..పాత అ’జెండా!

..పాత అ’జెండా!

  • - ప్రనీల్
  • 27/03/2015

* జెండాపై కపిరాజు (బాగోలేదు)

తారాగణం:
నాని, అమలాపాల్, శివబాలాజీ, రాగిణి ద్వివేది, శరత్‌కుమార్, వెనె్నల కిషోర్, తనికెళ్ల భరణి తదితరులు
సంగీతం:
జివి ప్రకాష్ కుమార్
నిర్మాత:
కెఎస్ శ్రీనివాసన్
కథ, స్క్రీన్‌ప్లే, దర్శకత్వం:
పి సముద్రఖని

అదొక రద్దీ రోడ్డు. ట్రాఫిక్ కంట్రోల్ మాటేమోగానీ -వసూళ్లే ప్రాధాన్యంగా పనిచేసే కానిస్టేబుల్. అతగాడు డిమాండ్ చేసినట్టుగానే -ఇందుమతి వంద సమర్పించి.. వెళ్లిపోతుంది. అన్ని డాక్యుమెంట్స్ పక్కాగా ఉన్న అరవింద్ శివశంకర్ ‘లంచం’ ఇచ్చేందుకు ససేమిరా అంటాడు. దాంతో -ఐపిసి సెక్షన్లన్నీ తిరగేసి కేసు పెడతానంటాడు ట్రాఫిక్ మోతుబరి. దీన్నిబట్టి -సగం కథ అర్థమై.. మిగతా సగంలో ఏం చెబుతాడా? అని ఆత్రంగా ఎదురుచూసిన సగటు ప్రేక్షకుడికి ‘జెండాపై’ అన్నీ అరకొరగా చూపించేశాడు దర్శక సముద్రుడు. అపరిచితుడు, భారతీయుడు, ఠాగూర్.. ఇలా ఎప్పుడో చూసేసి జీర్ణించుకొన్న ‘అవినీతిపై తిరుగుబాటు’ కథలన్నీ కళ్లముందు రీళ్లుగా నడుస్తుంటాయి. సమాజం, లంచగొండితనం, అవినీతి కానె్సప్ట్‌తో స్క్రీన్ మీదికి వచ్చాడంటే -అరిగిపోయిన రికార్డుల స్థానే ఏదో కొత్తదనాన్ని కథకి ఆపాదించనున్నాడేమో? అన్న ఆలోచన కూడా రావొచ్చు. ఒక భారతీయుడిని, మరో అపరిచితుడిని పక్కనబెట్టి -జెండాపై కపిరాజు తెరపై రాజ్యమేలతాడా? అనుకొంటే, ‘ఖని’ కనీసం కథని కొత్తపుంతలు తొక్కించలేకపోయాడు.
అసలు కథేంటో చూద్దాం
సాఫ్ట్‌వేర్ ప్రొఫెషనల్ అరవింద్ శంకర్ (నాని). సమాజం పట్ల అతడికొక నిర్దిష్టమైన అభిప్రాయం. అవినీతిరహిత సమాజాన్ని స్థాపించాలన్న ఆకాంక్ష. అపరిచితుడికి సమాజం పట్ల ఉన్నంత ఏవగింపు ఉంటాయి. ప్రతి ఒక్కరికీ క్రమశిక్షణ అవసరం అంటాడు. విలువలూ ఉండాలంటాడు. ఈ నేపథ్యంలోనే -తనకి లంచం ఇవ్వలేదన్న కోపంకొద్దీ కోర్టులో ఇతగాడిపై పలు కేసులు బుక్ చేస్తాడో ట్రాఫిక్ కానిస్టేబుల్. దీంతో అవినీతిపై యుద్ధాన్ని ప్రకటించిన అరవింద్, పైస్థాయి అధికారులను టార్గెట్ చేస్తాడు. లంచగొండులను న్యాయస్థానం ఎదుట నిలబెట్టే ప్రయత్నంలో అతగాడు విజయం సాధించాడా? లేదా? అన్నది పక్కనబెడితే -కథలో ప్రధానమైన ట్విస్ట్ -మాయా కన్మణి (నాని) సీన్‌లోకి ఎంటరవడం. ఇతగాడి క్యారెక్టర్ ఏమిటో? లక్ష్యమేమిటో? అతడిని ప్రవేశపెట్టిన అధికారులు ‘అరవింద్’పై కసి తీర్చుకున్నారా? ఈ కథలో సిబిఐ ఆఫీసర్ ప్రధాన పాత్రధారా? ఈ యుద్ధంలో అరవింద్‌కి తోడ్పడింది ఎవరు? ఇత్యాది అంశాలు -ఎవరి ప్రమేయం లేకుండానే వచ్చి వెళ్లిపోతూంటాయి.
సామాజికాంశాలు ప్రేక్షకులకు కొత్తేమీకాదు. ఈ అంశాలపై ఎన్నో భారీ బడ్జెట్ చిత్రాలొచ్చాయి. మెగా దర్శకులు తిరగమూత వేసిన సబ్జెక్ట్ కూడా. ఇప్పటికే ఎంతోమంది కదిలించిన కానె్సప్ట్‌ని -ప్రేక్షకుడిని కదిలించే విధంగా మళ్లీ తీయాలంటే ఎంతజాగ్రత్త తీసుకోవాలి? బర్నింగ్ ఇష్యూ అన్నప్పుడు -ఆ ఫీల్ కలిగేలా చేయగలగాలి. కానీ -ఇవేవీ సముద్రఖని స్క్రిప్ట్‌లో కనిపించలేదు. పైపెచ్చు -బర్నింగ్ ఇష్యూకి కమర్షియల్ ఎలిమెంట్స్ జోడించాలన్న తాపత్రయం కొద్దీ హంగూ ఆర్భాటం కల్పించి హోరెత్తించాడు తప్ప ప్రేక్షకుడు కథలో లీనమయ్యేలా చేయలేకపోయాడు.
కథని రెండు భాగాలుగా విడగొట్టి -్ఫస్ట్ హాఫ్‌ని అరవింద్‌కీ, సెకండ్ హాఫ్‌ని మాయా కన్మణికి పంచేశాడు. కొన్నికొన్ని సన్నివేశాల్లో ఉన్న టెంపో -ఉదాహరణకి కోర్టు సీన్, టీవీ ఇంటర్వ్యూ -సినిమా అంతా ఉంటే బావుండేది. ఐతే -ప్రధాన లోపం ఇదే. కమర్షియల్‌కి తగ్గట్టు సీన్లలో గందరగోళం సృష్టించి, అరుపులూ పెడబొబ్బలతో రీళ్ల కెక్కించాడు కథని. ఇప్పటి ప్రేక్షకులకు ఈ ‘హోరు’లో జోరు కనిపించటం మానేసి, బోరు తలెత్తింది. కథని జస్టిఫై చేయలేకపోయాడు సముద్ర.
నటనాపరంగా -నాని తనదైన స్టైల్‌ని డ్యూయల్ రోల్‌లోనూ చూపించాడు. మాయా కన్మణిగా అతడి నటనకి మంచి మార్కులే పడతాయి. కానీ కథలోని కమర్షియల్ ఎలిమెంట్స్ కారణంగా ఒక డబ్బింగ్ సినిమా చూస్తున్నామా? అన్న సందేహం వెంటాడుతుంది.
అరవింద్ ఫ్రెండ్ రామాచారిగా ‘వెనె్నల’ కిషోర్, న్యూస్ కాస్టర్‌గా శివబాలాజీ, ఇందుమతిగా అమలాపాల్, ట్రాఫిక్ కానిస్టేబుల్‌గా పృథ్వీరాజ్, తనికెళ్ల భరణి, శరత్‌కుమార్ తదితరులంతా తమతమ క్యారెక్టర్ల పరిధిమేరకు చక్కగా నటించారు. రాగిణి ద్వివేది కొద్దిగా ఓవర్ అనిపిస్తుంది. జివి ప్రకాష్‌కుమార్ సంగీతం ఫర్వాలేదు. ఎడిటింగ్‌లోనూ అక్కడక్కడ లోపాలున్నాయి. సముద్ర ఖని దర్శకత్వం ఓకే.
కొసమెరుపు:
నిన్ను నువ్వు సరిదిద్దుకో. ప్రపంచం అదే సరిదిద్దబడుతుంది. -ఇదీ టాగ్. ఎవరికి అన్వయించాలో అర్థం కాకపోతే వదిలేయండి.

ఉరకలెత్తని మూస ప్రేమ

ఉరకలెత్తని మూస ప్రేమ

  • -త్రివేది
  • 27/03/2015

* తుంగభద్ర (బాగోలేదు)
తారాగణం:
ఆదిత్ అరుణ్, డింపుల్ చోపడే, సత్యరాజ్, కోట శ్రీనివాసరావు తదితరులు
సంగీతం:
హరి గౌర
నిర్మాత:
రజనీ కొర్రపాటి
దర్శకత్వం:
శ్రీనివాసకృష్ణ గోగినేని

