కామికుల రోజు!

కామికుల రోజు!

  • -అన్వేషి
  • 28/08/2015

* ఫెబ్-14, బ్రీత్ హౌస్ (బాగోలేదు)

తారాగణం:
క్రిష్, ఈషా, పి.స్మైలీ, బేబీ ప్రేమ, పార్ధు, నాగరాజు తదితరులు.
సంగీతం:
ప్రవీణ్‌రెడ్డి
నిర్మాత:
సత్యారావు కడగాన
దర్శకత్వం:
విఎస్ ఫణీంద్ర.

ప్రేమ ఒకరితోనే- శారీరక సంబంధం ఎందరితోనైనా అన్న అర్థం వచ్చే చిత్రమైన లక్ష్యంతో ఉన్న ఓ యువకుడు. అదే ఉద్దేశ్యంతో కాబోయే భార్య ఈషనీ, మరో అమ్మాయి శిల్పనీ తాను త్వరలో దర్శకత్వం వహించే చిత్రానికి లొకేషన్ చూద్దామని అడవిలో ఉన్న ఫెబ్-14 (్ఫబ్రవరి 14కు సంక్షిప్త నామం) బంగ్లాకు తీసుకెళ్తాడు. అక్కడ ఆ యువకునికి ఎదురైన సంఘటనలూ, పర్యవసానమూ మిగతా కథగా ఈ చిత్రంలో చూస్తాం. మామూలుగా అయితే -‘ఫెబ్-14’ అనగానే ప్రేమికుల దినం గుర్తుకొచ్చి మనసు ఆహ్లాద తరంగాలకు తరలిపోతుంది. అదే రీతినీ చిత్రంలో ఆశిస్తాం. కానీ ఆ తరహా ప్రేమబాటలోపోక దానికి ప్రేతపూత పూసి నిరర్ధక సన్నివేశాలు సృష్టించి అనవసరంగా చిత్రాన్ని గజిబిజి చేసేశారు. ఇదే అనుకుంటే చిత్రంలో ఓ పాత్రతో -‘ఇది ప్రేమకథా, ప్రేతకథా, పాప కథా’ అని అనిపించారు. ఎందుకంటే దెయ్యం ఓ పాప రూపంలో వచ్చి కథానాయకుడు కిరణ్/ క్రిష్‌నీ, అక్రమ సంబంధం పెట్టుకున్న శిల్పనీ వేధిస్తుంది. పోనీ ఈమధ్య వస్తున్న ట్రెండ్‌ను బట్టి ఎలాంటి కథకైనా ఈ మాదిరి అతీతశక్తుల కోటింగ్ ఇవ్వడం కంప్లసరీ అయిపోయింది అనుకున్నా అందుకు ఆధారమైన సన్నివేశాల్లోనూ బలం కొరవడి పట్టుకోల్పోయాయి. ఉదాహరణకు కథానాయకుడు చిత్రం ఆరంభంలో ఓ సూత్రం ప్రతిపాదిస్తాడు. అది -‘నేనో అమ్మాయిని ప్రేమించాను. తర్వాత తారసపడిన మరో అమ్మాయిపట్లా ఆకర్షితుడినయ్యాను. కానీ ప్రేమ ఒకరితోనే అన్నది మన పద్ధతి. కనుక అది అలాగే ఉంచి, సెక్స్ (సినిమాలో చూపించిన అర్థం శారీరక సంబంధం) ఎందరితోనైనా అనే రీతిలో వెళ్తాను’ అనిపించారు. అర్ధంకాని విషయం ఏమిటంటే ఇలా ప్రేమ ఒకరితోనే, వారితోనే పెళ్లి అన్న ప్రమాణాలకు విలువిచ్చే వ్యక్తి అలా అక్రమ సంబంధం పట్ల ఆకర్షితుడు కాడు. అలాగే వీళ్లు అలా దెయ్యం బారిన పడటానికి చూపించిన సన్నివేశంలో భార్యాభర్తల్లోని భర్తపోయిన పోకడా పసలేనిది. అతనో సందర్భంలో ‘ప్రేమ ఓకే. పెళ్లివల్ల వచ్చే సుఖం ఓకే. ఆ తర్వాత వచ్చే పిల్లలతోనూ ఆడుకోవచ్చు. కానీ అలా పెళ్లి, పిల్లల మధ్య ఉండే అనివార్యమైన పరిస్థితిలో సుఖాన్ని కోల్పోవడం తట్టుకోలేం’ అన్న అర్థంవచ్చే మాటల్ని అంటాడు. ఆ విధానంలోనే భార్య గర్భవతిగా ఉండగా అసహ్యించుకుంటాడు. పైగా నిండు చూలాల్ని కాళ్లతో తంతాడు. అక్రమ సంబంధాన్ని ఆశ్రయిస్తాడు. ఇక్కడా ఓ అసంబద్ధ అంశం ఉంది. ‘ప్రేమ, పెళ్లి, పిల్లలు’ అన్న దానిపై ఆసక్తివున్న వ్యక్తి, అలా వీటిమధ్య ఉన్న స్ర్తి గర్భధారణ, ఆ సమయంలో కోల్పోతున్న అల్ప అంశంపైనా అంతలా స్పందించడం జరగదు. మరి ఇలా పరస్పర విరుద్ధ అంశాల్ని ఎంచుకున్న పాత్రలపరంగా నడిపించడం దర్శకుని స్పష్టతాలేమినే సూచిస్తుంది. ఇవి ఇలా ఉంచి మిగతా అంశాల్ని పరిశీలించినా అందులోనూ ఫలప్రదమైన విషయాలు కనిపించవు. ఓ సందర్భంలో పెళ్లికాకుండా ప్రియుడితో వెళ్లిపోయిన అమ్మాయి పట్ల తల్లిదండ్రులు బాధపడుతూ ఇప్పటి తరానికి సంబంధం చూడటం, అలా చూసిన వానితో పెళ్లిచేయడం అన్నది కుదరని విషయం అంటూ చెప్పించారు. అది ఓరకంగా సమాజ పోకడ అని కొంతవరకూ అనుకున్నా, అప్పటి తరానికి చెందిన ఆ దంపతులు ఆపదలో ఉన్న అమ్మాయి ఆచూకీకోసం ప్రయత్నించడం తదితరాల్ని డైరెక్టర్ పట్టించుకోలేదు. అంటే దీన్నిబట్టి ‘క్లారిటీ’ని గాలికొదిలేసినట్టు అనిపించింది. ఇలాంటి క్లారిటీ శూన్యత మిగతా విభాగాల్లోనూ కొట్టొచ్చినట్టు కనిపించింది. ‘వచ్చిపోయే కన్నీళ్లు అలల్లాంటివి. సముద్రమే.. అంటూ మంచి ఎత్తుగడతో సాగిన ఓ డైలాగ్‌కి కుదురైన ముగింపు వాక్యమూ చెప్పించలేదు. పాటల్లో కాస్త బాగున్నా ‘లోకాల శోకాలు’.. అన్న దానికి నేపథ్య సంగీతం చాలా ఎక్కువై పాట మాధుర్యాన్ని, అర్థాన్నీ ప్రేక్షకులు ఆస్వాదించకుండా చేసింది. నటీనటుల పరంగా.. పోస్టర్లలో ప్రధానంగా కనిపిస్తున్న పాప రూపంలోని ప్రేత రూప పాత్ర పోషించిన బేబీ ప్రేమే ఓమాదిరిగా పాత్రనర్థం చేసుకుని నటించింది. మిగిలిన వారిలో డాక్టరుకు సహాయకుడిగా నటించిన నటుడు ఓ మాదిరిగా నటించాడు. అయితే ఈ పాత్రపై చూపించిన లఘుశంక తదితర సన్నివేశాల్ని ఆ నిడివిలో చూపించకుండా ఉంటే బాగుండేది. కొత్తదనం చూపించాలన్న తాపత్రయంతోపాటు చూపించే నూతనత్వానికి సాధ్యమైనంత హేతుబద్ధత (కనీసం సన్నివేశాల ఆవిష్కరణలోనైనా) పట్ల దర్శకుడు దృష్టిసారించి ఉంటే ఫెబ్-14 కొంతమేరైనా చూపరుల్ని ఆకట్టుకునేది. ఏం చేస్తాం.. మరిలా ‘క్లారిటీ’ పట్ల చిత్ర బృందం చివర్లో ప్రామిస్ చేసిన రాబోయే ‘్ఫబ్రవరి-15’ చిత్రం విషయంలోనైనా జాగ్రత్తలు తీసుకుంటారని ఆశిద్దాం.

అంతా.. మన పిచ్చికే!

అంతా.. మన పిచ్చికే!

  • -ప్రనీల్
  • 28/08/2015

* ఆల్ ఈజ్ వెల్ (బాగోలేదు)

తారాగణం:
అభిషేక్ బచ్చన్, అసిన్, రిషీ కపూర్, సుప్రియా పాఠక్, మహమ్మద్ జీషమ్ అయూబ్, సోనాక్షి సిన్హా తదితరులు
సంగీతం: హిమేష్ రేషమియా
నిర్మాతలు:
భూషణ్ -కృష్ణకుమార్
దర్శకత్వం:
ఉమేష్ శుక్లా

