచ్ ప్రొడక్షన్స్
తారాగణం: సిద్ధిఖి, అంజలిపాటిల్, రత్నశేఖర్, లక్ష్మీమీనన్, నీనాకురూప్ తదితరులు
కెమెరా: రామతులసి
సంగీతం: శంతన్‌మొయిత్ర, శరత్
నిర్మాత: సునితాకృష్ణన్
దర్శకత్వం: రాజేష్ టచ్‌రివర్

సినిమా చౌరస్తాలో సీసం పొగబళ్ల కాలుష్యం దిగమింగుతున్న సగటు ప్రేక్షకుడిని -మానస సరోవరానికి తీసుకెళ్తుంది బంగారు తల్లి. బతుకు నీడల్ని బంగారు కెరటాలపై ఆవిష్కరించింది. బతుకు దృశ్యాలతో బంగారు మాల కట్టడమెలాగో -కథనంతో రుచి చూపించింది. కమర్షియల్ చట్రంలో ఇరుక్కున్న కల్పిత కథల సినిమా -సిగ్గుతో తలదించుకునేలా చేసింది. బర్నింగ్ టాపిక్ భారాన్ని మోస్తూనే -నిజానికి నిలువుటద్దంలా.. ఒక యోగంలా ప్రయోగంలా బంగారు తల్లి తీర్చిదిద్దారు. ఆధునిక సమాజం చెంప చెళ్లుమనేలాంటి హ్యూమన్ ట్రాఫికింగ్ కథాంశాన్ని తీసుకుని -నూరుశాతం నిబద్ధతతో, లాభాపేక్షకు ఆమడదూరంగా ప్రజాచైతన్యాన్ని కాంక్షిస్తూ దర్శక నిర్మాతలు చేసిన ప్రయత్నం హర్షించదగ్గది.
సినిమా గురించి ఎంతతచెప్పినా తక్కువే. తెలుగు సినిమా పడికట్టు పదాల స్థంభాలను బంగారుతల్లితో పగలగొట్టారు. ప్రేక్షకుడిని కమర్షియల్ ఫార్ములాతోనే కూర్చోబెట్టగలమన్న సిద్ధాంతాన్ని కూకటివేళ్ళతో పెకలించారు. మంచి కథ, ప్రతిభగల నటులు, సన్నివేశానికి జీవంపోసే నేపధ్య సంగీతం కలిస్తే -ప్రేక్షకుడు తెరపై జీవితానే్న చూస్తాడని, సినిమాను ఆస్వాదిస్తాడని ఎక్కడా చెప్పకుండా చేసి చూపించారు.
కథేంటి:
శ్రీనివాసన్ (సిద్ధిఖి) గారాలపట్టి, బంగారుతల్లి దుర్గ (అంజలి పాటిల్). ఇంటర్మీడియట్‌లో స్టేట్ ర్యాంక్ సాధించి కాలేజీలో సన్మానం పొందుతుంది. ఈ ప్రతిభ తనదికాదని, తండ్రి ప్రోత్సాహమేనని, సన్మానానికి ఆయనే అర్హుడని చెప్పి నలుగురి ముందూ గౌరవాన్ని నిలుపుతుంది. తండ్రి ఆ బంగారుతల్లిని చూసి పొంగిపోతాడు.
ఎంతోమందికి ‘సేవ’ చేస్తూ సంఘసేవ చేసే శ్రీనివాసన్, పల్లెలో మంచివాడిగా చెలామణి అవుతాడు. 15రోజులు హైదరాబాద్ వెళ్లి ‘సేవ’ చేసి వస్తుంటాడు. తండ్రి అక్కడే ఉన్నాడన్న భరోసాతో దుర్గ కాలేజీ చదువుకోసం హైదరాబాద్ వస్తుంది. పట్నం వచ్చిన దుర్గ అనుకోని పరిస్థితుల్లో వేశ్యావాటికలో చిక్కుకుంటుంది. అక్కడ ఆమె ఎదుర్కొన్న బాధలు, వేదనలు ఎలాంటివి? అనే చిన్న కథామూలాన్ని రెండు గంటలపాటు తెరపై ఆవిష్కరించి దర్శకుడు ఇంద్రజాలమే ప్రదర్శించాడు. కథ చిన్నది. అదీ ఆర్ట్ సినిమాలాంటిది అనుకుంటే పొరబాటు. కమర్షియల్ పంథా హంగులతో బంగారుతల్లిని తీర్చిదిద్దిన విధానం ఉత్కంఠగా సాగింది.
ఈకాలంలో ఏడుపులు, పెడబొబ్బలు ఎవరు చూస్తారని విసుక్కునే సగటు మనస్తత్వాలకు -కరుణరసాన్ని ఒలికించి కంటతడి పెట్టించిన బంగారుతల్లి ఓ సమాధానం.
సాంకేతిక ప్రతిభ
అవార్డులు వచ్చాయి.. బాగానే ఉంటుంది అనుకోవచ్చు. కానీ సన్నివేశానికి తగిన విధంగా కెమెరా ఫ్రేమ్స్, సన్నివేశాల చిత్రీకరణ పద్ధతి ప్రేక్షకుడిని దృష్టిలో పెట్టుకునే సాగాయి. పాత్రధారుల నూరుశాతం నటనకు నూరుశాతం నేపధ్య సంగీతం జత కలిసింది. దాంతో ప్రేక్షకుడు భాషతో సంబంధం లేకుండా పాత్రల చిటికెన వేలుపట్టుకుని నడుస్తుంది. సన్నివేశాలకు ఆర్‌ఆర్‌తోను, సాహిత్యానికి స్వరాలతోను ఎలా ప్రాణం పోయవచ్చో శంతనుమొయిత్ర, శరత్‌లు నిరూపించారు. దర్శకుడి నిబద్ధతకు కెమెరా కూడా వంతపాడింది. దృశ్యాన్ని అందంగా షూట్ చేసుకుంటూ పోయింది. వేశ్యావాటికల కథనం అంటే వల్గారిటీ అనుకునే ప్రమాదం ఉంది. కానీ ఎక్కడా అశ్లీలత, ద్వంద్వార్ధాలు లేకపోవడం గొప్ప విషయం. ఇలాంటి కథను పవిత్రంగా చూపడానికి దర్శకుడికి గట్స్ కావాలి. ఎక్కడ బరువుతగ్గినా త్రాసు కిందపడిపోతుంది. చేసే పనిలో నిజాయితీ వుంటే భయపడే అవసరం లేదని దర్శకుడు నిరూపించాడు. వెనె్నల జలపాతంలా సాగుతున్న కథ ఒక్కసారిగా సునామీలా మారడానికి -ఒక్క విశ్రాంతి సన్నివేశం చాలు. ‘చిరు చినుకే’ పాట ఆకట్టుకుంటే, ‘పావునై ఒక పావునై’ పాట హృదయం లోతుల్లోకి చొచ్చుకొనిపోయింది. చిన్ని మాటలే పెద్ద అర్థాలను అందించాయి.
నటుల ప్రతిభ
పాత్రల్లో ప్రాణం ఉంది కనుక -ధరించిన వాళ్లంతా మెరిశారు. ప్రధానంగా దుర్గ, శ్రీనివాసన్ పాత్రలు పోషించిన అంజలిపాటిల్, సిద్ధిఖీలే కాదు, మిగతావాళ్లంతా గుర్తుంచునే విధంగా నటించారు. అప్రధాన పాత్రగా వచ్చిన మురుగేష్, తర్వాత ప్రధానపాత్రగా మారడం కథనం గొప్పతనం. మేకవన్నె పులిగా సిద్ధిఖి తన పరిధికి తగ్గట్టుగా నటించాడు.
అంజలిపాటిల్ నటనకు జాతీయ అవార్డే వచ్చింది కనుక ప్రత్యేకంగా చెప్పడం వృధా. లైంగిక వేధింపుల విషయంలో మొదటినుంచి చివరి వరకూ ఓకే అభిప్రాయంతో ఉండి, తండ్రినీ అదే కోణంలో దుర్గ పాత్ర కథలో ప్రధానాంశం. తండ్రి దూరమైనా చిర్నవ్వు పలికించటం, చివరి సీన్‌లో ఉబికి వస్తున్న ఉద్వేగాన్ని ముఖంలో ఆవిష్కరించిన తీరూ అంజలికే సాధ్యమైంది. పాత్రలకు డబ్బింగ్ విషయంలోనూ తీసుకున్న జాగ్రత్త కథనాన్ని దాటిపోనివ్వవు.
చివరిగా..
మంచి సినిమాలు రావడం లేదన్నవారికి ఈ చిత్రం ఓ సమాధానం. కమర్షియల్ వెల్లువలో కొట్టుకుపోతున్న తెలుగు తెరకు -పిల్ల తెమ్మెరకాదు, ఇదొక హిమాలయ మారుతం! కథ ఏదైనా పరవాలేదు. అది చెప్పే విధానం, నటులు, సాంకేతిక నిపుణుల ప్రతిభ ఏ స్థాయిలో ప్రదర్శించవచ్చో ఆ స్థాయిలో ప్రేక్షకుడికి చేరేలా బంగారుతల్లి నిలుస్తుంది. ఇది నిజమైన సినిమా. సార్థకమైన సినిమా.