సంచలనం సృష్టించిన ఈగను నిర్మించిన సాయి కొర్రపాటి, తరువాత లెజెండ్, ఊహలు గుసగుసలాడె లాంటి సక్సెస్‌ఫుల్ సినిమాలనూ వారాహి చలన చిత్రం బ్యానర్‌పై తెలుగు ప్రేక్షకులకు అందించాడు. తాజాగా రాజకీయాల నేపథ్యంలో పల్లెటూరి ప్రేమకథను ‘తుంగభద్ర’గా ప్రేక్షకుల ముందుకు తీసుకొచ్చాడు. ఆదిత్, డింపుల్ చోపడే జంటగా నటించిన సినిమాకు దర్శకుడిగా శ్రీనివాసకృష్ణ గోగినేని పరిచయం అవుతున్నాడు. తమిళ నటుడు సత్యరాజ్ ముఖ్య పాత్ర పోషించిన సినిమా ఉగాది కానుకగా విడుదలైంది. మరి తుంగభద్ర కథా కమామీషు ఏమిటో చూద్దాం.
కథ:
రామరాజు (సత్యరాజ్) తాటికొండ గ్రామంలో పేరున్న వ్యక్తి. నియోజకవర్గానికి ఎమ్మెల్యేగా పోటీ చేసి ప్రత్యర్థి పైడితల్లి (కోట శ్రీనివాస రావు)ని ఓడిస్తాడు. అంతేకాకుండా ఎన్నికల సమయంలో జరిగిన ఘర్షణల్లో త్రిమూర్తులు (చలపతిరావు)ని హత్య చేస్తాడు రామరాజు. తన తండ్రిని చంపిన రామరాజుపై పగ పెంచుకుని, అదనుకోసం ఎదురు చూస్తుంటారు త్రిమూర్తులు కొడుకులు. ఒకరోజు అతనిపై బాంబులతో దాడి చేస్తారు. రామరాజు అనుచరులు అతనిని కాపాడతారు. దాంతో భయపడిపోయిన త్రిమూర్తులు కొడుకులు అజ్ఞాతంలోకి వెళ్లిపోతారు. రామరాజుకు నమ్మినబంటుగా ఉండే కుర్రాడు శ్రీను (ఆదిత్ అరుణ్). కూతురు ప్రేమలో పడిందన్న అనుమానం కలుగుతుంది రామరాజుకు. రోజూ టౌన్‌కు వెళ్లి కాలేజీలో చదువుకుంటున్న తన కూతురు గౌరిని ఓ కంట కనిపెట్టాలని శ్రీనును పురమాయిస్తాడు. చందు అనే కుర్రాడితో చనువుగా ఉంటోందని, స్నేహమైతే సరేనని, ప్రేమ అంటే మాత్రం చందును చంపెయ్యమని శ్రీనుకి చెప్తాడు. శ్రీను రోజూ గౌరిని ఫాలో అవుతూ చివరకు ఆమెతో ప్రేమలో పడతాడు. గౌరి కూడా శ్రీనుని ప్రేమిస్తుంది. ఇదిలావుంటే మళ్లీ జరిగిన ఎన్నికల్లో రామరాజు ఒడిపోవడంతో, పైడితల్లి పవర్‌లోకి వస్తాడు. అప్పటి వరకూ పగతో రగిలిపోతున్న పైడితల్లి ఎలాంటి నిర్ణయాలు తీసుకున్నాడు? శ్రీను, గౌరిల ప్రేమ ఫలించిందా? వారిద్దరి ప్రేమను రామరాజు అంగీకరించాడా? అన్న మిగతా కథను తెరపై చూడాలి.
సినిమా ద్వారా దర్శకుడు చెప్పాలనుకున్న మెసెజ్ బావున్నా, చెప్పే విధానంలో కాస్త తడబడ్డాడు. సీనియర్ నటుడు సత్యరాజ్ అటు పార్టీ కోసం ఏదైనా చేయడానికి సిద్ధపడే నాయకుడిగా, మరోవైపు మంచితనాన్ని గుర్తు తెచ్చుకుని మారిన మనిషిగా రెండు షేడ్స్ బాగా చూపించాడు. క్లైమాక్స్‌లో అద్భుతమైన నటన కనబర్చాడు. ఆదిత్ అరుణ్ పల్లెటూరి కుర్రాడి పాత్రకు అంతగా సూట్‌కాలేదు. నటనాపరంగా జస్ట్ ఓకే అనిపించుకున్నాడంతే. కథానాయికి డింపుల్ చోపడేది చిన్న పాత్రే అయినా, ఉన్నంతలో లంగా ఒణీల్లో తెలుగమ్మాయిలా కుర్రకారుని ఆకట్టుకుంది. జబర్దస్త్ శ్రీను ఫస్ట్‌హాఫ్‌లో కాస్త నవ్వించాడు. అలాగే ధన్‌రాజు, నవీన్‌లూ వారి వారి పాత్రల్లో కాసేపు నవ్వించే ప్రయత్నం చేశారు. కోట శ్రీనివాస రావు పాత్ర టైలర్‌మేడ్ కనుక ఓకే. శివరామకృష్ణ, పవిత్రలోకేష్, చరణ్, శశాంక్‌లు ఉన్నంతలో బాగా చేశారు.
సినిమాలో ప్లస్‌పాయింట్లుగా చెప్పుకోడానికి ఏమీ కనిపించవు. సత్యరాజ్ పెర్ఫార్మెన్స్, అక్కడక్కడా బావుందనిపించే బ్యాక్‌గ్రౌండ్ స్కోర్, కొంచెం కామెడీ, సినిమాలోని చివరి 20 నిమిషాల సన్నివేశాలు మాత్రమే కాస్త చెప్పుకోదగ్గవి.
సినిమాకు ఎంచుకున్న కథ కొత్తది కాదు. కథనంలో కొత్తదనం అస్సలు లేదు. ఇప్పటి వరకూ ఇలాంటి సినిమాలు చూసి చూసి ప్రేక్షకులు విసిగిపోయి ఉన్నారు. మళ్లీ వారిపై ఇలాంటి కథను రుద్దడం ఎంతవరకూ కరెక్టో అర్థంకాలేదు. నిజానికి సినిమా ప్రారంభంలోనే గోపీచంద్ ‘యజ్ఞం’ సినిమా షేడ్స్ కనిపిస్తుంటాయి. సినిమా చూస్తుంన్నంత సేపూ యజ్ఞంలోని చాలా సన్నివేశాలు మనల్ని వెంటాడుతుంటాయి. ఇక్కడ ఇంకో ట్విస్ట్ ఏమిటంటే యజ్ఞంలో గోపీచంద్ పాత్ర పేరు కూడా శ్రీను కావడం. కథలో బలం లేకపోవడంతో రెండు గంటలపాటు థియేటర్‌లో ప్రేక్షకులను కూర్చోబెట్టడం కష్టమైంది. ఇక సినిమా మొత్తానికి చివరి 20 నిమిషాలు మాత్రమే చెప్పుకోదగ్గ విషయం. ఇందులో హీరోది అంతగా ప్రాముఖ్యతలేని పాత్ర. మోడ్రన్ కుర్రాడికి గెడ్డంతో మాస్ లుక్ తేవాలని ప్రయత్నించినా ఫలించలేదు. హీరోకు మాస్ లుక్స్ సూటవ్వలేదనే చెప్పాలి. అతని గెటప్‌కి తగ్గట్టు బాడీ లాంగ్వేజ్ లేకపోవడం కూడా క్యారెక్టర్‌కి మైనస్ అయ్యింది. ఇక గౌరి క్యారెక్టరైజేషన్ కూడా సరిగా లేదు. ఆమె ప్రవర్తన ఒక్కో సందర్భంలో ఒక్కో తీరులో అనిపిస్తూ, ఆడియన్స్‌ని కన్ఫ్యూజ్ చేస్తుంది. కూతురు ప్రేమలో పడిందేమోనన్న డౌట్, ఆయన కూతురినే ప్రేమించే పనోడు ఇవన్నీ కల్పితాలుగా అనిపిస్తాయి. ఇక సినిమా మొత్తం బస్సు ఎక్కడం, దిగడంతోనే గడిచిపోతుంది. మధ్యమధ్యలో ఏమాత్రం నవ్వురాని కామెడీ సీన్స్‌తో విసింగించారు. ముఖ్యంగా కథ నెమ్మదిగా సాగుతూ, ప్రేక్షకుల సహనానికి పరీక్షపెడుతుంది.
సాంకేతిక విభాగం:
సాంకేతిక విభాగంలో -సినిమాటోగ్రాఫ్ రాహుల్ శ్రీవాత్సవ్ గురించి చెప్పుకోవాలి. కథలో అందమైన పల్లెటూరి సన్నివేశాలు మనకు మళ్లీ పల్లెటూరు రోజుల్ని గుర్తు చేస్తాడు. ఇక మ్యూజిక్ డైరెక్టర్ హరి గౌర అందించిన పాటలు, బ్యాగ్రౌండ్ మ్యూజిక్ ఫరవాలేదు. తమ్మిరాజు ఎడిటింగ్ ఇంకాస్త బెటర్‌గా ఉండాల్సింది. సినిమాలో చాలాచోట్ల సీన్స్‌ని సాగదీసినట్టు చేశారు. నిర్మాత మాత్రం కొత్త దర్శకుడి చేతిలో ప్రాజెక్టు పెట్టినా ఎక్కడా కాంప్రమైజ్ కాకుండా చక్కటి నిర్మాణ విలువలు పాటించారు. కొత్త దర్శకుడికి కథపై సరైన క్లారిటీ లేదు. చాలా సీన్స్‌లో తడబడ్డాడు. మరో సినిమాను గుర్తు చేసేలా ఉందన్న విషయాన్ని దర్శకుడు గ్రహించలేకపోవడం బాధాకరం. రాసుకున్న సీన్స్‌ని ఆడియన్స్‌కి కనెక్టయ్యే విధంగా తీయడంలో దర్శకుడి వైఫల్యం కనిపించింది.
మూస కథతో ప్రారంభమై స్లో నేరేషన్‌తో పల్లెటూరి బ్యాక్‌డ్రాప్‌లో రాజకీయ గొడవల చుట్టూ సాగిన ‘తుంగభద్ర’ -సినిమా ఆడియన్స్‌ని అనుకున్న స్థాయిలో మెప్పించలేపోయింది. డైరక్టర్ అనుకున్న సోరీలైన్ బాగున్నప్పటికీ -పూర్తి కథాపరంగా సినిమాని ఆసక్తికరంగా తీయలేకపోయాడు. కథలో, కథనంలో ఏమాత్రం కొత్తదనం లేని సినిమా ఇది. వారాహి ఎంతో ఖర్చు చేసి తీసిన ఈ సినిమా, గత సినిమాల స్థాయిలో లేదనే చెప్పాలి. కథను నడిపిన విధానం, కథనం, డైరక్షన్, సెకండాఫ్ మైనస్ పాయింట్లు.

ఆర్ట్ ఆఫ్ లైఫ్

ఆర్ట్ ఆఫ్ లైఫ్

  • -‘ప్రవవి’
  • 27/03/2015

** ఎవడే సుబ్రహ్మణ్యం (ఫర్వాలేదు)
తారాగణం: నాని, మాళవిక నాయర్, విజయ్, నాజర్, కృష్ణరాజు,
రీతూవర్మ, పవిత్ర లోకేష్, అవసరాల శ్రీనివాస్ తదితరులు
సంగీతం:
రాధాన్
నిర్మాత:
ప్రియాంకదత్
కథ, దర్శకత్వం:
నాగ్ అశ్విన్