వెనకటికి - ఓ మాస్టారుగారు ఇంగ్లీష్ పరీక్ష పేపర్ దిద్దుతున్నాట్ట. ఒకానొక ప్రశ్న - ఫ్రెండ్‌కి క్షేమ సమాచారాలు తెలియజేస్తూ ఉత్తరం రాయమని. స్టూడెంట్ అత్యుత్సాహం కొద్దీ -తనకొచ్చిన ఇంగ్లీష్ పరిజ్ఞానాన్నంతటినీ జోడించి -ఆన్సర్ ఇలా రాశాట్ట. ‘ఐయామ్ వెల్ -యూ ఆర్ ఆల్సో వెల్ -ఆల్ ఆర్ ఇన్ ది సేమ్ వెల్’ అంటూ. దీంతో దిమ్మతిరిగి మైండ్ బ్లాంక్ అయ్యి.. పాడుబడిన బావిలో (వెల్) నువ్వూ నీ బంధుమిత్ర సపరివారం చచ్చేది చాలక, ననె్నందుకు అందులోకి తోస్తావని వాపోయాట్ట మాస్టారుగారు. ఓ మై గాడ్! ఆ పదానికి అంత అర్థం ఉందా? అని తరచిచూస్తే-ఈ సినిమా చూస్తే అర్థ తాత్పర్యాలే కాదు, ఏకంగా ఆ ‘వెల్’లోంచి పాతాళంలోకి వెళ్లిన అనుభూతి ‘సూ సూ..’ అన్నట్టు తోస్తుంది.
‘ఓ మైగాడ్’ చిత్రం చూసింత్తర్వాత -ఎవరికైనా ఈ కథని ఎలా హేండిల్ చేశాడా? అన్న సందేహం వస్తుంది. అసలే దేవుడితో వ్యవహారం. ఏ మాత్రం లాజిక్‌కి దొరక్కుండా -దేవుణ్నే ప్రశ్నించిన తీరు.. ఆయా సన్నివేశాలన్నీ ప్రేక్షకుల మదిలో నిలిచిపోవటం వెనుక ‘శుక్లా’ స్టైల్ ఉంది. సెటైరికల్ డ్రామాపట్ల కూడా ఆసక్తి గొలిపేట్టు.. ఆలోచనల తెరల్లోకి వెళ్లేట్టు చేశాడు. ఆ అంచనాలతో ‘ఆల్ ఈజ్ వెల్’ సినిమాకి వెళ్తే మాత్రం - థియేటర్‌లోంచి ఏ క్షణంలో పారిపోదామా? అనిపిస్తుంది.
అలా భయపెట్టిన కథేంటో చూద్దాం.
థాయ్‌లాండ్ కేఫ్‌లో పాత హిందీ పాటలు పాడుకుంటూ జీవితాన్ని వెళ్లదీసే ఇందర్ భల్లా (అభిషేక్ బచ్చన్)కి వడ్డీ వ్యాపారి చీమా (మహమ్మద్ జీషన్ అయూబ్) నుంచీ ఫోన్‌కాల్ వస్తుంది. ఇందర్ తండ్రి భల్లా (రిషికపూర్) తీసుకున్న అప్పు తడిసి మోపెడైందనీ.. ఉన్నపళంగా డబ్బు చెల్లించకపోతే పరిణామాలు తీవ్రంగా ఉంటాయన్నది ఆ ఫోన్‌కాల్ సారాంశం. భల్లా హిమాచల్‌ప్రదేశ్‌లోని కాసోల్ అనే ప్రాంతంలో బేకరీ నడిపిస్తుంటాడు. దానిక్కూడా నలుగురే కస్టమర్లు. భల్లా భార్య అల్జీమర్స్‌తో యుద్ధం చేస్తూంటుంది. చీమా అప్పు 20 లక్షలు గుదిబండగా మారటంతో - ఆ సమస్యకి పరిష్కారం వెతికేందుకు థాయ్ నుంచీ బయల్దేరతాడు భల్లా. నిమీ (అసిన్) ఇందర్ గర్ల్‌ఫ్రెండ్. తనని వేరేవాడికిచ్చి పెళ్లి చేయబోతున్నారు కాబట్టి - రక్షించమంటూ ఇందర్ దరి చేరుతుంది. ఓవైపు అల్జీమర్స్‌తో బాధపడే తల్లి.. తండ్రి చేసిన 20 లక్షల అప్పు - చీమా వడ్డీ వేధింపులు.. వెరసి ఈ సమస్యల్ని ఇందర్ భల్లా ఏ విధంగా ఛేదించాడన్నది క్లైమాక్స్.
చూట్టానికి కనుల కింపుగా ఉన్నప్పటికీ.. ఈ కథలో ఏం ఉందని తెర కెక్కించారో మొదట అర్థంకాదు. క్లైమాక్స్‌లోనూ అర్థంకాదు. థియేటర్‌లోంచి బయటికి వస్తున్నా అర్థంకాదు. ఆఖర్న మాత్రం ‘ఓ మై గాడ్’ అంటూ బుర్ర పట్టుకొని రావటం మాత్రం ఖాయం.
ఇది సహనానికి పరీక్ష. లేని కథలో దేన్నీ వెతుక్కోకూడదు మరి. కామెడీ ట్రై చేశాడా? అంటే అదీ లేదు. చక్కటి కథని ప్రెజెంట్ చేశాడా? అంటే నిల్. రాక్ స్టార్ ఎపిసోడ్ ఓ ఇరవై నిమిషాలపాటు చుట్టేసి.. తండ్రీ కొడుకుల సంవాదాన్ని మరో పది నిమిషాలతో.. నిమీ కథకి ఇంకో ఐదు నిమిషాలు.. చీమా అప్పు గొడవ - ఇన్ని అంశాల్ని ఇరికించేసి.. అసలు కథేంటీ అని ఆలోచిస్తే శూన్యం కనిపించింది. ప్రతి పదిహేను నిమిషాలకోమారు ‘సూ-సూ’ అంటూ ఒక వేలు చూపించటం.. పనిలో పనిగా ‘ఆరుూ ఆరుూ’ అని పాడటం.. అటు చూళ్లేక.. ఇటు నవ్వలేక తెగ ఇబ్బంది పడాల్సి వస్తుంది. నవ్వించటమే ప్రధానంగా పెట్టుకొన్న సన్నివేశాలన్నీ ఇలాంటివే. ఇక భల్లా మాట్లాడితే ప్రతి వాక్యంలోనూ ‘బేకరీ’ని జోడించటం మితిమీరిన హాస్యం. అల్జీమర్స్‌తో ఇబ్బంది పడే మిసెస్ భల్లాకి పట్టుమని పేజీ డైలాగ్‌లు లేవు. నటనాపరంగా - అందరూ నిష్ణాతులే అయినప్పటికీ.. అంగట్లో అన్నీ ఉన్నా... అల్లుడి నోట్లో.. అన్నట్టు ఉంది సినిమా. రాళ్ల మధ్య పటిక బెల్లంలా ‘సోనాక్షి సిన్హా’ ఐటెం సాంగ్ ఒకటి.
‘ఆల్ ఈజ్ వెల్’ టైటిల్ తగిలించిందెవరో కానీ.. ప్రేక్షకుల్ని ‘వెల్’లోకి తోసేశారు. ఆ బావిలో పడే ముందు ‘ఓ మై గాడ్’ అని మాత్రం అనుకోండి.

సీక్వెల్‌లో కిక్ లేదు

సీక్వెల్‌లో కిక్ లేదు

  • -త్రివేది
  • 28/08/2015

* కిక్-2 (బాగోలేదు)

తారాగణం:
రవితేజ, రకుల్‌ప్రీత్‌సింగ్, బ్రహ్మానందం, తనికెళ్ళ భరణి, రవికిషన్ తదితరులు.
సంగీతం:
ఎస్‌ఎస్ తమన్
నిర్మాత:
నందమూరి కళ్యాణ్‌రామ్
దర్శకత్వం:
సురేందర్‌రెడ్డి