ఒడిదుడుకుల ప్రయాణం

ఒడిదుడుకుల ప్రయాణం

  • -విజయప్రసాద్
  • 21/11/2014

* ఎర్రబస్సు (బాగోలేదు)

తారాగణం:
దాసరి, మంచు విష్ణువర్ధన్ బాబు, కేథరీన్, రఘుబాబు, కృష్ణుడు, బ్రహ్మానందం
ఫొటోగ్రఫీ:
అంజి
ఎడిటింగ్:
కోటగిరి వెంకటేశ్వర రావు
నిర్మాత, కథనం, దర్శకత్వం:
దాసరి నారాయణ రావు

150 సినిమాలు తీసిన అనుభవమున్న దర్శకరత్న దాసరికీ తెలుగులో కథలు కరవయ్యాయి. అందుకే -తమిళ రీమేక్ ఎంచుకున్నాడు. చాలా గ్యాప్ తరువాత తీసిన సినిమా అయినా -తమిళ ‘మంజపయ్’ వెనుక ప్రయాణించక తప్పలేదు. సరే.. ఏ భాషా చిత్రమైనా అధికశాతం అనుసరించే ఫార్మాట్ -సమస్య నుంచి సమాధానం వరకూ ప్రయాణం. ఎర్రబస్సుదీ అలాంటిదే. కాకపోతే గతుకుల రోడ్డుమీద ఒడిదుడుకులు ఎక్కువై -ప్రయాణం భారమైంది. గమ్యాన్ని చేరిందో? లేదో? కథలోకి వెళ్లి చూద్దాం.
ఇదీ కథ
అమ్మానాన్నలు లేని కుర్రాడు రాజేష్ (విష్ణు). అన్నీ తానై పెంచుతాడు తాత నారాయణ (దాసరి). అమ్మ అని పలికించినా తాతా అనే పిలిచేంత అనుబంధం వీరిది. సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌గా ఎదిగిన రాజేష్‌కు అమెరికాలో సెటిలవ్వాలనేది ఆశ. పనిచేస్తున్న ఆఫీసులో -ప్రయోగించిన ట్రిక్కులతో కల నెరవేరే చాన్స్ వస్తుంది. కాకపోతే -మూడునెలల గడువుంటుంది. బతుకంతా పల్లెలోనే గడిపేసిన తాతకు ఆ మూడు నెలలూ పట్నవాసం చూపించాలని అనుకుంటాడు రాజేష్. అలా పల్లెనుంచి సిటీకి ఎర్రబస్సులో దిగుతాడు నారాయణ. అడుగు పెట్టిన దగ్గర్నుంచే ఇబ్బందులు. ఒకే భవనంలో ఉంటున్నా ఎవరికెవరితోనూ సంబంధం లేని సిటీ అపార్ట్‌మెంట్ కల్చర్‌లో ఇమడలేకపోతాడు. మానవ సంబంధాలను మర్చిపోయేంత వేగవంతమైన అర్బన్ లైఫ్ స్టయిల్‌తో ఇబ్బంది పడతాడు. తాత కారణంగా రాజేష్‌కూ ఇబ్బందులు తలెత్తుతాయి. పైగా, కెరియర్ ప్రమాదంలో పడుతుంది. ప్రేమించిన రాజీ (కేథరీన్) దూరమవుతుంది. ఇన్ని సమస్యల నుంచి సమాధానాల వైపు ఎర్రబస్సు ఎలా ప్రయాణించిందో తెలియాలంటే సినిమా చూడాలి.
ఎవరెలా చేశారు?
దశాబ్దాల క్రితం వచ్చిన తాతా మనవడు నుంచి మొన్నటి పరమవీరచక్ర సినిమా వరకూ దాసరి సినీ అనుభవం -150 చిత్రాలు పైనే. నటుడిగానూ ఆయన పాత్రలన్నీ వైవిద్యం. కొద్దిరోజుల క్రితం వచ్చిన పాండవులు పాండవులు తుమ్మెద చిత్రంలో మోహన్‌బాబు మామగా తళుక్కుమనడం తప్ప, ఇటీవలి కాలంలో స్క్రీన్‌మీద పూర్తిస్థాయి పాత్ర చేసింది ఎర్రబస్సులోనే. మనవడే ప్రాణం, జీవితం అనుకునే తాత పాత్రలో దాసరి ఆహార్యం, అభినయమే సినిమాకు ప్రాణం. బహుశ ఈ పాత్ర కోసమే ఆయన -ఎర్రబస్సు ఎక్కి ఉండొచ్చు. ఇక హీరోయిజాన్ని పూర్తిగా పక్కనపెట్టేసి -సహజ శైలిని ప్రదర్శించేందుకు విష్ణు చేసిన ప్రయత్నం బావుంది. ద్వితీయార్థం నుంచి అటు తాతకు, ఇటు ప్రియురాలికి మధ్య నలిగిపోతున్న కుర్రాడి హావభావాలను బాగా పలికించాడు. క్లైమాక్స్‌లో ఎమోషన్ సీన్స్ పర్‌ఫార్మెన్స్‌తో వాటిని తారాస్థాయికి తీసుకెళ్లాడు. కంటి డాక్టర్‌గా కేథరీన్ ఇంపుగా కనిపించిందే తప్ప -సినిమాకు, ఆమె కెరీర్‌కు ఈ పాత్ర ఏమాత్రం ప్లస్ కాదు. బహుశ, పాత్రను ఆవిధంగా తీర్చిదిద్దడం కూడా మైనస్ అనుకోవాలి. బస్సు ప్రయాణంలో నవ్వుల్ని పండించేందుకు బ్రహ్మానందాన్ని ఎంచుకున్నా -తగిన సన్నివేశాలు పడలేదు, ఉన్నవి పండలేదు. కామెడీ పంథా కంటే, సపోర్టింగ్ రోల్‌లో కనిపించిన రఘుబాబు -తనవరకూ బెటర్. మిగిలిన పాత్రలన్నీ కథానుగుణంగా నడిచిపోయాయి.
టెక్నికల్ వాల్యూస్
సినిమా కోసం వినియోగించాల్సిన ప్రామాణిక విలువలు తప్ప, మరేమీ ఆశించలేం, కూడదు కూడా. ఎడిటర్ కోటగిరి ఇంకొంచెం ఎక్కువ చేయి చేసుకునివుంటే -సినిమా ట్రిమ్ అయ్యేది. సన్నివేశాల సాగదీతతో నిడివి ఎక్కువైంది. ఎమోషన్స్ పండించటంలో దాసరి అనుభవజ్ఞుడు కనుక -అవే సినిమాకు ప్రాణమయ్యాయి. తాతా మనవళ్ల మధ్య హృద్యమైన సన్నివేశాలు నడిచాయి. కానీ రాజేష్ పాత్ర -మాటకు ముందోసారి వెనుకోసారి తాతా తాతా అంటూ పలకటం బాగలేదు. పతాక సన్నివేశాలు చూశాకే -ప్రేక్షకుడు సంతృప్తి పడతాడు. ఫాస్ట్, రివర్స్, ఇంటర్ స్క్రీన్‌ప్లేలకు అలవాటుపడిన ప్రేక్షకులు -స్లో నేరేషన్, ఓవర్‌డోస్ డ్రామా ఎంజాయ్ చేయడం కష్టమే. చాలాకాలం తరువాత చక్రి ట్యూన్లు ఒక’ట్రెండు బావున్నాయి.
ఏం చెప్పొచ్చంటే..
పాతికేళ్ల క్రితంనాటి పల్లెటూరి అమాయకత్వాన్ని ఆసరా చేసుకుని రాసుకున్న కథతో తీసిన సినిమా కనుక చిక్కులు తప్పలేదు. కాకపోతే -మనకెందుకులే అనే ధోరణితో నగరాలు నిండిపోతున్నాయన్న వాస్తవాన్ని మానవత్వం విలువల కోణంనుంచి చూపించడం బాగుంది. మొదలే నీరసంగా, కృతకంగా ప్రారంభం కావడం చూస్తే -పాతికేళ్ల క్రితంనాటి సినిమా చూస్తున్న ఫీలింగ్. హీరో హీరోయిన్ల ప్రేమ సన్నివేశాలు, కృష్ణుడు- మెల్కోటే కామెడీ దృశ్యాలూ... పాత సినిమాల నుంచి ఏరుకున్నట్టే అనిపిస్తాయి. అపార్ట్‌మెంట్ ఫౌంటెన్‌లో స్నానం, అక్కడే బట్టలు ఉతకటం లాంటి కామెడీ దృశ్యాలు కట్‌చేస్తే -కథకు వాల్యూ పెరిగేది. ఇక దాసరి తెరమీదకు అడుగు పెట్టిన తరువాతే -ప్రేక్షకుడు ఊపిరి తీసుకుంటాడు. నవ్వుతాడు. జాలిపడతాడు. బాధ పడతాడు. ఓదార్పునకు గురవుతాడు. గుండెను బరువెక్కించుకుంటాడు. కాకపోతే -తాతా మనవళ్ల అనుబంధం ప్రేక్షకుడికి అనుసంధానం కాలేదు. దీంతో పాత్రలు -ప్రేక్షకులు ఎర్రబస్సులో పార్లల్‌గా ప్రయాణిస్తారు. హీరోయిన్‌గా క్యాథరీన్ క్యారెక్టర్‌ను మలిచిన విధానంలో లెక్కలేనన్ని లోపాలు. సమాంతర ప్రయాణం నడుస్తుండగానే -ద్వితీయార్థంతో సినిమా బరువెక్కింది. రిలీఫ్ కరవై చెప్పుకోలేని ట్రాన్స్‌లో ప్రేక్షకుడు ఉండిపోతాడు. కామెడీ కోసం బ్రహ్మానందాన్ని ఆశ్రయించినా -సన్నివేశాలు ఏమాత్రం పండలేదు. లాస్ట్ సీన్‌లోని ఎమోషన్‌తో -సినిమాకు దూరంగా ఎక్కడో ఉండిపోయిన ప్రేక్షకుడు.. మళ్లీ తన సీట్లోకి వచ్చినట్టు అనిపిస్తుంది. పాత్రల్లోకి ప్రేక్షకుల్ని లాగడానికి ప్రయోగించే కథనంలో -కనిపించిన బలహీనతలే సినిమాకు పెద్ద మైనస్.