నేనే అనుకోవడం -అహం. నేనూ.. అనుకోవడం -సమూహాన్ని వెతుక్కునే ప్రయత్నం. నేను’లోనే -నేనన్నవాళ్లు చాలామంది ఉంటారు. సమూహాన్ని వెతుక్కుంటూ, సమూహంతో సహ ప్రయాణం చేయడం గొప్ప విద్య. ఆ విద్య పరిపక్వతకు చేరితే -కళ. అదే ఆర్ట్ ఆఫ్ లివింగ్. జీవించే కళ. ‘నేనెవరు?’ అన్న ప్రశ్నకు సమాధానం వెతుక్కునే జీవితానికే -ఇది అర్థమవుతుంది. ఆ వెతుకులాటలో ఏదోకచోట -పరమార్థం అనుభవంలోకి వస్తుంది. ఆ ప్రయాణంలోనే ఒకింత ఆనందం -దొరుకుతుంది. యాంత్రిక జీవితాల అంచులు, తాత్వికత మొదలుకు మధ్య ఒకింత స్పేస్. ఆ శూన్యంలో -ఏదో ఉంది. ఆ అర్థంకాని పరమార్థాన్ని అనుభవించే జీవితం -మధురంగా ఉంటుంది. ఆ స్వీట్‌నెస్‌ను దృశ్యరూపంలో నిర్వచించే ప్రయత్నం చేశాడు -దర్శకుడు నాగ్ అశ్విన్. ఆ ప్రయత్నమే -ఎవడే సుబ్రహ్మణ్యం.
కన్ను తెరిచి కన్ను మూసేలోగా జరిగే ప్రయాణంలో -ప్రతి వ్యక్తీ ఏదోకచోట ‘నేనెవరు’ అనే ప్రశ్న సంధించుకుంటాడు. ప్రాకృతిక ధర్మానికి అనుగుణంగా బతికే ప్రతిఒక్కడూ -సెల్ఫ్ రియలైజేషన్ పెయిన్ అనుభవించి తీరతాడు. ఆ వేదన తదనంతర శూన్యం, ఆ శూన్యంలో దొరికే ఆనందం ఎంత గొప్పగా, ఎంతెంత అద్భుతంగా, ఇంకెంత ఉన్నతంగా ఉంటుందో చూడాలంటే -సుబ్రహ్మణ్యాన్ని ఒక్కసారి టచ్ చేయాలి. ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ వెతుక్కునే వాళ్లకి -సుబ్రహణ్యం జీవితం ఓ సినిమా కథ. ఎక్స్‌పీరియన్స్ ఫీలైన వాళ్లకి -ఆ కథే ఓ జీవితం. సినిమాలో అలాంటి లైఫ్ ఉంది.
జీవితపు తత్వాన్ని గ్రహించి మూలాన్ని వెతుక్కునే ప్రయత్నంలోనే ‘జీవించే కళ’ అనుభవంలోకి వస్తుంది. కొత్త దర్శకుడు నాగ్ అశ్విన్ చిన్న వయసులోనే ఈ మెచ్యూరిటీకి చేరడం మంచిదే. కానీ, ఇలాంటి ప్రాజెక్టులతో ఇంకా ముందుకెళ్లే ప్రయత్నం చేస్తే ప్రమాదం. అది వేరే విషయం.
సుబ్రహ్మణ్యం (నాని) -మెటీరియలిస్టిక్ ఫెలో. ఎంత అంటే -బతుకులో ‘తోడు’ను కూడా భవిష్యత్‌తో తూకమేసేంత. ఆశలు, అత్యాశలు, ఉన్నతస్థాయికి ఎదగాలనే ఫక్తు భౌతిక కోర్కెలతో నలిగేవాడే. అలాంటి సుబ్రహ్మణ్యం జీవితంలోకి చిన్నపుడు దూరమైన బాల్యమిత్రుడు (విజయ్ దేవరకొండ) ప్రవేశిస్తాడు.
(ఇక్కడ కథను మరోకోణంలోనూ చూడొచ్చు. యవ్వనంలోకి అడుగుపెట్టే సమయంలోనే మెటీరియలిస్టిక్ ఆలోచనలు మెదడులోకి చొరబడతాయి. అప్పటి వరకూ ఉన్న నిష్కల్మషమైన బాల్యం మననుంచి దూరమవుతుంది. అలా దూరమైన బాల్యమే మిత్రుడిగా మళ్లీ మన జీవితంలోకి వస్తే ఎదురయ్యే అనుభవంలా మాదిరిగానూ అర్థం చేసుకోవచ్చు)
అలా వచ్చిన మిత్రుడు ‘నువ్వెవరు?’ ప్రశ్న రేకెత్తిస్తాడు. మనిషి భౌతిక వాంఛల నీడపడని ప్రకృతి ప్రపంచంలో నిలబడితే సమాధానం దొరుకుతుందని హితబోధ చేస్తాడు. అలాంటి ప్రపంచమే -హిమాలయాల్లోని ఆకాశగంగ అంటాడు. ఏదోకచోట, ఏదోక రూపంలో ప్రతి వ్యక్తికీ ఈ ప్రశ్న తప్పదుకనుక -తనెవరో తెలుసుకునే ప్రయత్నంలో తనకు పరిచయమైన ప్రకృతి రూపం ఆనంది (మాళవికా నాయర్)తో హిమాలయాలకు ప్రయాణమవుతాడు సుబ్రహ్మణ్యం. బాల్యాన్ని, ప్రకృతిని వెంటదీసుకుని బయల్దేరిన సుబ్రహ్మణ్యం (నేను)తో జర్నీ చేయాలి తప్ప, జర్నీని సమీక్షించడం అంత బావుండదు. ఈ జర్నీ జీవితం -అక్షరాలకే పరిమితమైవుంటే మనోఫలకంపై దృశ్యాలు మరోవిధంగా ఉండేవేమో. దర్శకుడు తన కోణాన్ని ఫ్రేమ్స్‌లో బిగించాడు కనుక -నాగ్ అశ్విన్ కోణంలోనే జర్నీ సాగిపోతుంది.
నాని మంచి నటుడు. చాలా సినిమాల్లో ప్రూవ్ చేసుకున్నాడు.
ఈ సినిమాతో మరో మెట్టెక్కాడు. మెటీరియలిస్టిక్ లైఫ్ అంచుల నుంచి తాత్వికత కోణానికి జరిగే జర్నీలో -తనేంటో తను తెలుసుకునే ఎమోషనల్ ఫీల్‌ను పరాకాష్టలో చూపించాడు. వెంటనడిచే ప్రకృతి సౌందర్యంగా -మాళవికా నాయర్ కనిపించింది. బాల్యంలోని చురుకుదానానికి నిలువెత్తు రూపంగా -విజయ్ దేవరకొండ మంచి నటన కనబర్చాడు. కథలో కీలక పాత్ర పోషించిన కృష్ణంరాజు, రీతూవర్మ, నాజర్ తదితరుల్లో మనకు పాత్రలే కనిపిస్తాయి.
సాంకేతిక వర్గం కంప్లయింట్ చేయడానికి వీల్లేని పనితనానే్న చూపించారు. సినిమా కోసం దర్శకుడు ఎంత తపనపడ్డాడో, సాంకేతిక వర్గం అంత కష్టపడిందనడానికి ‘క్వాలిటీ’యే ఉదాహరణ. కొత్త దర్శకుడిమీద నమ్మకం, బడ్జెట్ కమిట్‌మెంట్‌తో ప్రాజెక్టును నెత్తికెత్తుకున్న నిర్మాతకు దక్కే ప్రశంసలే -్భరీ వసూళ్లు. జీవితానే్న మర్చిపోయిన వాళ్లను నిద్రలేపి.. చిటికెన వేలు పట్టుకుని.. పార్ట్ ఆఫ్ లివింగ్ నుంచి ఆర్ట్ ఆఫ్ లివింగ్‌కు నడిపించే నిక్కచ్చి సినిమా -‘ఎవడే సుబ్రహ్మణ్యం’.

మూగ ప్రేమ

మూగ ప్రేమ

  • -సంకల్ప
  • 20/03/2015

* టామీ (బాగోలేదు)

తారాగణం:
రాజేంద్రప్రసాద్, సీత, సూర్య, ఎల్‌బి శ్రీరాం, రఘుబాబు, గీతాసింగ్, ఆలపాటి లక్ష్మి, సురేష్, తదితరులు.
సంగీతం: చక్రి
నిర్మాతలు:
చేగొండి హరిరామజోగయ్య,
బోనం చినబాబు
దర్శకత్వం: రాజా వనె్నంరెడ్డి

