ప్రేమికుడిగా మారాడు!

ప్రేమికుడిగా మారాడు!

  • -శేఖర్
  • 27/02/2015

** గాయకుడు (ఫర్వాలేదు)

తారాగణం:
అలీరజా, శ్రీయా శర్మ, సంతోష్ పవన్, సప్తగిరి, విషుణ్రపియ తదితరులు
సంగీతం:
రోషన్ సాలూరి
నిర్మాత:
జమ్మలమడుగు రవీంద్రనాధ్
దర్శకత్వం: కమల్.జి

ప్రేమకధ ఏ జీవికైనా తప్పని వ్యధ. అతను ఇంజనీర్ అయినా డాక్టర్ అయినా, ఓ కళాకారుడు అయినా, చివరికి ఓ గాయకుడైనా ప్రేమకధలో మాధుర్యం, బాధలు అనుభవించాలి. అలాకాదు, కేవలం నేను కళకే అంకితమైపోతాను, ఇక ఇహలోకంలో ప్రేమలు పెళ్లిళ్ళు అవసరం లేదు అనుకుంటే ఆ కధ వేరుగా ఉంటుంది. గాయకుడు అనే పేరుతో వచ్చినా చివరికి మళ్లీ ప్రేమకధా సారంలోకే వెళ్లిపోయారు. గాయకుడు అవడం కధలో ఓ భాగం మాత్రమే. దాని ద్వారానే కధానాయిక అతనికి పరిచయమైంది. ఆ ఒక్కటే గాయకుడు అని పేరు పెట్టడానికి గల కారణంగా మారింది.
కధేంటి?
సిద్ధాంశు (అలీరెజా) ఓ అనాధ. చిన్నప్పుడు సాకిన తాత నేర్పిన పాటని ఆలాపనగా బ్రతుకును సాగిస్తాడు. ఆ తరువాత అనాధాశ్రమంలో పెరిగి చర్చ్ ఫాదర్‌చే మెప్పుపొందుతాడు. మంచి గాయకుడిగా ఎదుగుతాడు. ఇండియన్ ఐడల్‌లో విజేత అవుతాడు. అక్కడినుంచి అతని జీవితం ప్రారంభం అవుతుంది గాయకుడిగా ఎదిగే క్రమంలో అనేకమంది కొత్తవాళ్ళు పరిచయమవుతారు. అందులో ఎంతోమంది ప్రియురాళ్లమంటూ ఎదురొస్తారు. కానీ, వారిలో నిజమైన ప్రేమ లేదని, తనకు నచ్చిన మనసుకోసం వెదుకుతుంటాడు. అనుకోకుండా ఫోన్‌లో కలిసిన అక్షర (శ్రీయా శర్మ)తో మొదట స్నేహితుడిగా ఉన్నా, తరువాత ఆమెకు ప్రేమికుడిగా మారిపోతాడు. సిద్ధాంశు ఎవరో తెలియని అక్షర, గాయకుడిగా ఉన్న సిద్ధాంశు పాట విని మాత్రమే ఇష్టపడుతుంది. సిద్ధూగా పరిచయమైన సిద్ధాంశు అక్షరతో టెలిఫోన్ సంభాషణలు సాగిస్తూనే ఉంటాడు. ఇద్దరి అభిప్రాయాలు కలుస్తాయి. ఓ రోజు గాయకుడు సిద్ధాంశును తాను కలిశానని, అతనంటే తనకిష్టమని సిద్ధూతోనే చెబుతుంది అక్షర. ఆమె తనను ప్రేమిస్తుందన్న విషయాన్ని తెలుసుకున్న సిద్ధాంశు తానెవరో తెలియకుండా ఆమెకు