అలాంటి పరంపరే!

అలాంటి పరంపరే!

  • -శేఖర్
  • 21/11/2014

* పరంపర (బాగోలేదు)

తారాగణం:
నరేష్, ఆమని, రావికొండలరావు, మాస్టర్ సాయితేజ, సంతోష్ తదితరులు.
సంగీతం: అర్జున్
కెమెరా: ప్రసన్నజైన్
నిర్మాత: రూపాదేవి మహాంకాళి
కథ, స్క్రీన్‌ప్లే, దర్శకత్వం: మధు మహంకాళి

సినిమా అంటేనే -కళ. కానీ, ఆ ముద్రపడితే ప్రేక్షకులు రారు. ఆర్ట్ సినిమా అంటే ఆమడదూరం పారిపోతున్న పరిస్థితి. జీవితాన్ని ఆవిష్కరించే చిత్రాలకు ఉండే ఒక వర్గం ప్రేక్షకులూ -ఇప్పుడు థియేటర్లకు దూరమైపోయారు. కానీ -జీవితాన్ని, దాని స్పర్శను సినిమాగా అందించాలన్న తాపత్రయం ఇంకా మిగిలే ఉంది. అలాంటి దర్శకులు, నిర్మాతలు అడపాదడపా కళాత్మక ప్రయత్నాలు చేస్తూనే ఉన్నారు. అలాంటి ప్రయత్నాల్లో భాగంగా ఆర్ట్ ముద్రకు దూరంగా -‘్ఫల్ గుడ్’ ఫ్లాన్‌తో ఏదో చెప్పేందుకు చేసిన ప్రయత్నమే -పరంపర. సంస్కృతి, సంప్రదాయాలను ఎవరు ముందుకు తీసుకెళ్తారు? అంటూ ప్రశ్నించింది ఈ పరంపర.
కథాపరంగా..
కొడుకుకి తండ్రి విలువ తెలిసేది -తాను తండ్రి అయ్యాక. కానీ పరంపరలో తండ్రి చెప్పిన మాటకు కట్టుబడి తన అందమైన కలలను కూల్చుకున్నవాడు రాఘవ (నరేష్). కలల ప్రపంచంలో కవితలతో కాపురం చేయాలనుకున్న అతను... సామాన్య సద్యోగం చేస్తూ అణకువైన భార్య (ఆమని)తో సంసారం ఈదేస్తుంటాడు. తన కలలు ఎప్పటికీ తీరవన్న దైన్యంతో బతుకు పోరాటం సాగిస్తుంటాడు. మధ్యమధ్యలో మద్యానికి బానిసవుతాడు. తన కొడుకు పవన్‌కు ఇష్టమైన బ్యాడ్మింటన్ ఆట గురించి పట్టించుకోడు. తనకు ఇష్టమైన ఆటను తండ్రి ప్రోత్సహించడం లేదని, పోటీలకు పంపడం లేదని బాధపడుతుంటాడు కొడుకు పవన్. తండ్రితో చెప్పుకోలేని వేదన అతనిది. ఈక్రమంలో -ఓసారి పల్లెకు అందరితో కలిసి వెళతాడు పవన్. అక్కడ తండ్రి గతంలో కవితలు రాసేవాడని, అది ఇష్టంలేని తాత పరంధామయ్య (రావికొండలరావు) కొడుకును తప్పనిసరైన పరిస్థితిలో కుటుంబం కోసం ఉద్యోగంలో పెట్టాడని, దాంతో తండ్రి రాఘవ నిరంతరం ఏదో కోల్పోయినట్టు ఉంటున్నాడని గ్రహిస్తాడు. తండ్రిలోని తృష్ణ మళ్లీ పురివిప్పేలా ప్రయత్నిస్తాడు పవన్. దాంతోపాటుగా తనకు ఇష్టమైన బ్యాడ్మింటన్ ఆటను ఎందుకు ప్రోత్సహించడం లేదని ప్రశ్నిస్తాడు. కొడుకు ప్రశ్నకు సమాధానం లేని రాఘవ, అప్పటినుండి తాను కోల్పోయిన ఆనందాన్ని తన కొడుకు పొందాలని అనుకుంటాడు. అదే సమయంలో ఓ ప్రమాదంలో రాఘవ ఆస్పత్రి పాలవుతాడు. తాత పరంధామయ్య తండ్రి విషయం చెప్పకుండా, మనవడు పవన్‌ను బ్యాడ్మింటన్ పోటీలకు తీసుకెళ్తాడు. అక్కడ తండ్రి కనబడలేదన్న బాధ, పవన్ బాగా ఆడాడా లేదా? అనేదే ముగింపు.
భావన:
సినిమా మొదటి నుంచి సహజ సన్నివేశాలు, పాత్రోచిత నటనతో సాగుతుంది. నటించిన వాళ్లంతా పాత్రమేరకు సహజత్వాన్ని చూపించారు. మొదటి సగమంతా అందమైన పల్లెటూరు, కొలనులో నిండు తామరల పక్కనుంచి ప్రయాణం చేస్తున్నట్టే ఉంటుంది. రెండోభాగంలో రాఘవ ప్రమాదానికి గురయ్యాక కథ బరువెక్కుతుంది. మనసును ఎవరో పిండేస్తున్న ఫీలింగ్ కలుగుతుంది. మన జీవితాల్లోనూ ఏదో మిస్సయ్యామన్న వెలితిని గుర్తుచేసే సన్నివేశాలు కళ్లముందు సాగిపోతుంటాయి. చివరికి తండ్రి ఆశయాన్ని నెరవేర్చడానికి పవన్ ఆయన కవితలు గ్రంథంగా ఆవిష్కరింపజేస్తాడు. ఆ కవితల్లోనే తన తండ్రిని చూసుకొని, తాతను మురిపిస్తాడు. కొడుకుకి జరిగిన అన్యాయాన్ని తలచుకొని తాత మనవడిని ప్రోత్సహిస్తాడు.
విశే్లషిస్తే..
పరంపర అంటే అనూచానంగా వస్తున్న ఆచారాలు, సంప్రదాయాలను ప్రోధి చేసుకుంటూ సాగే కథనం కాదు. తాత, తండ్రీ కొడుకుల అనుబంధాలు, ఆప్యాయతలే పరంపరగా సాగుతున్నాయని దర్శకుడు వెండితెరపై సరికొత్తగా ఆవిష్కరించే ప్రయత్నం చేశాడు. పవన్ ఆటలో గెలిచాక తన తండ్రికోసం వెదికే సన్నివేశంలో వెనుకవున్న పిల్లలంతా పెద్ద అరుపులు అరుస్తుంటారు. కానీ నేపథ్యంలో మాత్రం పవన్ తండ్రికోసం పడే ఆరాటపు మాటలు, అతని భావనలు మాత్రమే తెరపై కనబడటం దర్శకత్వంలో ఓ మెరుపే. కవితలు చదివే సమయంలో వెనుక టపాసులు పేలిన శబ్దాలతో చేసిన ప్రయోగం ఆకట్టుకుంటుంది. కెమెరా పనితనం చెప్పనక్కర్లేదు. పల్లెలో ఉన్న నీటి మడుగు, దానిపై ప్రయాణించే రైలు, దీపావళి వేడుకల సన్నివేశాల్లో -కెమెరా ఓ పాత్రగానే ప్రవర్తిస్తుంది. పాటలు సినిమాకు మైనస్. తత్వ గీతాలులా చిన్నచిన్న బిట్స్ వినిపించాయి. నీ అమాయకత్వమే నీకు శ్రీరామరక్ష, నవ్వుల ఉయ్యాల్లో ఊగే అవకాశం రాదా, జీవితంలో త్వరగా రాజీపడిపోయానేమో! ఉత్సాహం స్థానంలో నిర్లిప్తత వచ్చింది -లాంటి సంభాషణలు ఆకట్టుకున్నాయి. మూడుతరాల కథాకథనాలతో ఇప్పుడు వస్తున్న ట్రెండ్ చిత్రాలకు భిన్నంగా రూపొందిన చిత్రం -గత చిత్రాల ప్రేమికులకు ఆనందమే.