ఇప్పటివరకూ మానవ సంబంధాలే బలమైనవి అని అనుకునేవాళ్లకు ‘టామీ’ చూసిన తర్వాత మానవ- జంతు (శునకం) సంబంధాలు ఇంకా బలిష్టమైనవి, పటిష్టమైనవి అని నిశ్చయంగా విశ్వసిస్తారు. అంతలా చిత్రంలో స్పృశించారు. అయితే సినిమా ప్రథమార్థంలో ఉన్న బిగి ద్వితీయార్థంలో కోల్పోవడం వల్ల పిక్చర్ పట్ల ఇంకా సంపూర్ణ సంతృప్తి ప్రేక్షకుడు పొందలేకపోయాడు. అదేమిటో ఓ పరిశీలన...
మీ దృష్టిలో హీరోలెవరు? అని క్లాస్‌రూంలో స్టూడెంట్స్‌ని అడుగుతుంది టీచర్. దానికి సమాధానంగా పిల్లలు సినిమా హీరోని, క్రికెట్ దిగ్గజాన్ని పేర్కొంటారు. కానీ విశ్వ, టామీ (కుక్క)యే తనకు నచ్చిన హీరో అని చెపుతాడు. అదెలాగో.. తన తాతగారు విశ్వం మేస్టారు (రాజేంద్రప్రసాద్)కి ఆ ‘టామీ’ ఎంత విశ్వాసపాత్రంగా ఉందో చెప్పడమే చిత్రం. విన్న విద్యార్థులందరూ ముక్తకంఠంతో ‘టామీ’ హీరోయిజాన్ని మెచ్చుకుంటారు. కరతాళ ధ్వనులూ చేస్తారు. ఓ రైల్వేస్టేషన్‌లో తనననుసరించిన కుక్కపిల్ల వదలకపోవడంతో ఇంట్లో పెంచుకుంటాడు విశ్వం మాస్టారు. తొలుత ఈ శునకం పొడేపడని విశ్వం భార్య (సీత) తర్వాత కాలంలో అదంటే భర్త, కూతురు చూపే ప్రేమను కాదనలేక తనూ ఓకే అంటుంది. తర్వాత ఆ టామీ వారందరికీ దగ్గరయిపోతుంది. ఎంత ‘దగ్గర’ అంటే ఆఖరికి విశ్వం మరణించినా, ఆయనకోసం అంతకు ముందులాగే ఆయన కళాశాల నుంచి సాయంత్రం వచ్చే రైలు సమయానికి టంచన్‌గా స్టేషన్‌కు వెళ్లి ఎదురుచూసేంతగా! అలా అది పదేళ్లు కొనసాగి ఆ ఎదురుచూపుతోనే మరణిస్తుంది. అయితే ఇలా ఇంటి కుక్క కుటుంబ సభ్యులతో బాగా కలిసిపోవడం వాస్తవ జీవితంలో అక్కడక్కడా మనకు తెలిసిందే. కానీ ఇలా తను అభిమానించే మనిషి మరణించినా (ఆ సంగతి కుక్కకు తెలియదుకదా!) పదేళ్ల వరకూ అదే ప్రక్రియ జరగడం నమ్మతగ్గదిగా అనిపించకపోవచ్చు. అయితే ఇది జర్మనీలో 1925-35 ప్రాంతాల్లో జరిగిందని సమాచారం. అది ఆధారంగానే హాలీవుడ్‌లో 2009లో ‘హచీకో-ది డాగ్ టేల్’ పేరిట చిత్రం వచ్చింది. ఆ చిత్రం స్ఫూర్తితోనే ఇప్పుడు తెలుగులో ‘టామీ’ వచ్చిందనీ అంటున్నారు. ఏది ఏమైనా ఎక్కడో అరుదుగా ఇలాంటివి జరుగుతాయి. ముందే చెప్పినట్టు ఫస్ట్ హాఫ్ అంతా కుక్కచేసే విన్యాసాలూ, కుటుంబానికి దగ్గరయిన విధానంతో చకచకా సాగింది. ఎప్పుడైతే ద్వితీయార్థం ఆరంభమైన కొంతసేపటికే రాజేంద్రప్రసాద్ పాత్ర మరణించడంతో పట్టు కోల్పోయిందని అనిపిస్తుంది.
అయితే సినిమా కీలకాంశమే మరణానంతరం సైతం శునకం చూపే ఆత్మీయత కనుక, ‘ఇది యదార్థ సంఘటన’ అన్న ప్రచార వాక్యానికి పూర్తిగా అర్థవంతం చేయడానికా అన్నట్టు సన్నివేశాలు నడపడంవల్ల సినిమా కొంత డాక్యుమెంటరీ లక్షణాల్లోకి వెళ్లిపోయింది. అంతకన్నా విశ్వం మేస్టారి కూతురు ఓ సందర్భంలో ప్రతిపాదించినట్టు (టామీతో) ‘నువ్వు మాతో ఆస్ట్రేలియా వచ్చేయ్! నువ్వుంటే మా నాన్నగారు మాతో ఉన్నట్లే!’ అంటుంది. అదే జరిగినట్టు చూపిస్తే సినిమా చూస్తున్న ప్రేక్షకుల గుండెలింతగా బరువెక్కేవి కావేమో! అయితే అది కాల్పనికతకు తెరతీస్తుందన్న ఉద్దేశ్యంతో దర్శకుడు ఆ దిశగా వెళ్లుండడు. ఇక సినిమాలో వాణిజ్య అంశాలకా అన్నట్టు రాజేంద్రప్రసాద్- సీత పాత్రల మధ్య ‘ఝాము రాతిరి...జాబిలమ్మ’ అంటూ ‘క్షణక్షణం’ చిత్రంలోని పాటకు చోటు కల్పించడం శుద్ధ అనవసరం. ఇది ఉండడం వల్ల చిత్రానికి చేకూరిన అదనపు ప్రయోజనం ఏదీలేదు. విశ్వం మాస్టారుని ప్రొఫెసరుగా చెప్పారు. కానీ ఆయన క్లాస్‌రూంలోని స్టూడెంట్స్ ఎక్కడా విశ్వవిద్యాలయం స్థాయి విద్యార్థినీ విద్యార్థులుగా అనిపించలేదు. నటీనటుల పాత్రల ప్రస్థావనకన్నా ముందు టామీగా నటించిన కుక్క విన్యాసం గొప్పదనానే్న చెప్పుకోవాలి- అందుకు ఈ టామీకి శిక్షణనిచ్చిన ప్రవీణ్‌ని అభినందించాలి. ఒక మంచి పాత్ర పడితే అనుభవజ్ఞుడైన నటుడు ఎంతగా విజృంభిస్తాడనడానికి ఈ చిత్రంలో రాజేంద్రప్రసాద్ నటనే నిలువెత్తు సాక్ష్యం. ముఖ్యంగా కుక్క చేష్టలకి ప్రతిస్పందనా ప్రక్రియలో రాజేంద్రుని నటన ఎన్నదగిన రీతిగా ఉంది. ఆయన భార్య పాత్రలో సీత కూడా మంచి సపోర్ట్‌నిచ్చారు. టీకొట్టు ఓనర్‌గా ఎల్‌బి శ్రీరాం నటన ఆకట్టుకుంది. ప్రత్యేకించి కుక్కకు తన యజమాని విశ్వం చనిపోయాడన్న సంగతి చెప్పలేని, చెప్పినా అర్థంకాని విధాన్నీ వివరిస్తూ ‘మనిషైతే ఏమార్చచ్చు. నినే్నమార్చడం ఎలా...’ అంటూ చెప్పిన సంభాషణా ఘట్టాన్ని బాగా ప్రదర్శించారు. మిగిలిన పాత్రదారులూ ఎక్కడా ‘అతి’ నటన జోలికి పోకపోవడం విశేషం. పాటల్లో (చక్రి స్వరాలు) ‘ఆకాశం నిను పంపిందా...’ అన్నది బాగా కుదిరింది. శునకం- విశ్వం మేస్టారి మధ్య బంధాన్ని వివరిస్తూ రాసిన ఈ పాటలో రచయిత అనంతశ్రీరామ్ ఓచోట ‘నా ఊపిరి అందించానా...! నా రక్తం పంచిచ్చానా...!’ లాంటి చక్కటి పదాలు తొడిగారు. ‘ఎదురు చూపులవల్లే ఆయన వచ్చేటట్లయితే వందేళ్లు వదలకుండా ఎదురు చూసేదాన్ని..’ అంటూ సీత పాత్రలో చెప్పించిన డైలాగూ సన్నివేశ సహజత్వానికి బాగా సరిపోయింది. ఆఖరున చెప్పుకుంటున్న ముందు చెప్పుకోవాల్సిన అంశం ఒకటుంది. అది ఎక్కడా ఆడంబర వ్యయం బాట పట్టకుండా సినిమాకు ఎంతవరకూ అవసరమో అంతే ఖర్చుతో ‘టామీ’ని తెరకెక్కించడం. అలాగని ఏ సన్నివేశంలోనూ రాజీపడిన సందర్భమూ కన్పడలేదు. ఈ ప్రణాళిక అన్ని సినిమాలూ పాటిస్తే పొందిన విజయాల్లో నిర్మాతల లాభాల శాతమూ గణనీయంగా పెరుగుతుంది. మొత్తానికి విశ్వాస పాత్రతపై గౌరవాన్ని పెంచే ‘టామీ’ అందరూ తప్పక చూడతగ్గదిగా నిస్సందేహంగా చెప్పవచ్చు.

మంచి ప్రయత్నమే..!

మంచి ప్రయత్నమే..!

  • -ప్రవవి
  • 20/03/2015

* సచిన్ (బాగోలేదు)

తారాగణం:
సుహాసిని, మణిరత్నం, వెంకటేష్ ప్రసాద్, మాస్టర్ స్నేహిత్ తదితరులు.
సంగీతం:
రాజేష్ రామనాథ్
నిర్మాతలు:
తానికొండ వెంకటేశ్వర్లు
కథ, స్క్రీన్‌ప్లే, దర్శకత్వం:
ఎస్ మోహన్