ఆరేళ్ల క్రితం -రవితేజ, సురేందర్‌రెడ్డిలు ఓ కిక్ ఇచ్చారు. లోడెడ్ ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ మూవీ -ఆడియన్స్‌కి పిచ్చి కిక్ ఇచ్చింది. అంతేకాదు రవితేజ కెరీర్‌కి, సురేందర్ రెడ్డి ఇమేజ్‌కీ -అదో పెద్ద కిక్ అయ్యింది. కిక్ క్లిక్ అయ్యింది కనుక -సీక్వెల్‌తో సక్సెస్‌ను అందుకుందామన్న కొత్త ఆలోచనకు రూపమే -కిక్ 2.
తనలో -ఇదివరకటి ఎనర్జీ లెవెల్స్ తగ్గిన విషయాన్ని రవితేజ ముందే గుర్తించి ఉంటాడు. అందుకే ‘కిక్’ జోన్ నుంచి ఈసారి ‘కంఫర్ట్’ జోన్‌కు షిఫ్టయ్యాడు.
హీరో నందమూరి కళ్యాణ్‌రామ్ నిర్మించిన సినిమాను డైరెక్టర్ సురేందర్‌రెడ్డి కూడా ఆ తీరులోనే నడిపించాడు. రవితేజతో రకుల్ ప్రీత్‌సింగ్ తొలిసారి జతకట్టింది. మొదటి పార్టులో పేరుకు తగ్గట్టే.. కిక్ కమ్మేస్తే.. కిక్ 2లో కంఫర్ట్ కమ్మేసింది. మరి -్థయేటర్లలో కూర్చున్న ఆడియన్స్ ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ సౌఖ్యాన్ని ఫీలయ్యారో లేదో చూడాలంటే కథలోకెళ్లాలి.
కథ:
కిక్‌లో -కిక్కుల మీద కిక్కులిచ్చిన కళ్యాణ కొడుకు నుంచి కిక్ -2 స్టార్టవుతుంది. కిక్ అలియాస్ కళ్యాణ్ కొడుకు రాబిన్‌హుడ్ (రవితేజ). తల్లి కడుపులో 9 నెలలు ఉండటం కంఫర్ట్ కాదనుకున్నాడు. ఏడోనెల్లోనే బయటకి వచ్చేస్తాడు. కిక్ విత్తనం కనుక -కొడుకు రాబిన్‌హుడ్‌కూ ఒకింత తిక్క ఉంటుంది. లైఫ్‌లో కిక్కు కోసం దేనికైనా సిద్ధపడే కళ్యాణ్ కొడుకు -తన కంఫర్ట్ కోసం దేనికీ వెనుకాడడు. అందులో భాగంగానే ఇండియాలోవున్న తండ్రి ఆస్తులు అమ్ముకోడానికి విదేశాల నుంచి సీన్‌లోకి దిగుతాడు. ఇండియాకు వచ్చిన రాబిన్‌కు చైత్ర (రకుల్‌ప్రీత్‌సింగ్) పరిచయమవుతుంది. రాబిన్‌హుడ్‌తో ప్రేమలో పడుతుంది. అయితే, రాబిన్ ప్రేమించిన చైత్రని కిడ్నాప్ చేసి విలాస్‌పూర్‌కు తీసుకెళ్తారు విలన్లు. చైత్రకోసం విలాస్‌పూర్‌కు వెళ్ళిన రాబిన్‌కు -అక్కడ రాజ్యమేలుతున్న ఠాకూర్ సోలమాన్‌సింగ్ (రవికిషన్), అతని కొడుకు మున్నా (కబీర్ సింగ్)లతో వైరం తలెత్తుతుంది. అసలు చైత్రను కిడ్నాప్ చేసిందెవరు? ఠాకూర్, మున్నాలతో వైరం ఎందుకు తలెత్తింది. వాళ్లనేంచేశాడు? రాబిన్‌హుడ్ తిరిగి అమెరికా వెళ్లిపోయాడా? లేదా? లాంటి ప్రశ్నలన్నికీ సమాధానమే -సినిమా.
నటీనటుల ప్రతిభ:
రాబిన్‌హుడ్‌గా రవితేజ ఒకే. యాక్షన్ సీన్స్, నటలో తనదైన మార్క్ చూపించాడు. కానీ -రవితేజ అప్పియరెనే్స సినిమా లెవెల్స్‌ను దించేసింది. హీరో మొహంలో తెలియని అలసట, ఆహార్యంలో ఆకట్టుకుని బలహీనత కనిపించాయి. అతి డైటింగ్ అసలకే ఎసరుపెట్టినట్టుంది. తన కంఫర్ట్ కోసం పక్కోడికి చుక్కలు చూపించే సన్నివేశాల్లో బాగానే చేశాడు. హీరోయిన్ రకుల్ ప్రీత్‌సింగ్‌కు మార్కెట్ ఇమేజ్ ఉంది కనుక -గ్లామర్ ఆరబోతతో ఆకర్షించే ప్రయత్నం చేసింది. బ్రహ్మానందం తన పాత్రతో చక్కిలిగింతలు పెట్టాడు. రవితేజ, బ్రహ్మానందంల కాంబినేషన్ సీన్లు బాగా పేలాయి. మిగతా పాత్రల్లో రవికిషన్, కబీర్‌ఖాన్, పోసాని, తనికెళ్ళ భరణి, ఆశిష్ విద్యార్థి, కోవై సరళ పరిధి మేరకు న్యాయం చేశారు.
సాంకేతిక వర్గం:
కిక్-2 చిత్రానికి సాంకేతిక నిపుణుల్లో ఎక్కువ మార్కులు ఇవ్వాల్సింది ఛాయాగ్రాహకుడు మనోజ్ పరమహంసకు. కథకు తగ్గట్టుగా లొకేషన్లను అందంగా చూపించాడు. తమన్ సంగీతం పెద్దగా వర్కవుట్ కాలేదు. రీ రికార్డింగ్ యావరేజ్. ఇక రామ్‌లక్ష్మణ్ అందించిన పోరాట సన్నివేశాలు ప్రేక్షకులను థ్రిల్ చేశాయి. సురేందర్‌రెడ్డి దర్శకత్వం విషయానికి వస్తే కొన్ని సన్నివేశాలను బాగానే చిత్రీకరించినా, మరింత పకడ్బందీగా కిక్-2పై వర్కవుట్స్ చేసుండాల్సింది. పైగా చిత్ర నిడివి మరీ ఎక్కువ కావడం సినిమాకు మైనస్. నిర్మాత కళ్యాణ్‌రామ్ భారీతనం సినిమాలో కనిపించింది.
చివరగా...
కిక్ సినిమా అప్పట్లో ఘన విజయం సాధించింది కాబట్టి కిక్-2పై భారీ అంచనాలే నెలకొన్నాయి. అదే కాంబినేన్‌లో వచ్చిన కిక్ 2- ఫస్ట్ఫా బావున్నా, సెకెండాఫ్ పూర్తిగా బోర్ కొట్టింది. చిత్రం నిడివి ఎక్కువ, కామెడీ తక్కువన్నట్టయ్యింది పరిస్థితి. రవితేజ సినిమా నుంచి ఆడియన్స్ ఆవించినంత ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ కిక్ 2 ఇవ్వలేకపోయింది. రవితేజ కెరీర్‌ను కంఫర్ట్ ప్లేస్‌లో ఉంచే సినిమాయే తప్ప, కెరీర్‌కు కిక్కునిచ్చే సినిమా మాత్రం కాదని చెప్పొచ్చు.

పాత కథే.. కొత్తగా!

పాత కథే.. కొత్తగా!

  • - ప్రవవి
  • 21/08/2015

** సినిమా చూపిస్త మావ (ఫర్వాలేదు)

తారాగణం:
రాజ్‌తరుణ్, అవికా గోర్, రావు రమేష్, తోటపల్లి మధు, సత్య, ప్రవీణ్, కృష్ణ్భగవాన్, జయలక్ష్మి
సంగీతం: శేఖర్ చంద్ర
నిర్మాతలు:
భోగాది అంజిరెడ్డి, బెక్కెం వేణుగోపాల్, రూపేష్ డి గోహిల్, జి సునీత
స్క్రీన్‌ప్లే, దర్శకత్వం:
త్రినాథరావు నక్కిన

పద్ధతి కలిగిన మావకు -రోడ్‌సైడ్ రోమియో అల్లుడై ఎదురొస్తే...? సినిమాకు పెద్ద స్పాన్ కల్పించే లాగ్ లైన్ ఇది. ఈ సింగిల్ లైన్‌తో -ఇప్పటికే టాలీవుడ్ చాలా కథల్ని వండి వడ్డించేసింది. ఈ లైన్‌తో ఎన్ని కథలు అల్లుకున్నా -గమనానికి మాత్రం రెండే మార్గాలు కనిపిస్తాయి. ఒకటి -మామా అల్లుళ్ల సవాల్. రెండు -మామా అల్లుళ్ల కామెడీ. ఆవారా కుర్రాడు అల్లుడై ఎదురొస్తే మామ ఏం చేస్తాడన్న కథను త్రివిక్రమ్ -‘నువ్వే నువ్వే’లో క్లాసీగా చెప్పుకొచ్చాడు. తుంటరోడికి కన్న కూతురు కనెక్టయితే పోలీస్ మామ ఎలా రియాక్టవుతాడో -ఇడియట్‌లో పూరీ చూపించాడు. అదే లైన్‌ను కాస్త అటూ ఇటుగానూ, ఆలస్యంగా అందిపుచ్చుకుని ‘సినిమా చూపిస్త మావా’ టైటిల్‌తో -మామా అల్లుళ్ల కామెడీ మ్యాచ్‌ను మళ్లీ తెరకెక్కించాడు దర్శకుడు త్రినాథరావు నక్కిన.
**
చదువు సంధ్యలు లేని రోడ్‌సైడ్ రోమియో కత్తి (రాజ్ తరుణ్). ఇంటర్ తప్పిన హీరో ఫ్రెండ్స్‌తో ఎంజాయ్‌చేస్తూ కాలం గడిపేస్తుంటాడు. ఏ విషయంలోనైనా క్వాలిటీని అతిగా కోరుకునే సోమ్‌నాథ్ (రావు రమేష్) హెల్త్ డిపార్ట్‌మెంట్‌లో పెద్ద ఉద్యోగి. ఇతని కూతురు పరిణీత (అవికా గోర్). చదువు తప్ప మరో ధ్యాసలేని కత్తిలాంటి అమ్మాయి. కత్తిలాంటి పిల్లకు హీరో కత్తి కనెక్టైపోతాడు. పుస్తకం తప్ప మరో విషయం పట్టని పిల్లకు -అల్లరి చేష్టలతో ఆకర్షించి ప్రేమ పాఠాలు నేర్పిస్తాడు. ఇద్దరి మధ్యా లవ్ ట్రాక్ మొదలవుతుంది. విషయం తెలుసుకున్న తండ్రి అగ్గిమీద గుగ్గిలమవుతాడు. కూతురు మాట కాదనలేక -కత్తికి చాలెంజ్ విసురుతాడు సోమ్‌నాథ్. ఛాలెంజ్‌లో హీరో నెగ్గాడా? మనసిచ్చిన మగువ కోసం మామను ఎలా లైన్లో పెట్టాడు? ఈ క్రమంలో కనిపించిన ట్విస్ట్‌లేంటి? లాంటి సవాలక్ష ప్రశ్నలకు సమాధానం -సినిమా చూపిస్త మావ.
**
ఉయ్యాల జంపాల సినిమాతో హిట్‌పెయిర్ అనిపించుకున్నారు రాజ్ తరుణ్, అవిక గోర్. ఈ కాంబినేషన్ మీద దర్శకుడు పెట్టుకున్న కొండంత నమ్మకం -అసలు విషయం మీద పెట్టలేకపోయాడు. బేసిక్ పాయింట్‌ని లూప్‌లో వదిలేసి -అరిగిపోయిన కామెడీ ట్రాక్స్‌కి సుగర్ కోటెడ్ సీన్లుగా మార్చుకున్నాడు. లాజిక్‌ను పూర్తిగా గాలికొదిలేసి -కామెడీ సీన్లతో కాలక్షేపం చేసేందుకు చాలా ఎపిసోడ్లే జొప్పించారు. కానీ సీన్లన్నీ -పళ్లికలించడానికి తప్ప ఫకఫకానవ్వుకోడానికి ఒక్కటీ ఉపయోగపడినట్టు అనిపించదు. ద్రౌపదీ వస్త్రాపహరణం, దెయ్యం ఎపిసోడ్, మామా అల్లుళ్ల చాలెంజింగ్ సీన్లు మాస్, పాప్‌కార్న్ ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ సీకర్స్‌కు ఓకే అనిపించొచ్చు. బంధువులు, భోజనాల వ్యవహారంతో హీరో కత్తిని ముప్పుతిప్పలు పెట్టాలనుకున్న మామ వ్యూహం అతికినట్టు లేదు. రోటీన్ కథ. కరవైన ఎస్టాబ్లిష్‌మెంట్. బోరింగ్ సీన్స్. బలవంతంగా ఇరికించిన కామెడీ. అవసరం లేకున్నా వచ్చే పాటలు. కనీసం రోటీన్ స్టోరీని నేరేట్ చేయడానికి కథనంలోనైనా అనువైన వ్యూహాన్ని అనుసరించి ఉండాల్సింది. అదీ లేకపోడంతో -ఆడియన్స్‌ని థ్రిల్ చేయగలిగే విషయం కనిపించలేదు.
**
హీరోగా రాజ్‌తరణ్ కష్టపడ్డాడు. ఎనర్జీ లెవెల్స్, ఈజ్‌తో కత్తి పాత్రకి ఓకే అనిపించుకున్నాడు. కామెడీ డైలాగ్ డెలివరీలో అతని క్రాక్ వాయిస్ ప్లస్ అయ్యింది. చివర్లో వచ్చే ఎమోషనల్ సీన్స్ ఓకే. హీరోయిన్‌గా అవిక క్యూట్‌గా కనిపించింది. తన పాత్రకు తగిన ఫెర్ఫార్మెన్స్ ఇవ్వగలిగింది. రాజ్, అవికల కెమిస్ట్రీ, కాంబినేషన్ ఓకే. రావు రమేష్‌కు ఇలాంటి పాత్రలు కొట్టిన పిండి. చాలా సన్నివేశాలకు తన నటనతో బలం చేకూర్చాడు. హీరో తండ్రి పాత్రలో తోటపల్లి మధు కనిపించి మెప్పించాడు. పోసాని, కృష్ణ్భగవాన్, చలాకి చంటి, సత్యం రాజేష్, జయలక్ష్మిలు, జబర్దతస్త్ టీం శంకర్, శీను, సుధీర్‌లు కామెడీతో కితకితలు పెట్టేందుకు శక్తివంచన లేకుండా కృషి చేశారు.
శేఖర్ చంద్ర అందించిన బాణీల్లో రెండు బావున్నాయి. ఫన్నీ సన్నివేశాలకు తగిన నేపథ్య సంగీతాన్ని అందించాడు. సినిమా కొంచెం గ్రాండియర్‌గా కనిపించేందుకు సాయిశ్రీరామ్ సినిమాటోగ్రఫీ ఉపకరించింది. లైటింగ్ ఎఫెక్ట్స్‌లో పనితనం చూపించాడు.
ఎడిటర్ కార్తీక్ శ్రీనివాస్ ఇంకొంచెం నిర్మొహమాటంగా వ్యవహరించి ఉండాల్సింది. చాలా సన్నివేశాలను ట్రిమ్ చేసి ఉంటే, -మూవీ మూడ్ మరోలా ఉండేదే. ప్రసన్న అందించిన సంభాషణల్లో కొన్నిచోట్ల గాఢత కనిపించింది. ప్రేమించడం ఎంత సులువో, దాన్ని నిలబెట్టుకోవడం అంత కష్టమన్న విషయాన్ని మట్టిమీద, నీటిమీద రాతతో పోల్చి చెప్పడం బావుంది. క్లైమాక్స్ ట్విస్ట్ తప్ప కొత్తదనం లేని కథతో -ప్రేక్షకుడిని మెప్పించడం ఈజీ టాస్క్ కాదు. ఆ విషయంలో దర్శకుడు నక్కిన ఇంకొంచెం కసరత్తు చేసి ఉంటే బావుండేది.