లైఫ్ ఉంది..

లైఫ్ ఉంది..

  • -శ్రీ
  • 21/11/2014

** పిల్లా నువ్వులేని జీవితం (ఫర్వాలేదు)

నటీనటులు:
సాయిధరమ్‌తేజ్, రెజీనా,
జగపతిబాబు, ప్రకాష్‌రాజ్ తదితరులు.
నిర్మాత:
బన్నీ వాసు, శ్రీహర్షిత్
దర్శకత్వం:
ఎఎస్ రవికుమార్‌చౌదరి.
సంగీతం:
అనూప్ రూబెన్స్

సినిమాకు పడిగట్టు పదాల సన్నివేశాలు బలంగావుంటే -ప్రయాణం నల్లేరుపై నడక. అలాంటి నటుడితో తెరకెక్కించిన చిత్రంపై అంచనాలూ ఎక్కువే. ఆ కోవలో చిరు మేనల్లుడు సాయిధరమ్‌తేజ్ హీరోగా వచ్చిన సినిమా -పిల్లా నువ్వులేని జీవితం. ఇప్పటికే తెలుగు పరిశ్రమలో మెగా హీరోల హవా ఎక్కువైంది. ఒక చిత్రం ప్రేక్షకుడిని ఆకట్టుకోవాలంటే రకరకాల హంగామాలు చేస్తూ మసాలాలు దట్టించి ప్రేక్షకులకు నచ్చే విధంగా వదలాలని ప్రతీ దర్శక నిర్మాత చేసే ప్రయత్నం చూస్తూనే ఉన్నాం. అలాంటి ఫక్తు మాస్ కమర్షియల్ చిత్రమే ఇది. హీరో అంటే ఇలాగే ఉండాలని గిరిగీసుకొని, హీరో అయితే ఖచ్చితంగా ఇలాంటి పనులే చేయాలని నిరూపించేలా రూపొందిన చిత్రమిది. కథ విషయంలో పెద్దగా పట్టులేకున్నా దాన్ని తెలివిగా నడుపుతూ ప్రేక్షకులను ఆకట్టుకునే ప్రయత్నం చేశారు. మరి ఈ పిల్ల నువ్వులేని జీవితం ఎలా ఉంటుందో చూద్దాం.
కథాపరంగా...
రాష్ట్రంలో ఎన్నికల తర్వాత కాబోయే ముఖ్యమంత్రి ఎవరనే ప్రస్తావనతో రాజకీయాలు వేడెక్కుతాయి. కొంతమంది ఎమ్మెల్యేలు ప్రభాకర్ (ప్రకాష్‌రాజ్)ను సపోర్ట్ చేస్తే, మరికొందరు గంగాప్రసాద్ (షాయాజీషిండే)కు మద్దతు తెలుపుతారు. అదే సమయంలో గంగాప్రసాద్ చేసిన అక్రమాలన్నింటినీ వైటీవి బయటపెడుతుంది. ఛానల్‌లో జర్నలిస్టుగా చేస్తున్న షఫి (షఫి) బయటపెట్టాడని తెలిసి అతన్ని మట్టుబెట్టాల్సిందిగా పెద్ద రౌడీకి అప్పగిస్తారు. ఈలోగా చదువుకోడానికి పాలకొల్లు నుంచి హైదరాబాద్ వచ్చిన శీను (సాయిధరమ్‌తేజ్) ఆ ఊరిలో పెద్ద రౌడీ అయిన మైసమ్మ (జగపతిబాబు) దగ్గరకు వచ్చి తనను చంపెయ్యమని, దానికి డబ్బు కూడా ఇస్తానని చెబుతాడు. అసలు శీను ఎందుకు చంపమంటాడు? శీనుకి షఫీకి ఉన్న సంబంధం ఏమిటి? అన్నదే సినిమా.
విశే్లషణ..
నిజానికి హీరో సాయిధరమ్‌తేజ్ మొదటి సినిమా ‘రేయ్’. అదింకా విడుదల కాకపోవడంతో, ఈ సినిమాతో ప్రేక్షకుల ముందుకు వచ్చాడు. తొలి సినిమాతోనే ఎనర్జిటిక్‌గా నటించి, ప్రేక్షకుల్ని ఆకట్టుకునే ప్రయత్నం చేశాడు సాయిధరమ్. డైలాగులు, టైమింగ్ బాగుంది. కథ పాత చింతకాయ పచ్చడే అయినా, కొత్త జాడీలో పెట్టినట్టుంది. ముఖ్యంగా పక్కా కమర్షియల్ సినిమాకుండే అంశాలను జోడించి రూపొందించిన కథ ఇది. హీరో అంటే ఇంత ఉత్సాహంగా ఉండాలి. ఒకే దెబ్బకు నలభైమందిని కొట్టాలి. ఖచ్చితంగా హీరోయిన్‌ను ప్రేమించమంటూ వెంటపడాలి, ఆమె ఛీ కొట్టినా ప్రేమను గెలుచుకోవాలనే సూత్రంతో కథ తయారైంది. సినిమాలో చాలా లాజిక్‌లు మిస్సయ్యాయి. సీన్ తరువాత సీన్‌ను ప్రేక్షకులు ఇట్టే ఊహించుకోవచ్చు. ఇక కథంతా రెజీనా చుట్టూ తిరిగినా, ఆమె పాత్రకు అంత ప్రాముఖ్యత ఉండదు. జగపతిబాబు నటన ఫరవాలేదనిపించింది. ముఖ్యంగా ఈ పాత్రకు ముందు శ్రీహరిని అనుకున్నారు. అందుకే శ్రీహరిని ఇమిటేట్ చేసే ప్రయత్నం జగపతిబాబు చేసినా, ఫరవాలేదనిపించింది. ఇక రెజీనా నటనలో ఆకట్టుకునేంత పరిధి లేదు. కేవలం కొన్ని సీన్లకు, పాటలకు పరిమితం చేశారు. టెక్నికల్ అంశాలను పరిశీలిస్తే కథ చెప్పే విధానం కొత్తగా ఉంది. రొటీన్ ట్విస్టులే అయినా, నడిపే విధానంలో జాగ్రత్తపడ్డారు. ట్విస్టులను కాపాడుకుంటూ సినిమా మొత్తం పూర్తి చేశారు. మొదటి అర్థ్భాగంలో కామెడీ ముందుకు తీసుకెళ్తుంది. ఇక ఫొటోగ్రఫీ పరంగా శివేంద్ర కృషి బావుంది. కొన్ని దృశ్యాలు అద్భుతమే అనిపించాయి. సంగీతం విషయంలో అనూప్ మంచి పాటలే అందించారు. రీరికార్డింగ్ సినిమాకు ప్లస్. రెండో భాగంలో కథను ముందుకు తీసుకెళ్లేందుకు తిప్పలు తప్పలేదు. కథలో విషయం లేకపోవడంతో రకరకాల ప్రయోగాలతో చివరివరకూ లాక్కెళ్లారు. దర్శకుడు రవికుమార్‌చౌదరి ఈ విషయంలో సఫలీకృతుడే. ముఖ్యంగా రొటీన్ కథను భిన్నంగా ప్రజెంట్ చేస్తూ ప్రేక్షకులకు ఏమాత్రం విసుగురాకుండా జాగ్రత్తపడ్డాడు. క్లైమాక్స్ విషయంలో తొందరపడ్డాడనే చెప్పాలి. సినిమాకు క్లైమాక్స్ మైనస్. ప్రకాష్‌రాజ్ ఉన్నంతలో బాగా చేస్తే, మిగతా పాత్రల్లోని నటులు వారివారి పరిధుల్లో ఆకట్టుకునే ప్రయత్నం చేశారు. ముఖ్యంగా నిర్మాణ విలువలు బాగున్నాయి. దర్శకుడు అంతకుముందు వరుస పరాజయాలతో ఉన్నా, ఈ కథకు అతన్ని ఎంచుకొని మంచి ప్రయత్నమే చేశాడు నిర్మాత. వచ్చిన అవకాశాన్ని నిరూపించుకోడానికి చేసే ప్రయత్నంలో దర్శకుడు ఒకే. ప్రస్తుతం సినిమా ప్రేక్షకులకు ఆకట్టుకోవాలంటే కొత్తదనం కంటే కూడా ఫక్తు కమర్షియల్ ఫార్మెట్‌లో ఉన్నాకూడా దాన్ని కామెడీతో రంజింపజేయవచ్చనే విషయాన్ని దర్శకుడు బలంగా నమ్మడంతో అలాంటి ప్రయోగమే సినిమాపై చేశాడు. వైవిధ్యమైన కథాకథనాలు ఆశించకుండా రెండు గంటల ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ కోరుకునే సగటు ప్రేక్షకుడికి చిత్రం నచ్చుతుంది.