దగ్గరయ్యే ప్రయత్నం చేస్తాడు. ఈ ప్రేమకధ ఇలా సాగితే, అక్షర తండ్రి పరువు ప్రతిష్ఠల కోసం ప్రాణం తీసే వ్యక్తి. అక్షర సంగతి గుర్తించిన తండ్రి సిద్ధాంశును ఈలోకంలో లేకుండా చేస్తానని చెబుతాడు. దీనితో బెదిరిపోయిన అక్షర, సిద్ధాంశును తాను ప్రేమించడంలేదని అబద్ధం చెబుతుంది. ప్రేమికుల రోజు తన ప్రేమను వ్యక్తం చేస్తానన్న అక్షర, చివరికి తనను ఇలా మోసం చేసిందన్న బాధతో సిద్ధాంశు ఏమీ చేయలేని పరిస్థితిలో మిగిలిపోతాడు. ఎంతగా బ్రతిమాలి బామాలినా ఆమె ఒప్పుకోకపోవడంతో చివరికి లోకం విడిచిపోవడానికి సిద్ధమవుతాడు. ఆ తరువాత ఏం జరిగిందనేది మిగతా కధ.
ఎలా ఉంది?
సినిమా మొదటినుంచీ సరదా సరదాగానే సాగుతుంది. అనవసర ప్రసంగాలు, అశ్లీల మాటలు లేకుండా సాఫీగా సాగిపోతుంది. ముఖ్యంగా కెమెరా పనితనంతో సినిమా ఆకట్టుకునేలా సాగుతూ మధ్యమధ్యలో అర్థవంతమైన మాటలతో సాగింది. కధలో విషయాన్ని దాటి ఎక్కడా పక్కకి పోలేదు. నటీనటుల్లో హీరో హీరోయన్లు ఇద్దరూ ఆకట్టుకునేలా నటించారు. విషుణ్రపియకు డబ్బింగ్ పెట్టాల్సింది. కామెడీకోసమనే ప్రత్యేకంగా వెపన్ సప్తగిరి ఎపిసోడ్‌ను చిత్రీకరించి కలిపినట్టు తెలిసిపోతుంది. కధకు ఏమాత్రం సంబంధం లేకుండా సాగిన సప్తగిరి సన్నివేశాలు పూర్తిగా నస పెట్టాయ. అవి కూడా గతంలో వచ్చిన కొన్ని సినిమాల్లోనివే. ప్రధానంగా కధను మాత్రం దర్శకుడు చెప్పిన తీరు ఆకట్టుకునే విధంగానే ఉంటుంది. కెమెరా పనితనంతోపాటుగా ‘కీర్తిప్రతిష్ఠలు కష్టంగా వస్తాయి, కానీ సులభంగా పోతాయి’, ‘సరిగ్గా చదవకపోతే న్యూస్‌పేపర్ కూడా ఠఫ్‌గానే ఉంటుంది’, ‘ప్రియురాలి మనసు తెలుసుకునేవాడు నిజమైన ప్రేమికుడు’లాంటి మాటలు ఆకట్టుకుంటాయి. తాను ప్రపోజ్ చేయడానికి ముందుగా అద్దంలో తనను గురించి తాను చెప్పుకున్న కథానాయిక సన్నివేశం దర్శకుడిలో విషయాన్ని చెబుతాయి. ‘గాయకుడు’ అనే పేరు పెట్టినపుడు మంచి పాటలు అందిస్తే బాగుండేది. పాటలన్నీ డ్రమ్స్ మ్యూజిక్స్‌లో కలిసిపోయాయి. పాటల రచయితల శ్రమ వృధా అయింది.