అర్థంకాని కర్తవ్య బోధ

అర్థంకాని కర్తవ్య బోధ

  • - సంకల్ప
  • 21/08/2015

* గీతోపదేశం (బాగోలేదు)

తారాగణం:
అర్జున్ యజత్, వందిత, కోట శ్రీనివాసరావు, ఎల్‌బి శ్రీరాం, కొండవలస, కళ్యాణ్‌కృష్ణ, పృథ్వీరాజ్, రాఘవ, వైజాగ్‌ప్రసాద్ తదితరులు.
సంగీతం: రాహుల్ - వెంగీ
నిర్మాత: జి మధుబాబు
కథ, స్క్రీన్‌ప్లే, దర్శకత్వం:
జిన్నా.

సాధారణంగా సినిమాలకు కథ అనుకున్న తర్వాత లేదా సినిమా నిర్మాణంలో ఉండగా పేరు పెడుతూ ఉంటారు. కానీ ‘గీతోపదేశం’కు ముందు పేరు పెట్టేసి తర్వాత కథమీదకి వెళ్లుంటారు. ఆ విషయం సినిమా పోకడలో స్పష్టమైంది. గీత -్భవం ప్రధానంగా కృష్ణుడు అర్జునుడిని పరిస్థితులకి అనుగుణంగా ప్రేరేపిస్తూ కర్తవ్య బోధ చేయడం. అయితే ఇలా గీతాకారుడు చేసిన కర్తవ్యబోధ కేవలం అర్జునుడికే పరిమితమైనది కాదు. యావత్ మానవాళికి జీవితంలో ఎదురయ్యే ఎగుడుదిగుడులను ఎలా తట్టుకోవాలో తెలిపే జీవన గీత. మరి అలా ఇందులో కృష్ణుడు- అర్జునుడు సినిమా పేరు (గీతోపదేశం) ప్రకారం ఉండాలన్న కీలకాంశానికి భంగం కలుగుతుందన్న భయంతోనో, ఏమో ‘కృష్ణుడినీ అర్జునుడినీ నేనే’ అంటూ ప్రధాన పాత్రధారి దేవుడు (అర్జున్ యజత్)తో అనిపించారు. అదేమిటి? చిత్ర నాయకుడిని ప్రధాన పాత్రధారి అని ఎందుకనవలసి వచ్చిందో అన్నదానికి తర్వాత వివరణ దొరుకుతుంది. అసలు సినిమాలో మామూలుగా విలన్ ఉన్నా లేకున్నా కథానాయకుడుంటాడు. అందుకు విరుద్ధంగా ఈ సినిమాలో ‘ఇద్దరూ విలనే్ల’ అని ప్రారంభంలో నేపథ్య గొంతుకతో అనిపిస్తారు. అయితే ఇందులో ఒకరు చెడుపోకడలో నడుస్తున్నా, తీవ్రంగా సమాజానికి హానికలిగిస్తున్నా, మరో వ్యక్తి మంగని దునుమాడాడు కనక, అలా అతన్ని అంతం చేసిన ‘దేవుడు’ పాత్రని బేధం తెలియడం కోసం ప్రధానపాత్ర అని ఉదహరించడం జరిగింది. ఇక కథలోకి వెళ్తే..
అల్లరి చిల్లరగా తిరిగి దేవుడు హైదరాబాద్‌లో చిన్న చిన్న సెటిల్‌మెంట్‌లు చేసి జీవనం గడుపుతూ ఉంటాడు. ఇలాంటి అల్లరి చిల్లరితనంతో తిరిగే దేవుడికి మరో జీవితాశయం ఉంది. అది ఎప్పటికైనా ఖాకీ డ్రెస్ వేసుకుని పోలీసవ్వాలని. ఒకానొక సందర్భంలో దేవుడిని డైరెక్టుగా పోలీసు కాకపోయినా ఖాకీ దుస్తులేసుకుని విధి నిర్వహణ సాగించే హోంగార్డు పనిచేసే అవకాశం వస్తుంది. అలా వచ్చిన అవకాశంలో అతను సంఘ వ్యతిరేక శక్తులైన మంగ తదితర వ్యక్తుల్ని ఎలా ఎదుర్కొన్నాడన్నది మిగిలిన కథ. ఇందులో భగవద్గీత తదితర అంశాలు దూర్చేయడానికి పెద్దగా అవకాశం లేకపోయినా, సినిమాకిచ్చిన పేరుని ప్రస్థావించాలనే తాపత్రయంతో ‘ప్రేరణ’... లాంటి పదాలు గుప్పించి నానాకంగాళీ చేసేశారు. సరే.. ఇలా పేరు- జస్ట్ఫికేషన్ తదితరాల్ని కాస్త పక్కకుపెట్టి చూపించిన సినిమాలో కుదురైన సన్నివేశాలున్నాయా? అంటే అదీ శూన్యం. అసలలా వీధి దందాలు చేసే వ్యక్తిని చేరదీసి పోలీసు కేసులప్పచెప్పడం అనేది అసంభవం. పోనీ అతనికి పోలీసు వ్యవస్థమీదున్న అపార నమ్మకం అందుకు ప్రేరేపించిందన్నమాటే జీననుకున్నా, తర్వాత ‘నేను 12 గంటలు డ్యూటీ, ఇంకో 12గంటలు’ ‘దందా’లు చేసుకుంటాను అని ఆ పాత్ర ఓపెన్‌గా చెప్పిన తర్వాత కూడా పోలీసు కేసు విషయంలో పాల్గోనివ్వడం వగైరాలు కేవలం తప్పే కాదు క్రైమ్‌కూడా. దీన్ని తెలిసీ పోలీసుశాఖ ఉపేక్షించడం అన్నది అసంబద్ధం. అంతకన్నా సక్రమ మార్గంలో తన ‘హీరోయిజం’తో పోలీసుశాఖకు సహాయపడినట్టు చూపినా ఓ మాదిరిగా ఉండేది. ఆఖరికి సంఘవ్యతిరేక శక్తుల్ని చట్టానికి అప్పచెప్పే పనినీ ‘దేవుడు’ చేయకుండా తనే చంపేసినట్టు చూపడం, తానంతవరకూ పోలీసు వ్యవస్థపట్ల చెప్పిన సుదీర్ఘ ఉపన్యాసాలకు వ్యతిరేకం. మరి ఇలాంటి పరస్పర వ్యతిరేక సన్నివేశాలున్న ఈ చిత్రంలో పాత్రధారుల నటనా తదితరాల్ని పరిశీలించినా అందులోనూ పేర్కోతగిన అంశాలు పూజ్యం. ‘దేవుడు’ పాత్రలో అర్జున్ యజత్ (నూతన నటుడు) ఇప్పటి ట్రెండ్‌కి కావాల్సిన బిగ్గర ధ్వనితో సంభాషణలు ఉచ్ఛరించడం వంటి వాటిలో సింక్ అయిపోయినా, భావప్రకటనలో చాలా పూర్. ఒకొక్క సందర్భంలో డైలాగ్ చెప్పిన తర్వాత ముఖాన్ని ఓ పక్కకి తిప్పేయడంలాంటి వాటిని దర్శకుడు ఎందుకు నియంత్రించలేదో అన్నది అర్థంకాని విషయం. మందిర పాత్రలో వందిత నటించింది. ఆమె పాత్రకున్న పరిధీ పోకడా సినిమాలో చాలా తక్కువ. కథానాయకుని తండ్రి నారాయణరావు పాత్రలో ఎల్‌బి శ్రీరాం చేత పెదరాయుడు, పోలీసు, హరిశ్చంద్రుడూ పాత్రలు వేయించినా అవేవీ ఆకట్టుకోలేదు. మంగ పాత్రధారి రూపానికి బాగున్నాడు. గురూజీ పాత్ర వంటి అత్యంత అప్రధాన పాత్రని కోట శ్రీనివాసరావు లాంటి సీనియర్ నటుడంగీకరించి ఉండాల్సింది కాదు. మిగతా పాత్రలన్నీ అలా వచ్చి ఇలా వెళ్లిపోతుంటాయి. సినిమాలో బాగా ఫోకస్ చేసింది సంభాషణల విభాగం. పిక్చర్‌లో ఏదో ఒకటీ, రెండు పాత్రలు మాత్రమే పంచ్ డైలాగులు పేలుస్తుంటాయి. కానీ ఇందులో అటు ప్రధాన పాత్రలైన దేవుడు, మంగ పాత్రలతోపాటు అన్ని పాత్రలూ మాటల తూటాలు వదిలేస్తూంటాయి. కానీ వాటిలో సందర్భశుద్ధి- సమన్వయ తరహా చాలా వాటి విషయంలో కనిపించక తేలిపోయాయి. పోలీసు వ్యవస్థ గొప్పదనం చెపుతూ ఒత్తిడిలు లేనివిధంగా ఆ విభాగాన్ని ఉండనిస్తే అద్భుతాలు జరుగుతాయని చెప్పించిన వాక్యాలు బాగున్నాయి. అయితే చాలాచోట్ల నీ... వంటి అసభ్య ప్రయోగాలు తాండవించాయి. వీటిస్థాయికి ఏ లెవెల్‌కి చేరిందంటే, కొన్నిచోట్ల ఇవి ఉన్నా, ఇంకొన్నిచోట్ల సెన్సారు కట్టడి చేసేంత. ఒక మనిషిపై మరో మనిషి తన తీవ్ర క్రోధాన్ని తెలియచేసేందుకు తెలుగుభాష అనేకానేక సభ్యపదాల్ని సరఫరా చేస్తోంటే ఇలా అసభ్య పద ప్రయోగాల్ని చిత్రబృందం ఎందుకు ఆశ్రయిస్తోందో అర్థంకాదు. ఇక ఇందులో కల్పించిన కోర్టు సన్నివేశాలు తీరుతెన్నులూ వాస్తవ దూరంగా ఉన్నాయి. అయితే కోర్టు సీన్లో దేవుడి పాత్రతో అనిపించిన కోర్టులు ‘మనస్సాక్షికన్నా మనుషుల సాక్ష్యాల్నే ఎక్కువగా నమ్ముతాయి’ అన్నది ఆలోచనాత్మకంగా ఉంది. సినిమాలో మిగతా డిపార్ట్‌మెంట్ల గురించి చెప్పుకోతగినంత లేదు. పేరున్నంత ఉన్నతంగా సినిమా ఆవిష్కరణా ఉన్నట్లయితే ‘గీతోపదేశం’లోని ఉపదేశాలు ప్రేక్షకులకు కనీస స్థాయిలోనైనా చేరివుండేవి.