సమకాలీన సమస్యతో...!

సమకాలీన సమస్యతో...!

  • -అనిల్
  • 14/11/2014

** జైహింద్-2 (ఫర్వాలేదు)
తారాగణం: అర్జున్, సిమ్రాన్ కపూర్
సుర్విన్ చావ్లా, రాహుల్‌దేవ్, షార్లెట్ క్లైరే, బ్రహ్మానందం
అలీ తదితరులు
సంగీతం: అర్జున్ జన్యా, స్క్రీన్‌ప్లే, దర్శకత్వం: అర్జున్
టెర్రరిస్ట్ నేపథ్యంతో 1994లో అర్జున్ నిర్మించిన ‘జైహింద్’ సినిమా ‘కమర్షియల్’ సినిమాల్ని అభిమానించే ప్రేక్షకులకు జ్ఞప్తికి ఉండే ఉంటుంది. దేశభక్తితో కూడిన కథలకు ‘మాస్’ టచ్ ఇచ్చి - చూడసొంపుగా తీయటంలో అర్జున్ తనకి తానే సాటి అని ఆ చిత్రంతో నిరూపించుకున్నాడు. ఆ సినిమాకి సీక్వెల్‌గా ‘జైహింద్-2’కి శ్రీకారం చుట్టాడు ఇరవై ఏళ్లకి. సామాజికాంశాలను స్పృశించటం అంటే కొరివితో తల గోక్కున్నట్టే అని కొంతమంది భావన. ఎక్కడ లాజిక్ మిస్సయి పోతామోనని బాధ. కానీ తీసే తీరులో తీస్తే- ఏ కథ అయినా ప్రేక్షకుడికి ‘రీచ్’ అవుతుందని మరోసారి చెప్పకనే చెప్పాడు అర్జున్.
కథ: పేదవాడు చందు (షఫీ)కి ఒక్కటే కోరిక. జీవితాశయం. తన కూతుర్ని కార్పొరేట్ స్కూల్‌లో చేర్పించి మంచి చదువు చదివించాలని. కానీ - ఆర్థిక పరిస్థితి అంతంత మాత్రం. కార్పొరేట్ స్కూళ్లంటే మాటలా? వేలకొద్దీ ఫీజులు. ఎక్కడ్నుంచీ తేగలడు? బతుకుబండిని పూటకి నెట్టుకు రావటమే కష్టంగా ఉన్న అతడు కూతుర్ని ఇటు కార్పొరేట్ స్కూల్‌లో చేర్పించలేడూ? అటు ప్రభుత్వ పాఠశాలకీ పంపలేడు. ఏం చేయాలో దిక్కుతోచని స్థితిలో - ఆత్మహత్య చేసుకొంటాడు. ఇది కార్పొరేట్ యాజమాన్యం చేసిన హత్యా? లేక అతడి చేతకానితనమా? ఇతడి ఆత్మహత్యకి కారకులెవరు? కార్పొరేట్ స్కూల్లో అతడికి జరిగిన అవమానం ఏమిటి? పేదవాడిగా పుట్టినంత మాత్రాన చదువుకోవాలన్న కోరిక ఉండకూడదా? ఈ ఆలోచనల్తో అభిమన్యు (అర్జున్) సతమత మవుతాడు. విద్యా వ్యవస్థలో ఉన్న ప్రధాన లోపం ఏమిటి? దేశంలో పుట్టిన ప్రతి ఒక్కరి జన్మహక్కు విద్య. ఏ ఒక్కరూ నిరక్షరాస్యుడుగా ఉండిపోకూడదు అన్న ఆలోచన - ఈ విద్యా వ్యవస్థని ఎలాగైనా మార్చాలన్న దృఢ సంకల్పంతో బయల్దేరతాడు అభిమన్యు. అతడికి బాసటగా నిలబడుతుంది మీడియా. జనం మద్దతు కూడగట్టుకోవటంతో ఉద్యమం తీవ్రరూపం దాలుస్తుంది. ప్రజల్లో వచ్చిన చైతన్యాన్ని చూసిన ఆలిండియా కార్పొరేట్ స్కూల్స్ అసోసియేషన్ - అభిమన్యు నడిపిస్తున్న ఉద్యమాన్ని అణచివేయాలని పథకం వేస్తుంది. విక్రమ్ ఠాకూర్ అనే గూండాకి ఆ పనిని అప్పజెప్తారు. దీంతో ఉద్యమం ఆగిందా? ఉద్యమం ఏ స్థాయికి చేరింది? అభిమన్యు ఆశయాలకు విక్రమ్ గండి కొట్టాడా? ఉద్యమంలో అర్జున్‌తో పాటు నడిచిందెవరు? ఇత్యాది అంశాలతో కథ వేగం పుంజుకొంటుంది.
కథ సరైన ట్రాక్‌లో పడటానికి కొద్దిగా టైం పట్టినా.. ఆ తర్వాత్తర్వాత సమాజాన్ని ప్రశ్నించేట్టు చేసింది. ‘విద్య అనేది ప్రాథమిక హక్కు’ అన్న కానె్సప్ట్‌తో ఆలోచింపజేస్తుంది. కాకపోతే ఈ నీతిబోధలన్నీ ఆచరణ సాధ్యమా? అంటే చెప్పలేం. ఐతే - అర్జున్ చేసిన ప్రయత్నాన్ని మెచ్చుకొని తీరాలి.
ఇక - కమర్షియల్ సినిమా అంటే నిడివి ఆ మాత్రం లేకపోతే ఎలా అనుకున్నారేమో? పాటల పేరిట, కామెడీ సీన్లతో ఒక లెంగ్తీ కథకి తెర తీశారు. అవేవీ లేకున్నప్పటికీ కథకి వచ్చిన ప్రమాదం ఏమీ లేదు. కావాలని కామెడీ ఎపిసోడ్స్ పెట్టినట్టు కనిపిస్తోంది. బ్రహ్మానందం - అలీ ట్రాక్ నవ్వించకపోగా - బోర్ కొట్టించింది. ఇలాంటి రొటీన్ సన్నివేశాలను కథలో జొప్పించక పోవటమే ఉత్తమం. అలాగే - సుర్విన్ చావ్లా, సిమ్రాన్ కపూర్‌లు కూడా ‘హీరోయిన్ అంటే పాటల వరకే’ అన్నట్టు ఉంది వ్యవహారం. సినిమాలో పాటల కోసం వచ్చి వెళ్లినట్టుగా ఉంటుంది. అలాగే సినిమాలో కొన్ని లాజిక్‌లూ దొరకలేదు. విలన్ ఏం చేసినా పట్టించుకోని పోలీసు యంత్రాంగం కథానాయకుడు చేస్తే మాత్రం విరుచుకు పడిపోతుంది. అరెస్టులూ గట్రా చేసేస్తూంటుంది. ఇదేం చోద్యమో అర్థంకాదు. విలన్‌ని చాలా పవర్‌ఫుల్ వ్యక్తిగా తీర్చిదిద్ది.. ఆఖరున హీరో ముందు తేల్చి పారేయటమూ షరా మామూలే. సినిమాకి ప్లస్ పాయింట్ - అర్జున్ నటన. తన వయసుకి ఏ కేరెక్టర్ సరిపోతుందో స్పష్టంగా తెలుసుకొని.. అలా కథని మలచుకొని.. ఆయా సన్నివేశాలలో తన నటనతో ఆకట్టుకొన్నాడు. యాక్షన్ సన్నివేశాల్లోనూ.. సెంటిమెంట్ సన్నివేశాల్లోనూ తనకి సాటి లేదనిపించాడు. ఈ సినిమాకి మరో ప్లస్ పాయింట్ - లండన్‌లో చిత్రీకరించిన యాక్షన్ సన్నివేశాలు.
ఈ సినిమాకి సంగీతం మరో ఎస్సెట్. ‘ఇది ప్రణయమా’ పాట చిత్రీకరణ, ట్యూన్ బాగుంది. నటనాపరంగా - అర్జున్ ఈ సినిమాని నిలబెట్టాడు అభిమన్యు పాత్రలో. సమాజంపట్ల కోపం ఉన్న వ్యక్తిగా.. ఫ్రస్ట్రేషన్‌తో కుంగిపోయే సామాన్య మానవుడిగా.. ఇలా అనేకానేక కోణాల్లోంచి తన భావాల్ని వ్యక్తం చేశాడు. రొమాంటిక్ సన్నివేశాలు ఉన్నప్పటికీ కథలో సరిగ్గా ఇమడలేదు. కమర్షియల్ అంటే ఇష్టపడే వారికి కాస్తంత ఊరట కలిగిస్తుందీ సినిమా.