స్పోర్ట్స్ -యూనివర్శల్ లాంగ్వేజ్ కనుక దాని బ్యాక్‌డ్రాప్‌లో అడపాతడపా సినిమాలు వస్తూనే ఉన్నాయి. గత నాలుగైదేళ్లలో క్రీడా నేపథ్యమున్న చిత్రాల వేగం పెరిగింది. బడ్జెట్ ప్రామాణికాన్ని పక్కనపెడితే, ఆసక్తికరమైన ఇతివృత్తాన్నో లేదా క్రీడాకారుల జీవితాన్నో తీసుకుని చిత్రాలు నిర్మిస్తోన్న ధోరణి పెరిగింది. ఆ కోవలో -‘సచిన్’ పేరిట కన్నడంలో రూపొందించిన చిత్రాన్ని తెలుగులో ‘సచిన్.. టెండూల్కర్ కాదు’ టైటిల్‌తో అనువదించారు. ప్రధాన పాత్రల్లో సహాసిని, మాస్టర్ స్నేహిత్, ముఖ్య పాత్రలో క్రికెటర్ వెంకటేష్ ప్రసాద్ కనిపిస్తారు. మానసిక వైకల్యంతో బాధ పడుతున్న బాలల్ని అంటరానివాళ్లుగా చూడొద్దు. వారినీ మనలో ఒకరిగా కలుపుకుంటే -అద్భుతాలు చూపించగలరన్న సందేశంతో దర్శకుడు డిజైన్ చేసుకున్న స్టోరీ లైన్ ఈ చిత్రానికి బిగ్గెస్ట్ ప్లస్‌పాయింట్.
కథేంటి:
మానసిక వికలాంగుడైన తమ్ముడు సచిన్ (మాస్టర్ స్నేహిత్) కోసం ఇండస్ట్రియలిస్ట్ స్వాతి (సుహాసిని) పెళ్లిపై ఎలాంటి నిర్ణయం తీసుకోదు. ప్రేమిస్తున్న వెంకటేష్ ప్రసాద్‌ను వెయిటింగ్‌లో పెడుతుంది. సచిన్ టెండూల్కర్ అన్నా, క్రికెట్ అన్నా సచిన్‌కు చాలా ఇష్టం. ఈ క్రమంలో సచిన్‌కు బ్రెయిన్ ట్యూమర్ అని తేలుస్తారు వైద్యులు. ఉన్న కొద్దిరోజులూ సచిన్‌ను ఆనందంగా ఉంచాలనుకుంటుంది స్వాతి.
క్రికెట్ అంటే ఇష్టపడే సచిన్ -హైదరాబాద్‌లో జరిగే స్కూల్ టోర్నమెంట్‌లో ఆడాలని ఆశపడతాడు. వెంకటేష్‌ను సంప్రదిస్తుంది స్వాతి. ఉద్యోగాన్ని రిస్క్‌లో పెట్టి తన పని చేస్తున్న స్కూల్‌టీంలో సచిన్‌కు అవకాశం కల్పిస్తాడు వెంకటేష్. అతనిచ్చిన ట్రైనింగ్‌తో సచిన్ రాణించాడా? వెంకటేష్ ప్రసాద్ అంత రిస్క్ ఎందుకు తీసుకున్నాడు? లాంటి ప్రశ్నలకు సమాధానమే సినిమా.
కొనే్నళ్ల క్రితం -టాప్ స్ప్రింటర్ అశ్వినీ నాచప్ప లీడ్‌రోల్‌గా అశ్విని అనే చిత్రం వచ్చింది. బతుకు పరుగు తప్ప పోటీ పరుగు తెలీని ఓ పేద పిల్ల గొప్ప స్ప్రింటర్‌గా ఎలా ఎదిగిందన్నది కథాంశం. పోల్చుకుంటే -దగ్గరి లాగ్ లైన్ స్టోరీయే సచిన్ కూడా. మెంటల్లీ రిటార్టెడ్ పిల్లాడు క్రికెట్ ఆడగలిగాడా? ఆటలో ఎలాంటి ఫలితాన్ని సాధించాడన్నదే కథలోని మూలాంశం. హిట్ ఫార్మాట్‌ను అనుకరించినా, అనుసరించినా తప్పులేదు కనుక -దర్శకుడు ఆ పాటర్న్‌లో వెళ్లివుంటే ఫలితం మరోలా ఉండేదేమో. గొప్ప బేసిక్ లైన్ తీసుకుని -సరైన ట్రీట్‌మెంట్ ఇవ్వలేకపోవడంతో సచిన్ కాస్త నిరుత్సాహపర్చాడు. సినిమా మొత్తం ‘సచిన్’మీద ఆధారపడి ఉంది కనుక -్ఫస్ట్ఫాలోనే ఆ మూడ్‌లోకి తీసుకెళ్లే ప్రయత్నం చేసి ఉంటే బావుండేది. ప్రేక్షకుడూ అదే మూడ్‌లో ట్రావెల్ చేసి ఉండేవాడు. సింగిల్ లైనర్ స్టోరీని రెండు గంటల సినిమాగా మలచడంలో సహజంగా జరిగే పొరపాట్లే దర్శకుడు మోహన్ సైతం చేశాడు. సంబంధం లేని సన్నివేశాలు, ఏమోషన్ పండని దృశ్యాలతో ఫస్ట్ఫా నడిచిపోవడంతో -ప్రేక్షకుడు కనెక్ట్ కాలేకపోయాడు. సెకెండాఫ్ మొత్తం సచిన్‌మీద కాన్‌సన్‌ట్రేట్ చేసినా -అప్పటికే విసుగు దశకు చేరిన ప్రేక్షకుడికి సంతృప్తి దొరకలేదు. మరోపక్క క్రీడా నేపథ్యంలో ఇతివృత్తాన్ని తీసుకున్నపుడు స్క్రీన్‌ప్లేలో చూపించాల్సిన టెక్నిక్ వేగం. అదీ మిస్సవ్వడం, చివరిలో ఉత్కంఠగా సాగాల్సిన మ్యాచ్ ఎలాంటి ఆసక్తిని పెంచలేకపోవడంతో -గొప్ప లైన్ వృధా ప్రయత్నంగా మిగిలిపోయింది. మరీ ముఖ్యంగా క్రీతా ఇతివృత్తంతో కథ రాసుకున్నపుడు -సహజంగా ప్రేక్షకుడు ఆశించే ఒక్క మోటివేషనల్ సీన్ కూడా ఇమడ్చలేకపోవడం పెద్ద మైనస్. నటీనటుల విషయానికొస్తే -మానసిక వికలాంగుడైన తమ్ముడిని తల్లిలా చూసుకునే అక్క పాత్రలో సుహాసిని పూర్తిగా ఒదిగిపోయింది. మొదటి సినిమా అన్నది ఎక్కడా గుర్తుకు రానీయకుండా వెంకటేష్ ప్రసాద్ డీసెంట్ నటనను అందించాడు. మెంటల్లీ రిటార్టెడ్ చైల్డ్‌గా మాస్టర్ స్నేహిత్ ఒకే. కన్నడ సినిమా కనుక ముఖాలు పరిచయం లేకున్నా -పాత్రల పరిధిమేరకు ఆర్టిస్టులంతా ఒకే అనిపించుకుని వెళ్లిపోతారు. ఇక సాంకేతిక విభాగంలోనూ గొప్పగానో, ప్రత్యేకంగానో చెప్పుకోవాల్సినంత పనితనం ఎవ్వరూ చూపించలేదు.
కొద్దో గొప్పో క్రెడిబిలిటీ ఇవ్వాల్సి వస్తే -సినిమాటోగ్రాఫర్ ప్రసాద్‌బాబుకు ఇవొచ్చు. ఫైనల్ క్రికెట్ మ్యాచ్ ఫ్రేమ్స్‌గాని, సుహాసిని ఇంట్లో వచ్చే సీన్స్‌ని బాగా చూపించగలిగాడు. బ్యాక్‌గ్రౌండ్ ఒకే అనిపించుకున్నా -రాజేష్ రామనాథ్ అందించిన పాటలు మెప్పించవు. అసలు పాటలే అవసరంలేని కథకు -్ఫర్మాట్‌మేరకు అన్నట్టు వాటిని జోడించడం మరీ బోర్. ఎడిటింగ్, డబ్బింగ్ డైలాగ్స్ -ఆ బోర్‌ను మరికొంచెం పెంచాయి. కథ, స్క్రీన్‌ప్లే, దర్శకత్వం విభాగాలను డీల్ చేసింది మోహన్. ఎంచుకున్న పాయింట్ గొప్పదే అయినా, ఆకుట్టుకునే రీతిలో రెండు గంటల కథగా మలచడంలో పూర్తిగా విఫలమయ్యాడు.

సూత్రధారి కాస్త వీక్!

సూత్రధారి కాస్త వీక్!

  • -ప్రనీల్
  • 20/03/2015

* జగన్నాటకం (బాగోలేదు)

తారాగణం:
ప్రదీప్ నందన్, ఖేనిషా చంద్రన్,
శ్రీధర్, ఉషశ్రీ, అభినవ్ తదితరులు
సంగీతం:
అజయ్ అరసాడ
నిర్మాత:
ఆదిశేషారెడ్డి
దర్శకత్వం:
ప్రదీప్ నందన్

ఈ ‘జగన్నాటక’ సూత్రధారి ఓ సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్. వృత్తిరీత్యా అనుభవజ్ఞత ఏమోగానీ -ప్రవృత్తిరీత్యా చంద్రశేఖర్ ఏలేటి దగ్గర అసిస్టెంట్‌గిరి. సినిమాల పట్ల ఆసక్తి ఉండటం వేరు. ఆసక్తిని ‘స్క్రీన్’ మీదికి తేవటం వేరు. ఒక్క ‘అసిస్టెంట్’ సినిమాతోనే -అన్నీ తానై సినిమా తీసేద్దామన్న ఉద్దేశం మంచిదే కావచ్చు. కానీ- కథ కొన్ని సూత్రాలుంటాయనీ.. ఆయా పాత్రలపట్ల అవగాహన ఉండాలనీ.. కథని ఏ కోణంలో చెప్పాలన్నా పడిగట్టు అంశాలుంటాయనీ -బహుశా హీరోకి తెలీకపోతే ఏం చేయలేం. ఐతే -ఎ మోస్ట్ పెయిన్‌ఫుల్ ప్లజెంట్ లవ్‌స్టోరీ అంటే ఆ బాధ ఎలా ఉంటుందన్న ఫీలింగ్‌ని కలిగించి థియేటర్ వరకూ లాక్కెళ్లింది. కానీ- మొదటి పావుగంట సినిమా చూసింత్తర్వాత ఎప్పుడో రాబోయే క్లైమాక్స్ కోసం ఇన్ని రీళ్లు వేచి ఉండాలా? అన్న నిర్లిప్తత వెంటాడుతుంది. పాపం! ప్రదీప్ నందన్‌ని ఏమీ అనడానికి లేదు. ఎందుకంటే- ఈ సినిమాకి పలు శాఖల నిర్వహణ బాధ్యతల్ని చేపట్టి ఒక పాత రివెంజ్ డ్రామాని తెర కెక్కించాలంటే- ఏం చేయాలో తెలీకపోవడమే అతగాడి మైనస్ పాయింట్.
కథ:
పృథ్వి (ప్రదీప్ నందన్)కి నటుడు కావాలన్న కోరిక. నాన్న రాఘవయ్య, చెల్లెలు దివ్య (ఉషశ్రీ). ఆ అందమైన కుటుంబంలోకి భాను ప్రవేశిస్తుంది. భానుతో పరిచయం ఆనక ప్రేమ చిగుర్లువేస్తుంది. పృథ్వి జీవితం ఇలా సాఫీగా సాగిపోతూండగా, ఒకానొక రోజు రాజవౌళి దగ్గర్నుంచి సినిమా ఛాన్స్ వచ్చిందని ఫోన్ వస్తుంది. ఈ సందర్భంగా పార్టీ ఇవ్వాలని ఫ్రెండ్స్ బలవంతం చేయటంతో ఒక రాత్రి అతను ఫ్రెండ్స్‌తో కలిసి బయటికి వెళ్తాడు. ఆ రాత్రి పృథ్వి జీవితంలో కాళరాత్రిగా మారింది. తండ్రి మరణిస్తాడు. ప్రాణానికి ప్రాణంగా ప్రేమించే చెల్లెలి ఆచూకీ తెలీదు. అసలు ఆ రాత్రి ఏం జరిగింది? తండ్రి చావుకీ, చెల్లెలు కనిపించకుండా పోవటానికీ కారణం ఏమిటి? ఇదీ కథ.
ఏ కాస్త సినిమా పరిజ్ఞానం ఉన్నవాడికైనా -ఈ కథని వినిపిస్తే ఏమంటాడు? పాత చింతకాయ అంటాడు. ఎక్కడో పది నిమిషాల క్లైమాక్స్‌ని ఉత్కంఠభరితంగా ఉందని ఊహించేసుకొని -ఏకంగా సెట్స్‌పైకి వచ్చేశాడు ప్రదీప్ -కథపట్ల కసరత్తు చేయకుండానే.
టాగ్‌లో -మొదటి పదమే మోస్ట్ పెయిల్‌ఫుల్ అని. ఆ బాధని రాన్రాను భరించటం కష్టమై ఇటు హీరోని తిట్టాలా? లేక దర్శకత్వ బాధ్యతల్ని నిర్వహించిన దర్శకుడిని తిట్టుకోవాలా? ఇంకాఇంకా ఏ శాఖల్ని తిట్టిపోయొచ్చు అని తలపోస్తే అన్ని శాఖల్లోనూ అతడే కనిపిస్తుంటే ఏక మొత్తంగా ప్రేక్షకుడు తననితాను తిట్టుకోవటం ఒక్కటే ఉత్తమోత్తమం.
ప్రదీప్ నందన్ దర్శకుడిగా ఏ పాఠాలు నేర్చుకున్నాడో తెలీదుగానీ నటనలో ఓనమాల దగ్గరే ఆగిపోయాడు అనటానికి సన్నివేశాలు కోకొల్లలు. ఏదో డిఫరెంట్‌గా చేయాలన్న అభిలాష కనిపించింది. కానీ ఆచరణలోకి వచ్చేప్పటికి డిఫరెంట్ కాస్తా డిస్‌లొకేట్ అయ్యింది. ‘ఆ ఎక్స్‌ప్రెషన్ ఏవిటిరా బాబూ!’ ఏ యాంగిల్‌లో చూసినా ఒకటే కనిపిస్తోందన్న భావం ప్రేక్షకుడ్ని వెంటాడుతూనే ఉంది. పోస్టర్లపై కనిపించిన కోణం ఒక్కటీ దొరకలేదు. అదే మోస్ట్ పెయిన్‌ఫుల్. ఇక -విన్న కథే అయినా కథనాన్ని అద్భుతంగా నడిపించాడా? అంటే అదీ లేదు. ఆ ‘పెయిన్’లోంచి ప్లజెంట్‌లోకి వచ్చి -లవ్‌స్టోరీ దగ్గరికి వెళ్దాం. ఖేనిషా అనే అమ్మాయికి చీరె చుట్టారు. ఉన్నంతలో ‘ఫ్రేమ్’లో అందంగా కనిపించింది. ఐతే- ప్రేమ ఫీల్ అయ్యేంత సీన్ ఒక్కటీ లేకపోవటం మరో మైనస్.
కథకుడు -లేదా దర్శకుడు హాలీవుడ్ నుంచీ కథని బట్వాడా చేసే ప్రక్రియని సజావుగా చేస్తే ఫర్వాలేదు గానీ -హాలీవుడ్ కవిత్వానికి ‘లోకల్’ ఫ్లేవర్ జోడిస్తే.. అందులో ‘జీవం’ ఉండదు అనటానికి ఈ సినిమా తాజా ఉదాహరణ. అక్కడే అన్ని కేరెక్టర్లు దెబ్బ తిన్నాయి. పృథ్వికి ‘హీరో’ కావాలన్న కోరిక. ఆ మాట చెప్పినప్పుడు దానికి తగ్గట్టుగా ఒక్క సీనైనా ఉండాలి కదా?! స్క్రీన్ మీద అతగాడు ‘్ఛన్స్’ కోసం ప్రయత్నిస్తున్నాడన్న ఎపిసోడ్ కలికానిక్కూడా దొరకదు. హీరో పాత్ర వరస ఇదైతే- విలన్లు కానివ్వండి. హీరోయిన్ కానివ్వండి -ఎవరైనా సరే. తాడు బొంగరం లేకుండా తిరిగేస్తూంటాయి. హీరో ఇంట్రడక్షన్ సీన్ -ఫైట్‌తో మొదలైతే బ్రహ్మాండం అని ఎవరో అని ఉంటారు. ప్రతి ఒక్కరినీ ఛావచితక్కొట్టేస్తాడు. సందర్భం ఏమిటో అర్థంకాక ప్రేక్షకుడు ‘విలన్ల’తోపాటు దెబ్బలు తినాలి. స్క్రీన్‌ప్లే కూడా సరిగ్గా నడవదు. ఒక్కో సన్నివేశానికి మరో సన్నివేశానికి ‘లింక్’ కోసం వెతుక్కోవాల్సిందే.
నటనాపరంగా -ఖేనిష చంద్రన్ ఫర్వాలేదనిపించింది. ‘తెలంగాణ యాస’తో అమాయకత్వం కూడిన మిస్టర్ థీఫ్‌గా చేసిన నటుడు నవ్వించాడు. పృథ్వి చెల్లెలిగా ఉషశ్రీ, శ్రీ్ధర్ తమతమ పాత్రల పరిధి మేరకు నటించారు. మధ్యమధ్యలో వచ్చే పాటలు చిరాకు పుట్టించాయి. సతీష్ ముత్యాల సినిమాటోగ్రఫీ సినిమాకి ప్లస్ పాయింట్. నైట్ ఎఫెక్ట్ సీన్లు బాగున్నాయి. వీటికి తగ్గట్టు అజయ్ అరసాడ బ్యాక్‌గ్రౌండ్ మ్యూజిక్ కథలోలేని జీవాన్ని మోసుకొచ్చింది.
ఆఖరిగా చెప్పొచ్చేదేమిటంటే -అన్ని శాఖల్ని సమర్థవంతంగా లాక్కొచ్చిన ప్రదీప్ నందన్ ‘ప్రేక్షకుడి’ పాత్ర కూడా తీసుకొని ఉంటే- అంతకు మించిన భాగ్యం మరొకటి ఉండేది కాదు.