తత్వేంద్ర!

తత్వేంద్ర!

  • - శేఖర్
  • 21/08/2015

** ఉపేంద్ర-2 (ఫర్వాలేదు)

తారాగణం:
ఉపేంద్ర, క్రిస్టినా అఖివా, పారుల్ యాదవ్, షాయాజీ షిండే తదితరులు
సంగీతం:
గురుకిరణ్
నిర్మాత:
నల్లమలుపు శ్రీనివాస్
దర్శకత్వం:
ఉపేంద్ర

బ్రతుకంతా పలు ప్రశ్నలమయమై బ్రతుకును జనసముదాయం, బదులుకోసమే వెదకుటమాని బ్రతుకుటయే న్యాయం అనే పాటను అప్పుడెప్పుడో ఓ సినీ కవి రాశాడు. అదే పాటకు ఓ కథను అల్లుకుని ఉపేంద్ర-2గా వచ్చాడు దర్శక హీరో ఉపేంద్ర. కోతిలాంటి మనిషి ఆలోచనలు నిత్యం అనేక కోణాల్లోకి ఆవిష్కృతమవుతూ వెళుతూనే ఉంటాయి. అవి గ్రాఫ్‌లో రేఖల్లాగా కిందకీ పైకి తిరుగుతూ మధ్యమధ్యలో మధ్యస్థంగా సాగుతూ, మనిషిని ఓ పట్టాన నిలువనీయవు. నిన్ను నువ్వు తెలుసుకుంటే ప్రపంచాన్నంతా తెలుసుకున్నట్టే అని ఓ నానుడి వుంది. ముందు నీలో జరిగే అంతఃచర్యలు గమనిస్తే బాహ్య ప్రపంచంలో ఏవిధంగా బ్రతకవచ్చో తెలుస్తుంది. ఆర్థిక శాస్త్రం ప్రకారం కోరికలు తీరుతుంటే మరికొన్ని కోరికలు పుడుతూనే వుంటాయి. అదేవిధంగా మనిషి మస్తిష్కంలో నిరంతరం ప్రశ్నల అగ్నిపర్వతాలు పగులుతూనే వుంటాయి. ఆ ప్రశ్నలకు జవాబులు ఎవరు చెప్పాలి? తన మనసా? దేవుడా? ప్రపంచంలోని తోటివారా? ఇవన్నీ చూసుకుంటూ జీవితాన్ని సరిచేసుకుంటూ సాగమంటాడు ఉపేంద్ర.
కథేంటి?
కథానాయకుడు (ఉపేంద్ర) ఎక్కడనుండి వచ్చాడో కానీ, మొత్తానికి ప్రజల ముందుకు వచ్చేశాడు. ఓ సన్యాసిలా జీవితం గడుపుతున్నాడు. ఏ విషయాన్ని పట్టించుకోకుండా అన్నిటినీ పాజిటివ్‌గా తీసుకునే అతన్ని లక్ష్మి (క్రిస్టినా అఖీవా) ఇష్టపడుతుంది. అలా అలా అతని ప్రయాణం సాగి చివరికి మందాకిని అనే కోటీశ్వరురాలి ఇంటికి చేరుతుంది. మందాకినికి ఉన్న కోట్ల రూపాయల ఆస్తికోసం ఓవైపు దుబాయిలోవున్న సలీం డాన్, మరోవైపు స్థానిక గూండాల ముఠా ప్రయత్నం చేస్తుంటుంది. సలీండాన్ వ్యవహారాలకు, స్థానిక గూండాల ఆగడాలకు, సన్యాసిగా మారిన ఉపేంద్ర నీతి బోధలకు ఏదో అంతఃసూత్రం ఉందన్న అనుమానంతో స్పెషల్ బ్యూరో ఆఫీసర్ (షాయాజీ షిండే) పరిశోధన చేస్తుంటాడు. మధ్యమధ్యలో కథానాయకుడు దొంగ సన్యాసి అని రకరకాల కథలు, కలలాంటి కథలు వచ్చి ప్రేక్షకుణ్ణి ఓ పట్టాన నిలువనీయవు. చివరికి అతను సన్యాసా? లేక ఎవరికీ తెలియని గోముఖ వ్యాఘ్రమా? అనేది తెలుసుకోవడానికి ప్రేక్షకులకే ఆలోచించే ఛాన్స్ ఇచ్చాడు దర్శకుడు.
ఎలా వుంది?
గతంలో ‘నేను’గా పరిచయమైన కథానాయకుడు ఇప్పుడు ‘నువ్వు’గా అవతరించాడు. వర్తమానంలోనే బ్రతకమంటున్నాడు. జరిగిపోయిన విషయాలను గురించి తలచుకుని బాధపడడమో, రాబోయే రోజుల్లో వచ్చే సంతోషాలను తలచుకుని ఆనందపడటం చేయొద్దంటాడు. క్షణందాటితే పోయే ప్రాణం విలువ ఎంత అంటే, ఇప్పుడు ఆనందిస్తున్న క్షణమే ఆ విలువ అని చెబుతాడు. కళ్లముందు కనిపించే దాని గురించి ఆలోచించకుండా బ్రతికేస్తే నువ్వు నువ్వుగా ఉంటావంటాడు. ఆశ, భయంలాంటివి వదిలేయాలి. కండకావరం, అహంకారం, కొవ్వు, కోపం లాంటి అరషడ్వర్గాలను అదుపులో ఉంచాలంటే -ఈ ప్రశ్నలు లేనపుడే సాధ్యమంటాడు. ఆలోచించకుండా ఈ క్షణం గురించి బ్రతకడమే సంతోషానికి మార్గమని చెబుతాడు. ఉన్నదున్నట్టు చూస్తే.. ఆలోచిస్తే ఏ ప్రశ్నలూ ఉదయించవు. కళ్లముందు కనిపించేవన్నీ జవాబులే. కనిపించనివన్నీ ప్రశ్నలు. కాబట్టి ఆ ప్రశ్నల జోలికి పోవద్దంటాడు. వాళ్లు వీళ్లు మన గురించి చెడ్డగా ఆలోచిస్తున్నారని మనమే మన గురించి తక్కువగా ఆలోచిస్తున్నామని చెబుతాడు. ప్రశే్న చాలా ప్రమాదకరం. అది వదిలేస్తే అన్నీ సమాధానాలే ఈ ప్రపంచంలో కనపడతాయంటాడు. ఆలోచించకుండా బతికేవాడు ఈ ప్రపంచం దృష్టిలో పిచ్చివాడు. ఈ లోకానికి, వచ్చేటప్పుడు తెచ్చేది ఏమీ లేదు, పోయేటప్పుడు తీసుకెళ్ళేది ఏదీ వుండదు. మధ్యలో ఊగిసలాటకోసం ఎందుకిన్ని ప్రశ్నలు. ఎందుకింత ఆరాటం అని అడుగుతాడు. స్క్రీన్‌ప్లేపరంగా గతాన్ని, భవిష్యత్తును వదిలేయమని చెప్పిన దర్శకుడు సినిమాలో కూడా కథానాయకుడి ఫ్లాష్‌బ్యాక్‌ను, భవిష్యత్తులో హీరోయిన్‌ని పెళ్లాడి మందాకిని ఆస్తిని దక్కించుకున్న అతను ఏం చేశాడు? అనే వివరాలను ప్రేక్షకులకే వదిలేయడం ఓ పజిల్. ప్రస్తుతం సినిమాలు నరుకుతా, చంపుతా అనే డైలాగులతో ఊదరగొట్టేస్తున్నారంటూ చెబుతూ, అవసలు డైలాగులే కాదని కొట్టిపారేశాడు. సౌందర్యాన్ని చూసి ఆరాధించేవాడు నిజమైన మగాడుకాని, దాన్ని బలవంతంగా అనుభవించాలనుకునేవాడు రేపిస్టు అన్న సూత్రాన్ని చెప్పాడు.
ఈ లోకమంతా ఓ వేట. ఒక్కొక్కరు ఒక్కోవిధంగా తమకు నచ్చినవాటిని వేటాడుతుంటారు. ఆ వేటలో కొంతమంది ఆనందాన్ని పొందవచ్చు. మరికొందరు బాధనీ అనుభవించవచ్చు. అదివారి ప్రాప్తకాలజ్ఞతమీద ఆధారపడి వుంటుంది. మనిషి ప్రేమిస్తే హృదయంలో నొప్పి వుంటుంది. అదే నొప్పిని తాను ప్రేమించిన వ్యక్తికి అంటగట్టి మనిషి ఎంత తప్పు చేస్తున్నాడు అన్న తత్వంలో దర్శకుడి ఆలోచన ఎక్కడికో వెళ్లినట్టు కనిపిస్తుంది. సినిమా మొదటినుండీ ‘నువ్వు’ అంటూ సాగే కథనంతో ఆసక్తికరంగా సాగినా, రెండో సగంలో ఆస్తి, దుబాయ్ డాన్, పోలీసుల పరిశోధన లాంటి అంశాలతో దిగజారిపోయింది. మొదటవున్న టెంపో అలాగే చివరివరకూ సాగించినట్లయితే ఈ చిత్రం, అలాంటి ఆలోచన వున్నవారికి నచ్చేదే. ఓవైపు తత్వం, మరోవైపు కమర్షియాలిటీని కథలో కలిపేయడంలో ఉపేంద్ర తడబడ్డాడు. అయితే ఇలాంటి కథనాన్ని తెరపై ఆవిష్కరించడంలో అర్థంలేని సన్నివేశాలను కూర్చుకోక తప్పదేమో అన్నట్టుగా ఉంది కథ. దానికి తగ్గట్టే అల్లుకున్నా సరైన డెప్త్ లేక అవన్నీ వెలవెలపోయాయి. మొత్తానికి శుభంకార్డు పడటం కూడా అతనికి ఇష్టంలేక ప్రేక్షకులను ఆలోచించుకోండి అన్నట్టు వదిలేశాడు. సినిమాలను అతిగా ప్రేమించే ఎవరో కొందరికి మాత్రమే ఇందులో ఏదోవుంది అని తెలుస్తుంది కానీ మిగతావారికి కొరకరాని కొయ్యలా మిగులుతుంది. నటీనటుల్లో ఉపేంద్ర తన పాత్రకు తగ్గట్టు చేసుకుంటూ పోయాడు. షాయాజీ షిండే, పారుల్ యాదవ్‌లాంటి వాళ్ళకు నటించేందుకు స్కోపే లేదు. కెమెరా పనితనం సినిమా అంతా చక్కగా సాగింది. సంభాషణల్లో శశాంత్ వెనె్నలకంటి చాతుర్యం, గాఢత కనిపించాయి. ‘మేరీ మేరీ అనే మాస్టర్‌పీస్ నేను’ అనే పాట సినిమాకు తగ్గట్టుగా ఊపుగా సాగినా, నేపథ్య సంగీతం సన్నివేశంలోవున్న భావాన్ని చెప్పలేకపోయింది. దర్శకత్వపరంగా ఇలాంటి కథను ఎన్నుకున్నందుకు ఇంతకన్నా బాగా చెప్పవచ్చు. కానీ దానికి గతం, భవిష్యత్ అన్న పరిమితులకు లోబడి వర్తమానంలో ‘నువ్వు’గానే మిగిలిపోయింది.