అపురూపమే!

అపురూపమే!

  • -అశోక్
  • 14/11/2014

** రంగ్ రసియా (ఫర్వాలేదు)
తారాగణం:
రణదీప్ హుడా, నందనా సేన్
త్రిప్త పరాశర్, పరేష్ రావెల్
ఫొటోగ్ర ఫీ: రెయిల్ రాచెల్,
క్రిస్టో బకాలోవ్
దర్శకత్వం: కేతన్ మెహతా

భారతీయ దేవతామూర్తులకు ఒక ఆకారం కల్పించి, భారతీయుల పూజామందిరాల్లో చిరస్థాయిగా నిలిచిపోయిన చిత్రకారుడు రాజా రవివర్మ. ఇతిహాసాలు, పురాణాలనుండి ప్రేరణను పొంది ఎన్నో అపురూప చిత్రాలను వేశారు. ప్రాచ్య, పాశ్చాత్య మిళితమైన చిత్రలేఖనా పద్ధతులకు నాంది పలికారు. మతతత్వ వాదులు, సనాతన వాదులు ఆయన వేసిన దేవతామూర్తుల చిత్రాలు సామాన్యుడికి సైతం అందుబాటులోకి రావడాన్ని సహించలేకపోయారు. ఆయన మోడల్‌గా తీసుకున్న వేశ్యను, దేవతగా చూడలేకపోయారు. అభిసారిక, ఊర్వశి వియోగం లాంటి చిత్రాలను అసభ్యత, అశ్లీలాలుగా పేర్కొని కళ పేరుతో సమాజాన్ని కలుషితం చేస్తున్నాడని అతడిపై రకరకాలుగా దాడులు చేస్తారు. చివరకు కోర్టుకీడుస్తారు. కోర్టు విచారణతో ‘రంగ్ రసియా’ చిత్రం ప్రారంభం అవుతుంది.
పబ్లిక్ ప్రాసిక్యూటర్ ఎగతాళిగా అడిగే ప్రశ్నలకు, రవివర్మ ఇచ్చే సమాధానాలు ఫ్లాష్‌బ్యాక్‌లుగా ఆయన జీవితాన్ని చూపిస్తూ సినిమా నడుస్తుంది. రాజా రవివర్మ అంటే, నీకున్న రాజ్యాలేవి? అన్న ప్రశ్నకు- అతని బాల్యం, ఆ పేరు బిరుదుగా ఎలా వచ్చిందో చెబుతాడు. నీవు పెళ్లి చేసుకున్న తరువాత ఇల్లరికపుటల్లుడిగా పోయి ఆస్తినంతా నాశనం చేసి వచ్చావటగా? అన్న ప్రశ్నకు కేరళలో వున్న మాతృస్వామ్య పద్ధతిని, తనలో వున్న కళాతృష్ణను, భార్యా బంధువుల తోడ్పాటు లేకపోవడం, అక్కడినుండి బయటపడటం, తమ ఇంట్లో పనిచేసే దళిత అమ్మాయిని మోడల్‌గా బొమ్మలు వేసి సంచలనం సృష్టించడం- ఇవన్నీ వస్తాయి. తర్వాత బరోడా మహారాజు ఆహ్వానం మేరకు అక్కడకు వెళ్లిన రవివర్మ దేశాటన చేసి, ఎన్నో అనుభవాలు సంతరించుకుని వచ్చి బొమ్మలు వేస్తాడు. ఆయన వేసిన చిత్తరువులు రాజభవనంలోనే ఉండి మగ్గిపోవడంకంటే అశేష ప్రజానీకానికి అందుబాటులో ఉండాలని ఆర్ట్ ఎగ్జిబిషన్‌లో పెట్టిస్తాడు. అక్కడినుండి బాంబే వచ్చిన తరువాత ప్రింటింగ్ ప్రెస్ పెట్టి తన చిత్రాలను ముద్రించి సామాన్యుడికి సైతం అందుబాటులోకి తెస్తారు. దానికి ఆగ్రహించిన సనాతన వాదులు ప్రెస్‌ను కాల్చివేస్తారు. ఒక మార్వాడి సేట్‌తో కలిసి ప్రెస్ పెడితే వాడు మోసం చేస్తాడు. కోర్టుకేసువల్ల ఎన్నో చికాకులు ఎదురవుతాయి. కళలు, కళాకారుడికి ఎల్లలు లేవని కోర్టు నిర్ణయించడంతో కేసులోనుండి బైటపడతాడు. అవమానాలు భరించలేక చివరకు తన మోడల్, తన హృదయరాజ్ఞి సుగంధ ఆత్మహత్యతో రవివర్మ ఒంటరిగా, ఏకాకిగా మిగిలిపోతాడు.
మరాఠి రచయిత రంజిత్ దేశాయ్ రాసిన 19వ శతాబ్దానికి చెందిన ప్రముఖ చిత్రకారుడు రాజా రవివర్మ జీవిత చరిత్ర ఆధారంగా హిందీ, ఇంగ్లీష్ భాషలలో నిర్మించబడిన చిత్రమిది. ఈ చిత్రం 2008లోనే పూర్తి అయినా మితిమీరిన శృంగారం, నగ్న దృశ్యాల కారణంగా సెన్సార్‌లో చిక్కుబడిపోయింది. ఈలోపుగా ఈ చిత్రంలో రవివర్మ, సుగంధల మధ్య చిత్రీకరించిన శృంగార కార్యకలాపాలు, సుగంధ నగ్న దృశ్యాలు నెట్‌లో దర్శనమిచ్చాయి. ఆసక్తిగల రసికులు నెట్‌లో చూసి తరించవచ్చు. ప్రస్తుతం వాటిలో చాలాభాగం తగ్గించి లేదా తొలగించి ఇప్పుడు విడుదల చేశారు. ఈ తొలగించిన దృశ్యాలు ఆంగ్ల వెర్షన్‌లో ఉండడానికి ఆస్కారం వుంది. కామప్రకోపానికి దారితీయని విధంగా శృంగారమైనా, నగ్నత్వమైనా వాటిని ఎంత అందంగా, సున్నితంగా, కళాత్మకంగా తీయవచ్చో దర్శకుడు కేతన్ మెహతా ఇందులో చూపించారు. రాజా రవివర్మగా రణదీప్ హుడా, సుగంధగా నందనాసేన్ ఆ పాత్రల్లో పరకాయప్రవేశం చేశారనే చెప్పాలి. సుగంధని మోడల్‌గా తీసుకుని సరస్వతిదేవి బొమ్మ గీసేముందు, ఆమెలో దైవత్వాన్ని సందర్శించి, ఆమెను పూజించి బొమ్మ గీయడం మనసును కదిలిస్తుంది. సంభాషణలు కూడా బాగున్నాయి. పాత్రలు, పాత్రధారుల వేషధారణ, అప్పటి వాతావరణంతో దర్శకుడు మనల్ని 19వ శతాబ్దానికి తీసుకుపోగలిగారు. ఫొటోగ్రఫి గురించి ఎంత చెప్పినా తక్కువే. ఉన్నత సాంకేతిక విలువలతో ఈ చిత్రాన్ని ఒక కళాఖండంగా తీర్చిదిద్దడంలో దర్శకుడి కృషి ప్రశంసనీయం.