ఎవరికీ నచ్చలే..

ఎవరికీ నచ్చలే..

  • -తిలక్
  • 13/03/2015

* నాకైతే నచ్చింది (బాగోలేదు)

తారాగణం:
శ్రీబాలాజి, సోనీ చరిష్ఠా, కృష్ణ, రిషిక, రఘు, సిరి, గౌతంరాజు, చిత్రం శ్రీను, జూ.రేలంగి, విజయ, తులసి, దేవా, యాదగిరి తదితరులు
సంగీతం: మణిశర్మ
నిర్మాత: ఎపి రాధాకృష్ణ
దర్శకత్వం:
త్రినాథ్ కోసూరి

ప్రేమకధకి ఎక్కడోచోట ముగింపు ఉంటుంది. అయితే, ముగింపుకోసమే ప్రేమ కథ రాసుకుంటే అది ఎలా వుంటుంది? అంటే -‘నాకైతే నచ్చింది’లా ఉంటుంది. రివెంజ్ ప్రేమకథలు తెలుగు తెరపైకు కొత్తకాకున్నా, పగ, ప్రతీకారాలు ఎలా తీర్చుకున్నారనే విషయంలోనే దర్శక నిర్మాతలు ఓ సరికొత్త ఆలోచనగా ఈ కథను అనుకుని ఉండొచ్చు. కథ అయితే ఓకే అనొచ్చుగానీ, దాన్ని కథనంగా రాసుకోవడంలో మాత్రం పూర్తిగా విఫలమయ్యారు. మంచి కథ ఒక్కటే చిత్రంలో ఫర్వాలేదనిపిస్తుంది. మిగతా ఏ విభాగం కూడా సరైన రీతిలో సాగక చిత్రం నీరసంగా బోరు కొట్టిస్తుంది.
కధేంటి?
మొదట హీరో రాహుల్ (కృష్ణ) అనుకుంటాం. హీరోయిన్ శే్వత (సోని చరిష్ఠా) వెంటపడుతూ ఎలాగైనా సరే ఆమెని ప్రేమలో దింపాలని ప్రయత్నిస్తుంటాడు. అతని ప్రేమ పాలిట విలన్‌గా దాపురించిన వ్యక్తి కార్తీక్ (శ్రీబాలాజి) అసలైన హీరో. కధానాయిక శే్వత బొమ్మలతో ఓ యాడ్ తయారు చేస్తాడు కార్తీక్. కార్తీక్‌కి శే్వతకు ఎవరికెవరూ తెలియదు. కానీ, తన పోస్టర్‌తో ఉన్న యాడ్‌ను చూసి శే్వత, కార్తీక్ అంతు చూడాలని రాహుల్‌తో వెతుకుతుంటుంది. ఆమెను నానాబాధలు పెడుతూ కనిపించకుండా తిరుగుతుంటాడు కార్తీక్. చివరికి ఎలాగైతేనేం కార్తీక్‌ను పట్టుకుంటుంది శే్వత. ఇద్దరూ కలిసి ప్రేమలో పడిపోతారు. రాహుల్‌కు ఇది సుతరామూ నచ్చదు. చివరికి శే్వత పీకల్లోతు ప్రేమలో కార్తీక్‌తో మునిగిపోయి తల్లిదండ్రుల దగ్గరికి తీసుకెళ్తుంది. వాళ్ళు కూడా గ్రీన్‌సిగ్నల్ ఇస్తారు. అమెరికాలో స్థిరపడిన శే్వత అన్నను ఈ పెళ్లికి రప్పిస్తారు. అతను వచ్చిన తరువాతే అసలు కథ బయటపడుతుంది. కార్తీక్- శే్వత అన్నకు శత్రుత్వం ఏమిటి? శే్వతను కావాలని కార్తీక్ ప్రేమలోకి దించడానికి కారణమేమిటి? చివరికి పగ, ప్రతీకారాలు ఎలా నెరవేరాయి అనేదే మిగతా కథ. పగ ప్రతీకారాలు అనే పెద్ద మాటలుకన్నా మానసికంగా ఎవరు విజయం సాధించారు అనేదే విషయం.
ఎలా వుంది?
మొదటినుంచీ చిత్రంలో కథనం అర్ధమవుతున్నా ఏదో కోల్పోతున్నామన్న బాధ స్క్రీన్‌పై కనిపిస్తుంది. కథానాయిక, హీరో, హీరోయిన్ ప్రేమికుడు, అతనిపై వలేసిన మరో అందగత్తెల పాత్రల పరిచయాలు, ఔచిత్యాలకు ఎక్కడా పొంతన కుదరదు. దాంతో నటీనటుల నీరసమైన నటనతో బోర్ కొట్టిస్తారు. సినిమా క్లైమాక్స్‌కి వచ్చేసరికి అసలు విషయం అర్థమై ఫర్వాలేదు అనిపించినా సంగీతం, పాటలు, రీరికార్డింగ్, నటీనటుల హావభావాలు, హాస్యంలాంటి పదార్థాలన్నీ పాచిపోవడంతో సినిమా అంటే పెదవి విరిచేస్థాయి. మణిశర్మ సంగీతం అని చెప్పినా ఆ మార్కు ఎక్కడా వినపడదు. రీరికార్డింగ్ అయితే నాటకాలన్నా ఘోరం. కెమెరా పనితనం ఒక్కటే సోసోగా ఉంటుంది. ఇక దర్శకత్వ విభాగంలోకి వెళ్లడం అనవసరం. పాటలగూర్చి చెప్పుకోవద్దు. మొత్తానికి అందరికీ నచ్చింది అనుకునేలా చిత్ర నిర్వాహకులు రూపొందించినా, ఎవరికీ నచ్చని విధంగా ఉండటంతో ప్రేక్షకులు కూడా థియేటర్లలో అలాగే ఉన్నారు. కధానాయకుడికి మరింత నటనానుభవం అవసరం. విచిత్రం ఏమిటంటే, పేరున్న నటీనటులు కూడా అదేతరహా నటనతో విసుగెత్తించడం! ఇంతకంటే సినిమా గురించి ఎక్కువ చెప్పుకోవటం అనవసరం కూడా.

విచారానికి చేరింది!

విచారానికి చేరింది!