కలైతే..బాగుండు!

కలైతే..బాగుండు!

  • -మహీధర్
  • 14/08/2015

* కలయా..నిజమా (బాగోలేదు)

తారాగణం:
రాజ్, గీతాభగత్ తదితరులు
సంగీతం:
వంశీకృష్ణ
నిర్మాత, దర్శకత్వం:
మహేష్
కెమెరా:
వి.కె.రామరాజు
బ్యానర్:
మహేశిమా మూవీస్

భార్యాభర్తలన్న తరువాత ఒకరిపై ఒకరికి ఎంత అనురాగం వుంటుందో అంత అనుమానం ఉండడం కూడా సహజమే. కానీ, దాన్ని భూతద్దంలో చూసినప్పుడు మాత్రం అన్నీ వికృతంగానే కనబడతాయి. ఆ వికృతాలను ప్రకృతిలా భావించి జీవితాన్ని సాగిస్తేనే ఆలూమగలమధ్య ఆనందం వెల్లివిరుస్తుందని చెప్పే ప్రయత్నం చేస్తుందీ చిత్రం. ద్వేషం అనేది మనసులో తొలిచే పురుగులా వుంటే, ఆ జీవితాలకు ఆనందం కలలాంటిదేనని చెప్పే ప్రయత్నం చేశారు.
కథేంటి?
సూర్య (రాజ్), ప్రీతి (గీతాభగత్) భార్యాభర్తలు. అనోన్య కాపురం. వీరితోపాటుగా శే్వత-కిరణ్ ఓ జంట అయితే, ఇక్బాల్-హసీనా మరో జంట. వీరికితోడుగా మరో రెండు పాత్రలు స్వప్న, జూలి. వీరిమధ్య సాగే కథనమే కలయా నిజమా. ద్వేషం అనేది మనసులో నాటుకుందీ అంటే అవతలి వ్యక్తి ఏది చెప్పినాగాని అది తప్పుగానే ఉంటుంది. ఇష్టంలేనివాళ్లు ఎంత ఇష్టమైన మాట చెప్పినా అది కష్టంగానే వినిపిస్తుంది. తనవాడు అనుకున్న సూర్య పరాయి స్ర్తికి దాసుడవుతున్నాడన్న అపోహతో ప్రీతి అనర్థాలను సృష్టించుకుంటుంది. ఈ నేపథ్యంలో సూర్య తన భార్యను చంపేసినట్లుగా కలగంటాడు. ప్రీతి ఇంటికొచ్చాక కలలో జరిగినట్లుగానే అన్నీ జరుగుతుంటాయి. నిజంగానే ప్రీతిని తాను చంపేస్తానా అన్న భయంతో సూర్య ఎప్పటికప్పుడు అన్నిటికీ బ్రేకులు వేస్తూ వెళ్తాడు. చివరికి సూర్య ప్రీతిని చంపాడా లేదా అన్నదే అసలు పాయింట్.
ఎలా వుంది?
సినిమా మొదటినుండీ నీరసమైన కథ కథనంతో సాగింది. ద్వేషం అసూయలకు దర్శకుడు పెట్టిన యానిమనేషన్ బొమ్మ అందరికీ నచ్చుతుంది. దాని నటన మరీ నచ్చుతుంది. ఎందుకంటే, నటీనటుల్లో ఒక్కరు కూడా ఆ బొమ్మ స్థాయిలో నటన చెయ్యలేదు. బొమ్మ కనిపించినపుడే ఆనందంగా ఉంటుంది. నటీనటులు అంతమంది వున్నా ఒక్కరు కూడా మనసుని ఆకట్టుకునేలా నటించలేకపోయారు. భార్యాబాధితులు అందరూ కలిసి భార్యలమీద ఫిర్యాదులు చేసుకోవడం, మహిళా మండలి అధ్యక్షులు కాపురాల్లో చిచ్చుపెట్టి ఏవిధంగా చోద్యం చూస్తున్నారు అనే విషయాలు చర్చించారు. ఎదుటివారు అన్యోన్యంగా వుంటే ఓర్వలేనితనానికి గుర్తుగా పెట్టిన యానిమేషన్ బొమ్మ ఆలోచన బాగుంది. చెత్త టీవీలో నిరంతరం ఒకటే కార్యక్రమం రావడం కూడా వింతే. ఎందుకంటే, టీవీ వాళ్ళు చెప్పిందే చెప్పి, చూపించిందే చూపిస్తుంటారు కనుక దర్శకుడు ఆ విధంగా చెంపదెబ్బ కొట్టాడు వాళ్ళని. టీవీ యాక్టర్స్ సీరియల్స్‌తో జనాల బుర్రలు పాడుచేస్తుంటే, డాక్టర్లు బాగుచేస్తున్నారట. పెళ్లయ్యాక ప్రతి మగాడూ ఎందుకు పెళ్లిచేసుకొని లైఫ్‌లో హ్యాపీనెస్‌ను పోగొట్టుకున్నామా అన్న బాధను ఈ చిత్రంలో చర్చించారు. సీరియల్స్ చూసిన అమ్మాయి తల్లి తన కూతురు కాపురంలో కూడా అలాగే జరుగుతోందని లేనిపోనివన్నీ చెప్పడం, ఆ తరువాత భార్యాభర్తలమధ్య గొడవలు రావడం ఇవన్నీ ప్రస్తుతం జరుగుతున్న సమస్యలే. భర్త వేరే అమ్మాయిని చూస్తున్నాడన్న అనుమానంతో తల్లిని సలహా అడుగుతుంది కూతురు. దానికి తల్లి చెప్పిన సమాధానం ఏమంటే- ఇకనుండి రోజూ వచ్చే సీరియల్స్ చూద్దాం. వాటిల్లోనే ఏదో ఒక ఐడియాలు వస్తే, భర్తలను నానా బాధలు పెట్టి హింసిద్దాం అని చెబుతుంది. భర్త నచ్చకపోతే వెంటనే విడాకులు తీసుకుంటే సరి, ఇంకొకడు దొరుకుతాడు అని చాలా సులభంగా చెప్పే స్ర్తివాదులు ఈ చిత్రంలో కన్పిస్తారు. వేరొకడు దొరికినా వాడూ మగాడే కదా, మళ్లీ కథ మొదటికొస్తుంది కదా అని ఎందుకు ఆలోచించరు. మళ్లీ పెళ్లిచేసుకోవాలా అని కథానాయిక అడిగితే, ఓ పాత్ర అంటుంది- లోకంలో నువ్వక్కదానివే ఇలా చేయడంలేదు. అందరూ చేసే పని ఇదే అని అనునయిస్తుంది. ఇవన్నీ చదివాక సినిమా ఎలా వుందో అర్థమైపోతుంది. సినిమాలో వున్న విషయం ప్రస్తుతం సమాజంలో జరుగుతున్నదే. టీవీ సీరియల్స్‌వల్ల, పక్కింటి పంకజాల మాటలు విన్న భార్యలు ఎలా తమ కాపురాలను కూల్చుకుంటున్నారు అన్న విషయాలను చర్చకు పెట్టిన విధానం బాగానే వుంది. కానీ, ఈ విషయాన్ని సన్నివేశపరంగా, పాత్రల పరంగా తెరపై ఆవిష్కరించడంలో దర్శకుడు విఫలమయ్యాడు. ఒక్కరు కూడా పాత్రకు తగిన విధంగా నటించలేకపోయారు. ముఖ్యంగా వారి డైలాగ్ మాడ్యులేషన్ వింటే కంపరం వస్తుంది. కానె్వంటు పిల్లలన్నా బాగా మాట్లాడుతారు. డబ్బింగ్ చెప్పించేటప్పుడు అయినా జాగ్రత్తలు తీసుకోవాల్సింది. పాత్రలన్నీ ఇప్పుడిప్పుడే తెలుగు నేర్చుకున్నట్లుగా మాట్లాడతాయి. అవి కూడా గొంతు చించుకుని అరుస్తాయి. ముఖంలో ఏ భావాలు పలకనప్పుడు కనీసం అరుపులతోనన్నా ప్రేక్షకులను అలరించాలని అనుకున్నట్లున్నారు. ఇక నేపథ్య సంగీతం, పాటల గురించి ప్రత్యేకంగా చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. సన్నివేశం ఒకటైతే వినిపించే నీరసమైన సంగీతం మరొకటి. పోనీ, అక్కడ నటీనటులు చెబుతున్న మాటలు వినిపిస్తాయా అంటే, ఆ సంగీత హోరులో కలిసిపోతాయి. సినిమాలో ఒక్కటే ఒక్కటి మంచి పాయింట్ ఏమిటంటే, అసూయకు ఓ రూపాన్ని కల్పించడం. అంతకుతప్పితే ఈ చిత్రం గూర్చి మాట్లాడుకోవడానికి ఇంకేదీలేదు.