పరమబో(జో)రు!

పరమబో(జో)రు!

  • -ఎస్.వి
  • 14/11/2014

* జోరు (బాగోలేదు)

తారాగణం:
సందీప్ కిషన్, రాశిఖన్నా
ప్రియా బెనర్జి, సుష్మా
బ్రహ్మానందం, అజయ్
షాయాజీ షిండే తదితరులు.
కెమెరా: ఎం.ఆర్.పళనికుమార్
సంగీతం: భీమ్స్ సిసిరోలియో
నిర్మాణం: శ్రీ కీర్తి ఫిలింస్
నిర్మాతలు: అశోక్, నాగార్జున్
దర్శకత్వం: కుమార్ నాగేంద్ర

‘వెంకటాద్రి ఎక్స్‌ప్రెస్’ చిత్రంతో హిట్ అందుకున్న సందీప్‌కిషన్ ఈసారి మాస్ ఇమేజ్ కోసం చేసిన ప్రయత్నమే ‘జోరు’ చిత్రం. సినిమా సినిమాకు వైవిధ్యాన్ని ప్రదర్శిస్తూ, కథలను ఎంచుకుంటున్న సందీప్ ఈసారి ఫక్తు కమర్షియల్ ఫార్మెట్‌లో రూపొందిన సినిమాలో నటించారు. మరి, ఆయన జోరు ఎలాగుందో చూద్దామా...!
సందీప్ (సందీప్ కిషన్) వైజాగ్‌లో వుండే కుర్రాడు. అతను అనుకోకుండా ఆ ఊరిలో పెద్ద రౌడీ అయిన భవాని (అజయ్)తో గొడవ పడతాడు. 18 ఏళ్ళ తర్వాత అను (రాశీఖన్నా) అమెరికానుండి తన తండ్రి సదాశివమ్ (షాయాజీ షిండే)ని కలవడానికి వస్తుంది. హైదరాబాద్ నుండి వైజాగ్ వెళుతున్న సమయంలో సందీప్, అనులమధ్య పరిచయం ఏర్పడుతుంది. ఆ ప్రయాణంలో అనును చంపడానికి భవాని తన అనుచరులను పంపిస్తాడు. వారిని ఎదుర్కొని ఆమెను కాపాడతాడు సందీప్. ఇలా సాగుతుండగా, అనుకి పరమశివమ్ కొడుకు భవాని అని తెలుస్తుంది. దాంతో ఆశ్చర్యపోయిన ఆమె తన చెల్లెల్ని భవాని ఎందుకు చంపాలనుకుంటాడు? అసలు పరమశివమ్ ఎవరు? అనేది తెలియాలంటే సినిమా చూడాల్సిందే!
అసలు చిత్రాన్ని ఎలా ప్రారంభించాలి? ఎలా ముగించాలి అనేది తెలియకుంటే ఖచ్చితంగా అది ‘జోరు’ చిత్రంలాగే వుంటుందని చెప్పవచ్చు. ఈ చిత్రంలో పాత్రలన్నీ కీలకమే అయినా, వాటిని ఎక్కడా కూడా ప్రాముఖ్యంగా వాడిన దాఖలాలు కనిపించవు. కమర్షియల్ ఫార్మెట్‌లో నాలుగు పాటలు, ఆరు ఫైట్లు అనే సంప్రదాయంలో కొట్టుకుపోయింది. ఈ చిత్రంలో సందీప్‌కిషన్‌కు నటించాడానికి ఎక్కడా కూడా ఆస్కారం లేని పాత్ర ఇది. కాబట్టి, ఈ పాత్రతో ఆకట్టుకోవాలని పరుగులెత్తించి, డాన్సులు, ఫైట్లు చేయించాడు దర్శకుడు. ఇప్పటివరకూ విభిన్నమైన చిత్రాల్లో నటించి మంచి గుర్తింపు తెచ్చుకున్న సందీప్ ఈ సినిమాను ఎంచుకుని తప్పు చేశాడని చెప్పవచ్చు. అలాగే, హీరోయిన్ రాశీఖన్నా పాత్ర కీలకమే అయినా ఆమెనుండి సరైన నటనను రాబట్టుకోలేదు. ముఖ్యంగా తను మంచి నటి అని చెప్పవచ్చు. దాంతోపాటు ఆమె గ్లామర్‌తోకూడా ఆకట్టుకుంది. ఇక సుష్మారాజ్ పాత్ర కీలకమే అయినా ఆ పాత్ర చేసే ఓవర్ యాక్షన్ శృతిమించి కేవలం అందాల ఆరబోతకే ప్రాముఖ్యనిచ్చింది. ఇక, ప్రియాబెనర్జీ కేవలం గ్లామర్ కోసమే సినిమాలో నటించిందని తెలిసిపోతుంది. ఇక, బ్రహ్మానందం పాత్ర నిజానికి కథకు ఏ మాత్రం సంబంధం ఉండదు. కానీ, కథలో లీనమయ్యే విధంగా చేయాలని ప్రయత్నించినా అది ఫలించలేదు. కొన్ని కొన్ని సన్నివేశాల్లో కామెడీ బాగా పండినా కూడా కొన్ని సన్నివేశాలు చిరాకు పుట్టించేలా ఉన్నాయి. సినిమా మొదటి భాగంలో కామెడీ ఆకట్టుకోలేదని చెప్పవచ్చు. ముఖ్యంగా సినిమాకు కీలకమైన అజయ్ పాత్రకు సరైన న్యాయం చేయలేకపోయాడు. కేవలం రెండు మూడు సన్నివేశాలకే పరిమితం చేసి మమ అనిపించారు. ఇతర నటలు తమ పాత్రల పరిధిలో బాగానే నటించారని చెప్పవచ్చు. ఇక సప్తగిరి చేసిన కామెడీ ఆకట్టుకోలేకపోయింది. ‘గుండెల్లో గోదారి’ వంటి ఒక చక్కటి చిత్రాన్ని తెరకెక్కించిన దర్శకుడు ఈ చిత్రం కోసం కథ విషయంలో ఎక్కువగా శ్రద్ధ తీసుకోలేదని చెప్పాలి. కథను నడిపించే కథనం విషయంలో కూడా అంతే అశ్రద్ధచేశాడు. ముఖ్యంగా కొన్ని సన్నివేశాల్లో దర్శకుడి పనితనం నీరసించింది. కథపై ఇంకా కాస్త ఎక్కువ శ్రద్ధపెట్టి వుంటే బాగుండేది. ఇక, సినిమాటోగ్రఫి విషయానికి వస్తే గొప్ప చెప్పుకునేది ఏమీ లేదు. ఆయన కూడా ఫొటోగ్రఫితో సరైన కేర్ తీసుకోలేదు. దాంతో దృశ్యాలన్నీ నార్మల్‌గానే కనిపిస్తాయి. భీమ్స్ అందించిన రెండు పాటలు బాగున్నాయి. మిగతా పాటలన్నీ సినిమాకు అవసరం కాబట్టి పెట్టినట్లు ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా అతనందించిన రీరికార్డింగ్ సినిమాకు ఉపయోగపడలేకపోయింది. ఎడిటింగ్ విషయంలో సరైన జాగ్రత్త వహించలేదు. దాంతో సన్నివేశాలన్నీ తలా తోకా లేనట్టు వచ్చిపోతుంటాయి. సినిమా నిర్మాణ విలువలు బాగున్నాయి. ముఖ్యంగా పబ్లిసిటీ విషయంలో వీరు చాలా కేర్ తీసుకున్నా కూడా సినిమాలో విషయం లేకపోవడంతో ఏ మాత్రం ఉపయోగపడలేకపోయింది. మొదటి భాగంలో కథలో పట్టులేకపోవడంతో సందీప్‌కిషన్‌పై బిల్డప్ చేసిన షాట్లతో ఆకట్టుకునే ప్రయత్నం చేసినా అది వృధాగా మారిపోయింది. ఇక ఇంటర్‌వెల్ ట్విస్ట్ కొత్తేమీ కాదు. అది అందరూ ఊహించినట్టుగానే ఉంది. ముఖ్యంగా ఎలుగుబంటి కామెడీ గురించి చెప్పుకోకపోవడమే మంచిది. రెండో భాగంలో ముఖ్యపాత్రలన్నీ విలన్ ఇంట్లోకి చేరిపోయి అతనికి బుద్ధిచెప్పే క్రమంలో జరిగే కథ ఇప్పటికే చాలా సినిమాల్లో చూశాం. పలు చిత్రాల తాలూకు ఛాయలతో రూపొందిన ‘జోరు’ చిత్రం ప్రేక్షకులకు మాత్రం పరమబోరుగా, సహనాన్ని పరీక్షించేదిగా ఉంది.