  • -సంకల్ప
  • 13/03/2015

* ఆనందం మళ్లీ మొదలైంది (బాగోలేదు)

తారాగణం:
ఆకాష్, జియాఖాన్,
ఏంజెల్ సింగ్, సప్తగిరి తదితరులు
సంగీతం:
సుమన్ జూపూడి
నిర్మాత:
ఎన్‌జె రత్నావత్
కథ, స్క్రీన్‌ప్లే, దర్శకత్వం: ఆకాష్

చెట్టు పేరు చెప్పుకుని కాయలు అమ్ముకుందామని ఆనాటి ‘ఆనందం’ (2001)కు కొనసాగింపుగా ‘ఆనందం మళ్లీ మొదలైంది’ (2015) అంటూ చేసిన ‘ఆకాశ్’ ప్రయత్నం తీయడానికి వీల్లేనంతగా భూమిలోకి కూరుకుపోయి చూసినవారికి అంతులేని విషాదం మిగిల్చింది. అసలు పత్రికకు పోస్టుకార్డు కథ అంటూ రాసే రచయిత కూడా ఓ చిన్నపాటి ప్రణాళిక వేసుకుని రచనకు పూనుకుంటాడు. అలాంటిది ఎలాంటి పూనికా లేకుండా ఎలాపడితే అలా ఆనంద ప్రదర్శనకు ఉద్యుక్తులయ్యారు ఈ చిత్రం టీమ్. అదెలాగో పరిశీలిద్దాం.
భార్యలవల్ల అంతగా ‘ఆనందం’ పొందని ఆకాష్, సప్తగిరి, భాషామిత్ర బృందం కొన్ని రోజుల ‘సుఖం’ కోసం గోవా టూర్‌కి వెళ్తారు. అక్కడకు వెళ్లేలోగా వారికెదురైన పరిస్థితులు, వెళ్లిన తర్వాత ఉత్పన్నమైన సంఘటనలతో కథ ముగుస్తుంది. ఈలోగా కావాల్సినన్ని అభ్యంతరకర, అసహ్యకర దృశ్యాలు, సంభాషణలతో చూపరుల సహనాన్ని విపరీతంగా పరీక్షించింది సినిమా. అసలు వాళ్లనుకునే ‘ఎంజాయ్‌మెంట్’కు గోవా పోవడం అనేదే నెంబర్‌వన్ పాత చింతకాయ పచ్చడి ఫార్ములా. దాన్ని ఆధారం చేసుకుని చిత్రం అల్లుకోడమే పెద్ద ‘విషాదం’. ఇంక మిగతా సీన్ల సరళి చూద్దామా? అంటే అదీ దర్శకుని తృతీయస్థాయి అభిరుచిని ఎత్తిచూపింది. ముఖ్యంగా వికారం సంభాషణల రూపంలో కొట్టొచ్చినట్టు కనపడింది. అటు సప్తగిరి- వారికి జోడీగా నటించిన నటి విషయంలోగానీ, ఇటు భాషా, భార్య పాత్రల మధ్య నడిచిన డైలాగ్స్ విషయంలోనూ ఇది మరీ వికటించింది. నేను ఇంతవరకూ ‘గంట’ మోగించలేదు.. ఇలా ఆ పదం చుట్టూ చుట్టేసిన పదాలు జుగుప్స కలిగించాయి. అలాగే ఇంకోచోట అదే భాషా పాత్రతో బస్సులోని సహ ప్రయాణీకురాలితో మీరేంచేస్తారు? అంటే ఆమె బిజినెస్ అంటుంది. ఆ ‘బిజినెస్’ ఇక్కడే చేయచ్చుకదా అంటుంది. అలా ప్రతీ మాటలోనూ ఇలా ద్వందార్థానికే ప్రాధాన్యత ఇవ్వడంలో పడిన ప్రయాస, కథ మీదా, దాని నడకపైనా పెట్టుంటే ఆనందం.. కనీస స్థాయిగా పేరుకి తగిన న్యాయం చేసుండేదేమో! ఇక గోవా బస్సు ప్రయాణం సన్నివేశాలూ మరీ విచిత్రంగా ఉన్నాయి. ఆ మాదిరి బహిరంగ అభ్యంతరకర దృశ్యాలు ఏ బస్సులోనూ జరగవు. అందులో ఇనస్పెక్టరు పాత్ర చాలించిన విధానం మరీ విడ్డూరం. అతను గోవావెళ్లి అక్కడి పోలీసు అధికారులతో నడిపిన సన్నివేశాలూ వాస్తవదూరం. ఇదంతా ఎందుకు చెప్పాల్సి వస్తోందంటే సన్నివేశాల కల్పనలోనైనా మినిమమ్ నేచురాల్టీకి ప్రయత్నించలేదు అని చెప్పడానికే! పిసి జుంబోరావు పాత్ర ద్వారా చెప్పించిన బడాయి కబుర్లేమాత్రం ఆకర్షించలేదు. నటుడిగా, దర్శకుడిగా ఆకాష్‌లో ముందే చెప్పినట్టు పాత ఆనందాన్ని బేస్ చేసుకుందామనే తలంపే కనపడింది తప్ప కొత్తదనం కనిపించలేదు. ఆ తలంపుకో ఉదాహరణ. అప్పుడొచ్చిన ‘ఆనందం’లో హీరోయిన్ పాత్ర పేరు ఐశ్వర్య. అదే పేరుని ఇందులో తన పాత్రకు భార్యగా నటించిన రోల్‌కు పెట్టారు. మిస్ ముంబాయ్ (2012) ఏంజెల్‌సింగ్ సినిమాలో ఓ పాటలో అందాల ప్రదర్శకు ఉపయోగపడింది. కానీ పెళ్లైపోయిన ఆకాష్ వెంట పడటంతో ఆ పాత్ర రాణించలేదు. ఈమధ్య సినిమాల్లో పేరు తెచ్చుకుంటున్న ‘సప్తగిరి’ కామెడీ చాలా రొటీన్‌గా ఉంది. డైలాగ్ మాడ్యులేషన్‌లో సప్తగిరి జాగ్రత్తలు తీసుకోకపోతే ప్రదర్శించే హాస్యం ఆకట్టుకోదు. బాగా పరిచయమైన శివారెడ్డికీ ఇందులో డబ్బింగ్ చెప్పించడం ఏమాత్రం అలరించలేదు. పాటల్లో ఎక్కువగా ఎక్కడా స్పష్టత కనపడలేదు. దేవీశ్రీప్రసాద్ అప్పటి ఆనందానికి అందించిన నేపథ్య సంగీతానే్న దీనికీ కొన్నిచోట్ల వాడేశారు. గోవా దృశ్యాల్లోనూ కెమెరా చమక్కులు కన్పడలేదు. మొత్తానికి ‘కామెడీ ఎంటర్‌టైనర్’ అంటూ ప్రచారం చేసుకున్న ‘ఆనందం...’ ఆ మాదిరి భావాన్ని ప్రేక్షకుల్లో కలగచేయడంలో పూర్తిగా విఫలమవడం విచారకరం.

తెరపై ఏకపాత్రాభినయం!

తెరపై ఏకపాత్రాభినయం!

  • - ప్రనీల్
  • 13/03/2015

* పంచమి (బాగోలేదు)
తారాగణం:
అర్చన
సంగీతం:
శ్రీకోటి
నిర్మాత:
డి శ్రీకాంత్
దర్శకత్వం:
సుజాత భౌర్య

డిఫరెంట్ కథనీ.. వెరైటీ సబ్జెక్ట్‌నీ అందిస్తే ఎందుకు చూడం? -ఇది ప్రేక్షకుడి ఉవాచ. గతంలో ఎన్ని చూశారో? -కాబట్టి ఇమేజ్ చట్రం నుంచీ బయటికి వచ్చే ఛానే్స లేదు- నిర్మాత దర్శకుల పెంకితనం. వెరసి- కథ అనే ముడిపదార్థం ఎక్కడ వేసిన గొంగళి అక్కడనే అన్నట్టు- రొమాన్స్.. కామెడీ - సెంటిమెంట్‌ల చుట్టూ తిరిగి తిరిగి అలసిపోయింది. అలసిపోయిందా? అసలు పోయిందా? అంటే- అది బ్రహ్మదేవుడి కెరుక. తాజాగా ఈ అంశంపై విస్తృత పరిశోధనలు చేపట్టిన సుజాత భౌర్య ఏకంగా ‘ఏకపాత్రాభినయాన్ని’ తెర కెక్కించింది. ఏ మాటకామాటే -ఇదొక ప్రయోగం. కానీ- ఒక్క ‘రోల్’ రీళ్లకి రీళ్లు వెళ్లిపోతూంటే.. కథ కోసం తాపత్రయ పడటం ప్రేక్షకుడి కనీస ధర్మం. ఐతే- ఇవేవీ పట్టించుకోలేదు దర్శకురాలు. కథలో అసలు ‘విషయం’ పేజీన్నరకి మించి లేకపోవటంతో -్ఫస్ట్ఫాని కథలోకి వెళ్లటానికీ.. ఆపైన క్లైమాక్స్ కోసం మరో ‘లైన్’ని దాచుకోవటంతో ఇంతకీ ‘్భర్య’ ఏం చెప్పదలచుకుందో అర్థంకాక -‘మనిషికి కచ్చితంగా ఛావు అవసరం’ అని భోరుమని ఏడవాలనిపిస్తుంది. ఈ కానె్సప్ట్ చుట్టూనే కథ తిరిగింది ‘మనిషి చావనేదే లేకుండా జీవించడం ఎలా?’ అంటే -కథ ఎక్కడికో వెళ్లిపోతుందనుకుంటే, ఆ సబ్జెక్ట్‌ని ఎస్టాబ్లిష్ చేసుకోటానికి రచయిత ఏ విధంగానూ ప్రయత్నించ లేదు. కన్విన్స్ చేయలేక పోయాడు కూడా.
కతేంటో?-
పంచమి (అర్చన) వైల్డ్‌లైఫ్ ఫొటోగ్రాఫర్. ఆమె జీవితాశయం గ్లోబల్ ఫొటోగ్రఫీ కాంపిటీషన్‌లో ఫస్ట్ ప్రైజ్ కొట్టేయాలని. దాని తాలూకు ప్రకటన వెలువడటంతో -కెమెరాతో అడవిమీద పడుతుంది. ఒంటరిగా ఆ అడవిలో ఆమె ఎదుర్కొన్న పరిస్థితులేమిటి? ‘మనిషి చావనేదే లేకుండా జీవించడం ఎలా?’ అన్న ప్రశ్నకి సమాధానం వెతుక్కుంటూ వెళ్తున్న నేపథ్యంలో ఎదురైన కష్టాలూ కన్నీళ్లూ ఏమిటి? అన్నది క్లైమాక్స్.
ఉన్నది ఒకే ఒక్క పాత్ర. ఎవరితో మాట్లాడుతుంది. తనలో తాను తప్ప. ఆ విధంగా పాత్రని డిజైన్ చేసినప్పటికీ... పోనుపోను బోర్ కొట్టింది. కథ కూడా క్లైమాక్స్ వరకూ ఆగకుండా అర్థమైపోతుంది ప్రేక్షకుడికి. ఆ తర్వాతి సన్నివేశం ఏమిటన్నది ఇట్టే చెప్పేస్తే దర్శకురాలి ప్రతిభ ఏముంటుంది? ఆ విషయంలోనూ భౌర్య భేర్‌మంది. కథాపరంగా -ఇదీ సంగతి. ఐతే- ఇక మిగిలింది గ్లామర్‌తో ఆకట్టుకోవటం. పొట్టి స్కర్ట్‌లతో.. జలపాతాల తడి వెచ్చటి అందాలతో- తన మటుకు తను ‘పాత్ర’ను బహు బాగా పండించే ప్రయత్నం చేసింది అర్చన. ప్రయోగం బాగుంటే సరిపోదుగా? దాన్ని స్క్రీన్‌పై పెట్టటంలో ఉంది. ఆ పరంగానూ చేష్టలుడిగి చూస్తూండి పోయారు.
ఒక్క పాత్ర అన్నప్పుడు- స్క్రీన్‌ప్లే బలంగా ఉండాలి. లేదూ.. కథలో అనేకానేక మలుపులుండాలి. కథ సాఫీగా సాగిపోతే ‘స్టేజ్’ మీద ఏకపాత్రాభినయం చూస్తున్నట్టు ఉంటుంది. ఇక్కడ జరిగింది అదే. పేలవమైన సన్నివేశాలూ.. అంతకంటే నీరసంగా సాగిన గ్రాఫిక్స్.. వెరసి ఈ కథ తాడూ బొంగరం లేని చందంగా తయారైంది. సాహస కృత్యాలవీ ఉన్నప్పటికీ -ప్రేక్షకుణ్ణి కథలో లీనమయ్యేట్టు చేయలేకపోయాయి. ఇప్పటికే ఎన్నో సస్పెన్స్ హారర్ సినిమాలు చూసిన సగటు ప్రేక్షకుడికి ఈ ‘డోస్’ ఏ మాత్రం సరిపోలేదు.
అక్కడక్కడ అర్చన -లిప్ మూవ్‌మెంట్ కుదర్లేదు. పాటల్లో ఐతే -చేతులూ కాళ్లూ కదపటంతో డబ్బింగ్ సినిమా చూస్తున్నట్టనిపించింది. ‘వైల్డ్‌లైఫ్ ఫొటోగ్రఫీ’ అంటూ పెద్ద భారాన్ని తలకెత్తుకున్న సబ్జెక్ట్‌కి తగ్గట్టు ఒక్క ఫ్రేమ్ లేదు. విజువల్ ఎఫెక్ట్స్ పరిస్థితీ అదే. పాటలు చూడ్డానికి బాగున్నప్పటికీ -వినటానికి కర్ణ కఠోరంగానూ గందరగోళంగానూ ఉన్నాయి. సినిమాలో ఒకే ఒక్క ప్లస్ పాయింట్ ఏమిటంటే -నటుడు, రచయిత తనికెళ్ల భరణి వాయిస్ ఓవర్.