దారి వెతుక్కున్నాడు..!!

దారి వెతుక్కున్నాడు..!!

  • -మహాదేవ
  • 14/08/2015

** శ్రీమంతుడు (ఫర్వాలేదు)

తారాగణం:
మహేష్, శృతిహాసన్, జగపతిబాబు, రాజేంద్రప్రసాద్, సంపత్‌రాజ్, ముఖేష్‌రుషి, సుకన్య, సితార, తులసి, హరీష్ ఉత్తమన్, రాహుల్ రవీంద్రన్, అలీ, వెనె్నల కిషోర్

ఫైట్స్: ఎఎన్‌ఎల్ అరసు
కూర్పు: కోటగిరి వెంకటేశ్వర రావు
ఛాయాగ్రహణం: మధి
బ్యానర్: మైత్రీ మూవీస్ మేకర్స్,
మహేష్ ప్రొడక్షన్స్
నిర్మాతలు: నవీన్ ఎర్నేని,
వై రవిశంకర్, మోహన్
స్క్రీన్‌ప్లే, దర్శకత్వం: కొరటాల శివ

కథ నుంచి కథానాయకుడు పుట్టుకొస్తే -అది మిర్చి. కథానాయకుడి కోసం కథను పట్టుకొస్తే -అది శ్రీమంతుడు.
***
పల్లెమీద కోపంతో పట్టణానికి వలసొచ్చి ఆగర్భ శ్రీమంతుడిగా ఎదిగిన తండ్రి. పల్లెలో తన మూలాలు వెతుక్కునేందుకు పట్టణం వదిలిపెట్టిన కొడుకు. ఈ రెండు జీవితాల మధ్య సామాజిక లింకు -ఊరు దత్తత. సింపుల్‌గా శ్రీమంతుడు సినిమా ఇది. కథ -రెండు లైనే్ల అనిపించొచ్చు. కథనంలో -రెండే జీవితాలు కనిపించొచ్చు. కానీ చూపించడానికి చాలా స్పాన్ ఉన్న -స్టోరీ పాయింట్.
పల్లె.. పట్టణం.. ఫ్యామిలీ..
నిజానికి ఈ మూడూ చాలు. -్భవోద్వేగాలు నిండిన క్లాసిక్‌నో, వీరోచితాన్ని ప్రదర్శించే యాక్షన్ ఫ్లిక్‌నో తీర్చిదిద్దడానికి. కానె్సప్ట్ చెక్కు చెదరకుండా కమర్షియల్ స్క్రీన్‌ప్లే కోటింగ్‌తో కనువిందు చేయడానికీ చాన్స్ ఉన్న స్టోరీ పాయింట్. మరి శ్రీమంతుడు ఆ హైట్స్‌కు రీచ్ అయ్యాడా?
***
బేసికల్‌గా కొరటాల శివ రైటర్. నిజానికి డైరెక్షన్‌కు అదొక అడ్వాంటేజ్. ఆ సామర్థ్యంతోనే ‘మి ర్చి’ ఘాటు రుచి చూపించాడు. ఇప్పుడు -ఆ ఎక్స్‌పెక్టేషన్స్ నుంచే ఆడియన్స్ ‘శ్రీమంతుడి’నీ చూడాల్సి వచ్చింది. ఇక -మహేష్ బాబు వరుసగా రెండు డిజాస్టర్లు ఫేస్ చేసిన హీరో. అయినా ఫేస్ ఇమేజ్ దెబ్బతినకుండా జాగ్రత్తపడిన బ్రిలియంట్. దీనికితోడు -కేవలం వీళ్లిద్దరి కోణం నుంచే సినిమా చూడాలన్నంత ప్రమోషనల్ హైప్ క్రియేట్ అయిన సినిమా -శ్రీమంతుడు. మహేష్‌కు -మూడో డిజాస్టర్ ముప్పు తప్పించేందుకు, తెలుగు ఇండస్ట్రీలో ఏ దర్శకుడికీ -సెకెండ్ ఫ్లిక్ వర్కవుట్ కాలేదన్న సెంటిమెంట్‌కు పుల్‌స్టాప్ పెట్టేందుకు జరిగిన ప్రయత్నంలో కొన్ని లోపాలు తలెత్తాయి. మూలాన్ని మర్చిపోయేలా చేశాయి. అవే శ్రీమంతుడి హైట్స్‌ని కిందకు లాగేశాయి. లేదంటే -సక్సెస్ మరోలా ఉండేదేమో.
మైనస్ పాయింట్లు:
పల్లె మూలాలు వెతుక్కోవడానికి బయలుదేరిన హీరో హర్షవర్ధన్ (మహేష్) -తన స్వభావ మూలాలు వదిలిపెట్టేశాడా? అనిపిస్తుంది. సిని మా చూస్తున్నంత సేపూ -హీరో కోసం తయారైన కథలాగే తోచింది. హీరో కోసమే మిగిలిన పాత్రలన్నీ అతనికనుగుణంగా స్వభావాల్ని మార్చేసుకుంటున్నట్టూ అనిపిస్తుంది. సినిమాలో హీరో ఏంచేశాడు? అన్న ప్రశ్నకు సమాధానంగా వంద పాయింట్లు చెప్పొచ్చు. హీరోయిన్ చెప్పగానే ఊరి గురించి తెలుసుకున్నాడు. పిల్లాడిని కాదు, పల్లెనే దత్తత తీసుకున్నాడు. స్కూలు కోసం, రోడ్డు కోసం -తండ్రి సంపాదించిన ఆస్తినుంచి తృణప్రాయంగా చెక్కులు రాసిచ్చేశాడు. ఊరి బాగుకి పేపర్లపై ఏవేవో ప్రణాళికలూ గీసేశాడు. ఊళ్లో పదిమందికీ నమ్మకమైన వ్యక్తి (రాజేంద్రప్రసాద్) కంటే బలమైన సుద్దులే చెప్పాడు. పదిమందిలో ఒకడిగా పని చేశాడు. ఇలా ఎన్నైనా చెప్పొచ్చు. కానీ -హీరోగా ఏం చేశాడు? అన్న ప్రశ్నకే సరైన సమాధానం దొరకదు. విలన్ల (సంపత్ రాజ్, ముఖేష్ రుషి, హరీష్ ఉత్తమన్) దగ్గరున్న పదుల పహిల్వాన్లను ఉతికి ఆరేశాడని చెప్పడం తప్ప. హీరో కోసమే కథను వండుకున్నా -ఆ పాత్రకు బలమైన ఔచిత్యాన్ని ఆపాదించినట్టు అనిపించలేదు. పిల్లాడిని దత్తత తీసుకోవడం అంటే -వాణ్ని గొప్పవాడిగా తీర్చిదిద్దడం. పల్లెను దత్తత తీసుకోవడమంటే -చైతన్య ఊపిర్లూది స్వయం సమృద్ధి దిశగా నడిపించటం. మూలంలోని బలమైన పాయింట్‌ను విశే్లషించకుండా -తండ్రి సంపాదించిన ఆస్తినుంచి లక్షలకు లక్షలు చెక్కులు రాసిచ్చేయడం హీరో పాత్ర ఔచిత్యాన్ని పూర్తిగా దెబ్బతీసింది. ‘ఎంత డబ్బుంది’ అన్న విలన్ ప్రశ్నకు -‘ఇంకా చాలా ఉంది’ అంటాడు హీరో. తండ్రి సంపాదించిన డబ్బులో హీరోకు వాటాయే తప్ప, ఆ సంపాదనలో ఎలాంటి కష్టమూ లేదు. తండ్రి కష్టాన్ని తన ఇష్టంగా రాసిచ్చేయడం -హీరో ఔచిత్యాన్ని దారుణంగా దెబ్బతీసేదే. మళ్లీ చివరిలో తండ్రి సంపాదించిన కోట్ల ఆస్తిని కాదనుకుని -పల్లెకు బయలుదేరిపోతాడు హీరో. ఆ పాత్ర స్వభావాన్ని ఇష్టానురీతిన మార్చేయడంతో -ఆడియన్స్ అతన్ని చూసి ఆనందించారేమోగానీ, బలంగా ట్రావెల్ చేయలేకపోయారు. ‘ఊళ్లోని మంచినీ, చెడునీ దత్తత తీసుకున్నా’నంటాడు హీరో. అదో పెద్ద మైనస్. చెడుని దత్తత తీసుకోవడమంటే సంస్కరించాలి తప్ప, సంహరించటం కాదు. రాక్షసుల్లాంటి విలన్లను సంహరించడానికే హీరో అవతరించాల్సి వచ్చినపుడు -చేయాల్సింది దత్తత కాదు, దుష్టశిక్షణ.
ఇక -హీరోయిన్ (శృతిహాసన్) పాత్రకున్న ఔన్నత్యాన్నీ మర్చిపోయారు. తను పుట్టి పెరిగిన పల్లెలో కష్టాల్ని చూసి చలించిపోయిన ఒక అమ్మాయి -సిటీకి వచ్చి రూరల్ డెవలప్‌మెంట్ ప్రోగ్రాం చదువుతుంది. పల్లెల్ని బాగుచేయాలన్న గొప్ప టాస్క్‌తో నడిచే పాత్రధారిణితో -ఐటెమ్ సాంగ్‌ల్ని మించిపోయేలా డ్యాన్స్‌లు చేయించడమే పెద్ద మైనస్. హీరోయిన్ కనుక.. అందాల ప్రదర్శన ఆమె బాధ్యతేనన్నట్టు -అతిగా చూపించడం వల్ల ఆ పాత్ర ఆడియన్స్ మైండ్‌లో బలమైన ముద్ర వేయలేకపోయింది.
***
ఊరి బాగు కోసం శత్రు శిబిరంలోకి ధైర్యంగా వెళ్లి ప్రేమతో వాళ్లను మార్చిన కథ -మిర్చి. ఊరినే దత్తత తీసుకుని, తండ్రి సంపాదించిన ఆస్తిని ఊరి కోసం ఖర్చు పెట్టడం -శ్రీమంతుడు. విలన్లతో పెట్టిన ఫైట్లలో తప్ప, పాత్రలో హీరోయిజం లేకపోవడమే పెద్ద మైనస్.
కథలోనే బలమైన లోపాలు ఉండటంతో -పాత్రధారులు ప్రతిభ ఆనందాన్నిచ్చిందే తప్ప, హత్తుకునేంత దగ్గరతనాన్ని కలిగించలేకపోయింది. ఇక సంభాషణల్లో రైటర్‌గా శివ ప్రతిభ -కొన్ని సన్నివేశాల్లో స్పష్టంగా కనిపించింది. హర్షవర్దన్ పాత్రకు మహేష్ కొత్త స్టయిల్, మ్యానరిజాన్ని ఆపాదించగలిగాడు. ఒక శ్రీమంతుడు తన ఊరికోసం పడే తపనను ప్రదర్శించడంలో ఒప్పించగలిగాడు. హీరోయిన్ శృతిహాసన్, తండ్రిగా జగపతిబాబు, తల్లిగా సుకన్య, ఊరి బాగుకోరే పెద్దగా రాజేంద్రప్రసాద్, విలన్లుగా సంతప్, ముఖేష్.. సపోర్టింగ్ కాస్ట్ తమవంతు సహాకారాన్ని అందించారు. వెనె్నల కిషోర్, అలీ ద్వయం సీరియస్ టోన్‌లో ఉన్న సినిమాకు కాస్త సరదా అందించారు. దేవీశ్రీప్రసాద్ సంగీతం ఒకే. నిజానికి, సాంకేతిక వర్గం శక్తికి మించి పనితనాన్ని చూపించారు. లేదంటే -శ్రీమంతుడు రేంజ్ ఇప్పుడున్న స్థాయిని కూడా అందుకోలేకపోయేదేమో!