మూసకథతో ముప్పుతిప్పలు!

మూసకథతో ముప్పుతిప్పలు!

  • -త్రివేది
  • 14/11/2014

* బ్రదర్ ఆఫ్ బొమ్మాళి (బాగోలేదు)
తారాగణం:
అల్లరి నరేష్, కార్తిక, మోనాల్ గజ్జర్
హర్షవర్ధన్ రానా, శ్రీనివాసరెడ్డి
కెమెరా: విజయ్‌కుమార్
సంగీతం:శేఖర్ చ* బ్రదర్ ఆఫ్ బొమ్మాళి
తారాగణం:
అల్లరి నరేష్, కార్తిక, మోనాల్ గజ్జర్
హర్షవర్ధన్ రానా, శ్రీనివాసరెడ్డి
కెమెరా: విజయ్‌కుమార్
సంగీతం:శేఖర్ చంద్ర
నిర్మాత:అమ్మిరాజు కానుమిల్లి
దర్శకత్వం:బి.చిన్ని

ఆమధ్య వచ్చిన ‘సుడిగాడు’ చిత్రంతో మంచి కమర్షియల్ విజయాన్ని అందుకున్న అల్లరి నరేష్ ఆ తరువాత వరుస ఫ్లాప్‌లతో సతమతమయ్యాడు. వరుసగా మూడు, నాలుగు చిత్రాలు పరాజయం పాలవ్వడంతో మార్కెట్‌లో తన హవా తగ్గింది. ఈసారి ఎలాగైనాసరే మంచి హిట్ కొట్టాలనే సంకల్పంతో తన హోమ్ బ్యానర్‌తోకలిసి ఓ కామెడీ ప్రయత్నాన్ని చేశాడు. ‘బ్రదర్ ఆఫ్ బొమ్మాళి’ పేరుతో రూపొందిన ఈ చిత్రం నరేష్ కెరీర్‌కు ఎంతవరకు ఉపయోగపడిందో తెలుసుకుందాం...
రామకృష్ణ (అల్లరి నరేష్), లక్ష్మి (కార్తిక) ఇద్దరు కవలలు. ఒకరు ఒకలా ప్రవర్తిస్తే మరొకరు దానికి భిన్నంగా ప్రవర్తిస్తుంటారు. రామకృష్ణ చాలా సాదాసీదా వ్యక్తి. కానీ, లక్ష్మి మాత్రం మహా గడుసుది. అందరితో గొడవలు పడుతూ నానా హంగామా చేస్తుంది. ఆ ఫలితం మాత్రం రామకృష్ణ ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుంది. ఇలాగ గడుస్తుండగా, రామకృష్ణ ఒకానొక టైమ్‌లో శృతి (మోనాల్ గజ్జర్)ను ప్రేమిస్తాడు. రకరకాల ప్రయత్నాలతో అమ్మాయి ప్రేమలో పడ్డ రామకృష్ణ తన చెల్లెలైన లక్ష్మి సహాయంతో ఈ ప్రేమ వ్యవహారం జరుగుతుంది. అయితే, లక్ష్మి ప్రవర్తనతో విసిగి వేసారిన వారి తల్లిదండ్రులు ముందు లక్ష్మికి పెళ్లి చేస్తే తప్ప, నువ్వు పెళ్లిచేసుకోకూడదని కండిషన్ పెడతారు రామకృష్ణకు. దాంతో రామకృష్ణ లక్ష్మి పెళ్లిచేసే ప్రయత్నంలో ఎదురైన సంఘటనల సమాహారమే ఈ చిత్రం. అల్లరి నరేష్ ఎప్పటిలాగే తనదైన కామెడీతో ఆకట్టుకునే ప్రయత్నం చేశాడనే చెప్పవచ్చు. ముఖ్యంగా కార్తిక పెడుతున్న టార్చర్ అనుభవించేవాడిగా బాగా చేశాడు. ఇక కార్తిక నటనలో మరో కోణాన్ని చూపించింది. నిజానికి చెల్లెలి పాత్ర అనగానే ఏ హీరోయిన్ అయినా ధైర్యం చేయదు. కానీ విభిన్నమైన పాత్ర కావడంతో దాన్ని పోషించడానికి చూపిన ఆసక్తి అభినందనీయం. నరేష్, కార్తికలు పోటీపడి నటించారు. కొన్ని సన్నివేశాల్లో కార్తిక అతిగా చేసిందా అనిపిస్తుంది. అలాగే హీరోయిన్ మోనాల్ గ్లామర్‌తో ఆకట్టుకునే ప్రయత్నం చేసింది. ఇక కథాపరంగా చూస్తే మూసకథతో రూపొందిన ఈ చిత్రం కథను చాలా నెమ్మదిగా సాగడంవల్ల కామెడీతో అధిక ప్రాధాన్యత ఇచ్చాడు దర్శకుడు. కానీ, కొన్ని సన్నివేశాల్లో నవ్వు తెప్పించలేకపోయాడు. మొదటి అర్థ్భాగాన్ని దర్శకుడు బాగానే నడిపించినప్పటికి, రెండవ భాగంలో చతికిలపడ్డాడు. దర్శకుడు స్క్రిప్ట్‌ను ఎంత బాగా రాసుకున్నా కూడా దాన్ని స్క్రీన్‌పై ప్రెజెంట్ చేసే విధానంలో శృతి తప్పాడని చెప్పవచ్చు. దాంతో సినిమాపై ప్రేక్షకుల్లో ఆసక్తి తగ్గిపోతుంది. ముఖ్యంగా చాలా సినిమాల తాలూకు ప్రభావం కొట్టవచ్చినట్లు కనిపిస్తుంది. ఇక మిగతా పాత్రల్లో నటించిన నటులు వారి వారి స్థాయికి తగ్గట్టుగా ఆకట్టుకునే ప్రయత్నం చేశారు. ముఖ్యంగా బ్రహ్మానందం పాత్ర ఇంకాస్త కామెడీ పండిస్తే బాగుండేది. వెనె్నల కిశోర్, అలీ, శ్రీనివాసరెడ్డిలు నవ్వించడానికి గట్టి ప్రయత్నమే చేశారు. ఇక, టెక్నికల్ అంశాల్లోకెళితే ఈసినిమాకి ఫొటోగ్రఫినందించిన విజయ్‌కుమార్ ఏ విషయంలోనూ ఆకట్టుకోలేకపోయాడు. ముఖ్యంగా మంచి లొకేషన్లను కూడా అందంగా చూపించే ప్రయత్నం చేయలేదని చెప్పవచ్చు. ఇక ఎడిటింగ్ విషయానికి వస్తే ఇంకొన్ని సన్నివేశాలకు కత్తెరపడాల్సిన అవసరం వున్నా దాన్ని అలాగే వదిలేశారు. దానివల్ల సినిమా నిడివి ఎక్కువై లాగినట్లు అనిపిస్తుంది. ఇక శేఖర్ చంద్ర అందించిన పాటలు సినిమాకు పెద్ద ఉపయోగపడలేదు. ముఖ్యంగా అతనందించిన రీరికార్డింగ్ బాగుంది. చిత్రం ప్రారంభంలో చాలా ఆసక్తితో కథ మొదలుపెట్టినా కూడా రాను రాను ఆసక్తి తగ్గిపోతుంది. ఎప్పుడు ముగించేద్దామా అనే విధంగా సినిమాను తీసుకెళ్లాడు దర్శకుడు. చాలా విషయాల్లో దర్శకుడు ఇంకా కొంచెం కేర్ తీసుకుని ఉండాల్సింది. గతంలో వచ్చిన సినిమాలన్నీ కలిపి మరో సినిమాగా తీసి ప్రేక్షకుల మీదికి వదిలేస్తే చూసేవాళ్లకి ఖచ్చితంగా చిరాకనిపించేలా వుంటుంది. ఇది ఆ కోవకే చెందినదని చెప్పవచ్చు. సినిమా చూస్తున్నంతసేపు చాలా సినిమాల తాలూకు జ్ఞాపకాలు తిరుగుతుంటాయి. కేవలం నవ్వుకోవాలని అనుకున్నవారికి మాత్రం సినిమా నచ్చవచ్చు. కానీ, కథ, కథనం గురించి పట్టించుకుంటే మాత్రం నిరాశ చెందాల్సిందే.

రివ్యూ

Pages

X
Enter your Andhrabhoomi - Telugu News Paper Portal | Daily Newspaper in Telegu | Telugu News Headlines | Andhra Bhoomi username.
Enter the password that accompanies your username.
Loading