రాక్షస గోల

రాక్షస గోల

  • - తిలక్
  • 06/03/2015

* రామ్‌లీల (బాగోలేదు)

తారాగణం:
హవీష్, అభిజిత్, నందిత, అలీ, సప్తగిరి, భానుచందర్, నాగినీడు, శివన్నారాయణ, అక్ష తదితరులు.
కెమెరా: కె.ఎస్.గోపాల్‌రెడ్డి
సంగీతం: చిన్న
నిర్మాత: దాసరి కిరణ్‌కుమార్
దర్శకత్వం:
శ్రీపురం కిరణ్

యువత ప్రేమ, పెళ్లి విషయాల్లో ఎంత విదేశీ అనుకరణ చేసినా, వారి మూలాలు మాత్రం భాతరదేశపు ఆలోచనల చుట్టే తిరుగుతూ ఉంటాయంటూ సరికొత్త ప్రయత్నమే చేయడానికి ముందుకు వచ్చినా స్క్రిప్ట్ పక్కదారి పట్టడంతో రామలీల కాస్త రాక్షసగోలగా మారింది. యువతరం కోసం మంచి సందేశం అందించడానికి నడుంకట్టినా, సరైన కథ, కథనాలు, పాత్ర ఔచిత్యాలు లేక ప్రతి పాత్రా తేలిపోవడంతో సినిమాలో దర్శకుడు అసలు విషయం ఏం చెప్పదలచుకున్నాడు అన్న పాయింట్ ప్రేక్షకుడికి చేరకుండానే సినిమా ముగిసిపోతుంది.
అమెరికాలో వుండే క్రిష్ (అభిజిత్) టీవీలో కనపడే ఓ అమ్మాయిని చూసి మనసు పారేసుకుంటాడు. తల్లిదండ్రులకు అమ్మాయిని టీవీలోనే చూపించి అడ్రస్ కనుక్కొని కోడలుగా చేసుకోమంటాడు. ఇండియా వచ్చేసి ఆ అమ్మాయి సస్య (నందిత) పనిచేసే చోటికి వెళ్లి ప్రేమించే ప్రయత్నం చేస్తాడు క్రిష్. ఒక్క పాటలోనే క్రిష్ అమ్మాయిని ఇష్టపడడం, తల్లిదండ్రులను ఒప్పించడం, పెళ్లి జరిగిపోవడం చూపించారు. ఇహ అక్కడినుండి క్రిష్- సస్య దంపతులు మలేసియా వెళ్లిపోతారు. అక్కడికి పోగానే సస్య తన ప్రేమికుడిని వెతుక్కుంటూ వెళుతున్నానని క్రిష్‌కు లేఖ రాసి మాయమవుతుంది. అక్కడినుండి క్రిష్ ఆమె తన పక్కన ఉన్నట్లుగానే ఊహించుకుంటూ హనీమూన్ జరుపుకుంటాడు(?). ఇదే సందర్భంలో క్రిష్‌కు రామ్ తోడవుతాడు. అల్లర చిల్లరగా కనిపించిన అమ్మాయిలతో తిరుగుతూ ప్లేబోయ్‌గా క్రిష్‌తో కలుస్తాడు. రామ్ అంటే ఇష్టం లేకపోయినా క్రిష్ అతనితో స్నేహం చేస్తాడు. ఇద్దరూ కలిసి ఒకరి ఆలోచనలు ఒకరు పంచుకుంటూ హానీమూన్ యాత్రలో భాగంగా తిరుగుతుంటారు. మాటల్లో తెలిసింది ఏంటంటే, త్వరలో రామ్ పెళ్లి అని, అతని ప్రియురాలు అతన్ని వెతుక్కుంటూ పెళ్లిచేసుకుని, భర్తకి టోకరా ఇచ్చి తన వద్దకు వచ్చిందని చెబుతాడు. దీంతో క్రిష్ తన భార్యే అతని ప్రియురాలని గుర్తిస్తాడు. రామ్‌ని చంపడం కోసం ప్రయత్నాలు చేస్తాడు. అవి ఏవీ ఫలించవు. చివరికి తానే సస్య గురించి మర్చిపోవాలనుకుంటాడు. క్రిష్ చివరికి ఏమయ్యాడు? రామ్ ప్రేమించింది సస్యనేనా? చివరికి ముగింపు ఎలా ఉంది అనేది కధాంశం.
క్రిష్ ప్రేమ పెళ్లి విషయాలు ఫరవాలేదనిపించినా, రామ్ వచ్చాక సినిమా అంతా గందరగోళంగా మారుతుంది. దర్శకుడు క్రిష్ పాత్ర గురించి చెప్పాలనుకున్నాడో, లేక రామ్ పాత్రను హైలెట్ చేయాలనుకున్నాడో సినిమా చూస్తే విషయం అర్థం అవుతుంది. రామ్ పాత్ర చిత్రంలో రావణాసురుడి స్వభావంతో ఉంటుంది. రామ్ కూడా అదే చెబుతాడు. నేను ప్రేమించిన అమ్మాయికి వాడు తాళి కట్టాడు గానీ, వాడు తాళి కట్టిన అమ్మాయిని నేను ప్రేమించలేదు అంటాడు. విషయంలో క్లారిటీ వున్నా దాన్ని తెరపై చెప్పడంలో తడబాటు పడ్డాడు. ముఖ్యంగా రామ్ పాత్రను హైలెట్ చేయడానికి పడిన ప్రయాస వెండితెరమీద ప్రేక్షకుడికి ఇబ్బందికరంగా మారింది. పబ్బుల్లో శంఖం వూదే పాత్ర కనిపించినప్పుడే భయం వేస్తుంది. ఇదెక్కడి కాంబినేషన్ అని? ఓ అమ్మాయిని టీవీలో చూసి ప్రేమించేసేటంత గొప్ప సంస్కారం క్రిష్‌కి ఆపాదించాడు దర్శకుడు. నచ్చినట్టు సన్నివేశాలు రాసుకుపోయాడు కానీ, ప్రేక్షకులు ఎంతవరకు ఆస్వాదిస్తారు? సాధ్యాసాధ్యాలు ఉన్నాయా లేదా? అన్న విషయాన్ని పట్టించుకోలేదు. కనిపించే ప్రతి అమ్మాయితో డేటింగ్ చేస్తూ, తాగుతూ, తుళ్ళుతూ గోలగోల చేసే ఆ పాత్రలో వైవిధ్యం ఎంత వుంది? కేవలం నటుడిని హైలెట్ చేయడం కోసం నానారకాల బీభత్స దృశ్యాలను అతికించాల్సిన అవసరం స్క్రిప్ట్‌లో ఉందా? సినిమా అంతా దాదాపుగా హీరోలిద్దరిమధ్యనే సాగుతుంది. అవసరమైనప్పుడు మాత్రమే హీరోయిన్ కనిపిస్తుంది. అలీ ట్రాక్‌లో అసలు విషయమే లేదు. అమ్మాయి మోసం చేసిందని జెట్ స్పీడ్‌లో పరుగెత్తుతాడట. ఇదెక్కడి సీక్వెన్సో? సప్తగిరి ఎపిసోడ్ విసిగిచ్చింది. మధ్యమధ్యలో సప్తగిరికి లేడీ వాయిస్ డబ్బింగ్ ఇబ్బంది పెడుతుంది. హీరోకు ఐటెం సాంగ్ పెట్టడానికి, బాగా డాన్స్ చేస్తాడు అని చూపడానికే సప్తగిరి ఎపిసోడ్ పెట్టారేమో? ఈ విధంగా ఉన్న ప్రతిభని అనవసరమైన స్క్రిప్ట్‌లో ఇరికించి చూపిస్తే ప్రేక్షకులు ఎంతవరకు ఆదరిస్తారో గమనించలేదు. మనిషి పైత్యానికి పిచ్చెక్కితే పాముతో కాటేయించుకుంటాడట అన్న ఈ సినిమాలో ఉన్న మాట ఈ సినిమా మొత్తానికి సరిపోతుంది. సాంకేతికంగా శ్రీనివాసరెడ్డి పనితనం బాగున్నా స్క్రిప్ట్‌లో దమ్ము లేకపోవడంతో తేలిపోయింది. చిన్నా సంగీతంలో ‘ఏమైందో ఎగిరే ఎగిరే’ అన్న పాట ఒక్కటే బాగుంది. మలేసియా అందాలను మరోసారి చూసి తరించవచ్చు.

రివ్యూ

Pages

X
Enter your Andhrabhoomi - Telugu News Paper Portal | Daily Newspaper in Telegu | Telugu News Headlines | Andhra Bhoomi username.
Enter the password that accompanies your username.
Loading