నాకు నచ్చిన పాట కన్నుల్లో మిసమిసలు

నాకు నచ్చిన పాట కన్నుల్లో మిసమిసలు

  • -బాకి శ్రీరాంజీబాబు, విజయవాడ
  • 07/08/2015

భార్యాభర్తల మధ్య రొమాన్స్ కేవలం పెళ్ళయిన కొత్తలోనే కాదు.. ఎనే్నళ్ళయినా నిత్యనూతనంగా, మధురంగానూ ఉంటుందని తెలియచేసిన పాట ‘దేవత’ చిత్రంలోని వీటూరి వ్రాసిన -కన్నుల్లో మిసమిసలు కనిపించనీ. ఉమ్మడి కుటుంబాల్లో పెద్దలని గౌరవించే జంటలకు మనస్సులోని శృంగారపరమైన కోర్కెలు తీర్చుకొనే తావుండదు. అలాంటి ఓ జంట ఒకరోజు సరదాగా బయటికెళ్లి ఒకరికొకరు మనసువిప్పి చెప్పుకునే మధురమైన పాటే ఇది. బాధ్యతగల భార్యాభర్తలుగా మరియు శృతిమించని శృంగారాన్ని కళ్ళలోనే పలికించిన ఎన్టీఆర్, సావిత్రల నటన పాటకు హైలెట్. -‘సెలయేరు నవ్వుతుందీ.. చిరుగాలి చూస్తుందీ.. నా పైట చెంగులాగి కవ్వించకు’ అని కొంత వయసు, మరికొంత బాధ్యత కోరికలను నిలువరిస్తుంటే సావిత్రి గోముగా అంటుంది. -‘మనలోని ప్రేమ మారాకు వెయ్యనీ.. మనసార ఒడిలో నన్ను నిందురించనీ’ అంటూ అంటూ రొమాంటిక్‌గా ఎన్టీఆర్ సమాధానమివ్వడం అద్భుతం. పాటను చాలా హృద్యంగా చిత్రీకరించారు. ఎస్పీ కోదండపాణి స్వరాలకు ప్రాణం పోశారు ఘంటసాల, సుశీల. ప్రతి ఆలుమగలు తమని వాళ్ళలా ఊహించుకుంటూ చూస్తే, పెళ్ళయిన చాన్నాళ్ళకి మళ్ళీ హనీమూన్‌కి వెళ్ళినట్టు ఉంటుంది పాటను చూస్తుంటే. అందుకే ఈ పాట నాకు చాలా చాలా ఇష్టం.

నాకు నచ్చిన సినిమా రాము

నాకు నచ్చిన సినిమా రాము

  • -పి శ్రీనివాసరావు,కర్నూలు
  • 06/08/2015

ఎన్టీఆర్, జమున, పుష్పలత నటించిన చిత్రం -రాము. బాలనటుడు మాస్టర్ ప్రభాకర్ ప్రధాన పాత్ర పోషించాడు. చిత్రానికి సంగీతం ఆర్‌ఆర్ గోవర్ధనం. దర్శకత్వం ఎసి త్రిలోక్‌చందర్. నిర్మాణ సంస్థ ఎవిఎమ్. అదొక అందమైన గ్రామం. అందులో అంతకన్నా అందమైన కుటుంబం ఎన్టీఆర్, పుష్ప(లత), మాస్టర్ ప్రభాకర్. వీరి జీవితం ఎంతో ఆనందంగా సాగిపోతూ ఉంటుంది. ఎన్టీఆర్ సైన్యంలో సిపాయిగా చేస్తుంటాడు. అత్యవసరంగా సైన్యంనుండి పిలుపురావడంతో ఉద్యోగ నిర్వహణలో భాగంగా సైన్యంలోకి వెళ్తాడు ఎన్టీఆర్. కానీ ఎన్టీఆర్ వచ్చేలోగా మంటల్లో అతని ఇల్లు తగలబడుతుంది. భార్య పుష్పలత మరణిస్తుంది. రాము మూగవాడవుతాడు. దీంతో రాముకు వైద్యంకోసం ఎన్టీఆర్ పట్నం బయలుదేరుతాడు. ఆక్రమంలో జమునతో పరిచయం ఏర్పడుతుంది. జమునకు బంధువులైన రేలంగి, వారి కుమారులు రాజనాలతో ఉన్న ఆస్తి తగాదాలను ఎన్టీఆర్ జోక్యం చేసుకుని తీరుస్తాడు. రాముకు మాట తెప్పించే ప్రయత్నంలో ఎన్నో కష్టాలను ఎదుర్కోవడం, మరోపక్క జమునను -రేలంగి, రాజనాల బారినుంచి రక్షించే ప్రయత్నంలో ఎన్టీఆర్ నటన అద్భుతం. చివరకు జమున, రాములను ఇంట్లో మంటల్లో కాల్చివేసేందుకు రాజనాల వేసిన ఎత్తుగడను ఎన్టీఆర్ ఎదుర్కొంటాడు. ఆ క్రమంలో రాముకు మాటవస్తుంది. పిల్లనిచ్చిన మామ ఎస్వీ రంగారావే మూర్ఖుడైన రేలంగిని బావులోకి తోసి చంపుతాడు. జమునను ఎన్టీఆర్ వివాహం చేసుకోవడంతో -రాము తల్లితండ్రులతో సుఖంగా జీవిస్తాడు. చిత్రంలో మూగబాలుడిగా మాస్టర్ ప్రభాకర్ అద్వితీయ నటనా ప్రతిభ కనబర్చాడు. ఎన్టీఆర్ నవరసాలు ఈ చిత్రంలో చూడొచ్చు. శోక సన్నివేశాల్లో ఎన్టీఆర్ నటన అద్భుతం. జమున తన పాత్రకు న్యాయం చేసారు. ఆర్.గోవర్ధనం అందించిన సంగీతం సినిమాకు ప్రాణం. ఎవిఎమ్ అందించిన ఆణిముత్యాల్లో రాము కూడా ఒకటి. ఇప్పటికీ చిత్రం నిత్యనూతనం.

రివ్యూ

Pages

X
Enter your Andhrabhoomi - Telugu News Paper Portal | Daily Newspaper in Telegu | Telugu News Headlines | Andhra Bhoomi username.
Enter the password that accompanies your username.
Loading