ఒక్కటైనా.. ఫలితం లేదు!

ఒక్కటైనా.. ఫలితం లేదు!

  • - వి
  • 27/02/2015

* నువ్వు నేను ఒకటవుదాం (బాగోలేదు)

తారాగణం:
రంజిత్ సోమి, సన ఫాతిమా, అలీ, జయప్రకాశ్‌రెడ్డి, బెనర్జీ, తా.రమేష్ తదితరులు
సంగీతం: రామనారాయణ
నిర్మాత:
గుర్రాల కృష్ణారెడ్డి
స్క్రీన్‌ప్లే, దర్శకత్వం:
పి నరసింహారెడ్డి

ఇల్లలికితే -పండగ. టైటిల్ దొరికితే -సినిమా. ఇటీవల వస్తున్న కొన్ని సినిమాలు చూస్తుంటే టాలీవుడ్‌లో ఈ ధోరణి బలపడుతుందన్న అనుమానాలు కలుగుతున్నాయ. పల్లవిలోని ప్రథమ పంక్తినో, చరణంలోని చివరి లైనునో టైటిల్ చేసుకుని -కథను వండుకుంటున్న సినిమాలు కోకొల్లలు. నిజానికి ఇలాంటి ప్రయోగాలు చేయాలంటే -గట్స్ ఉండాలి. కొత్తగా వస్తున్న దర్శకుల్లో అది కాస్త ఎక్కువేననిపిస్తోంది. అందుకే -పల్లవీ చరణాల్లోని ఇంపైన పదాలు ఏరుకుని టైటిల్ తయారు చేసుకుని, టైటిలానుగుణంగా కథను వండేసుకుంటున్నారు. సినిమాలో అంత డెప్త్ ఉంటుందా? అన్న ప్రశ్నకు మాత్రం సమాధానం....‘?’!
కొత్తగా వస్తున్న కొన్ని తెలుగు సినిమాల స్టయిలే వేరు. -సినిమా చూపించడానికి సింగిల్ పాయింట్ చాలన్నదే ఆ స్టయిల్. కాకపోతే -ఆ సింగిల్ పాయింట్‌లో సినిమాను నడిపించేంత సరుకుందా? లేదా? అన్నది డైరెక్టర్ పాయింట్ వ్యూలో మరో కీలకమైన పాయింట్. ఏక పంక్తి కథను ఏకబిగిన రెండు గంటల సినిమాగా చూపించాలంటే -ఎలాంటి సన్నివేశాలు వండుకోవాలి, ఎక్కడెక్కడ నట్లు బిగించాలి.. ప్రేక్షకుడు కోరుకునే ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్‌ను ఎంత మోతాదులో అందించాలన్న అంశంపై దర్శకుడికి సరైన అవగాహన ఉంటే.. డైరెక్టర్ ఆలోచనలకు మిగతా క్రూ మొత్తం సరైన స్క్రూలు బిగిస్తే.. సినిమా నల్లేరుమీద బండి నడకలా సాగుతుంది. లేదంటే -పల్లేరు మీద చెప్పుల్లేని పరుగే అవుతుంది. ‘నువ్వు నేను ఒకటవుదాం’ అంటూ వచ్చిన సినిమాది -పల్లేరుమీద పరుగే.
కథేంటంటే..
ముందు అనుకున్నట్టు.. కంటికి కనపించనంత బుల్లి ట్విస్ట్ చుట్టూ అల్లుకున్న చిన్ని కథ కనుక చెప్పడానికి ఎక్కువ ప్రయాస పడాల్సిన పనిలేదు. అదేంటంటే.. -హీరో అభి (రంజిత్ సోమి) రిచ్‌గా కనిపించే ఊర మాసు. జీవితంలో లక్ష్యం లేకుండా తిరిగే కామెడీ ఆవారాగాళ్ల విద్యార్థి బృందానికి లీడర్ కూడా. ధనవంతుడైన బెనర్జీ కూతురు సనను చూసి లవ్‌లో పడతాడు. ఆమెవెంట పడతాడు. కాలేజ్ టూర్‌లో చిన్న ఇన్సిడెంట్‌తో ముగ్గులోకి దింపేస్తాడు. దీనికోసం వండుకున్న సన్నివేశాలే -్ఫస్ట్ఫా. అయితే తన కూతురినిచ్చి పెళ్లి చేయాలంటే -నవతరపు యువకులకు ప్రతినిధిలాంటి బుద్ధిమంతుడైన తన కొడుకును చెడగొట్టాలని హీరో అభికి చాలెంజ్ విసురుతాడు. ఆ చాలెంజ్‌లో అభి విన్నర్‌గా నిలిచాడా? సనను సొంతం చేసుకున్నాడా? ఎలాంటి పరిస్థితులను ఎదుర్కొన్నాడన్నది మిగతా సినిమా కథ.
ఎవరెలా చేశారంటే..
యాక్షన్ మూవీస్‌కు పనికొచ్చే యాక్టివ్‌నెస్ ఉన్నా, ఎక్స్‌ప్రెషన్స్‌లో హీరో రంజిత్‌సోమి చాలా వర్కవుట్స్ చేయాల్సి ఉంది. వాళ్లవాళ్ల అనుభవంతో సినిమాకు ఒకింత ప్లస్‌కాగల అలీ, బెనర్జీ, జయప్రకాష్‌రెడ్డిలు ఉన్నా పాత్రల నిడివి పరిమితం కనుక చేయగలిగిందేమీ లేదు. అందంలోను, అభినయంలోనూ హీరోయిన్ సన ఫాతిమాది -పూర్ పర్ఫార్మెన్స్. జబర్దస్ గ్యాంగ్, తాగుబోతు రమేష్‌లకు ఆకట్టుకోగలిగే సన్నివేశాలే లేవు. సంగీతం, ఎడిటింగ్, ఫొటోగ్రఫీలాంటి సాంకేతిక విభాగాల్లోనూ చెప్పుకోదగ్గ మెరుపులు ఎక్కడా కనిపించవు.
విశే్లషిస్తే..
కథనం కరెక్ట్‌గా నడవాలంటే -కథలో కాన్ఫ్లిక్ట్ బలంగా ఉండాలి. కాన్ఫ్లిక్ట్‌ను పరిష్కరించాల్సిన హీరో అంతకంటే బలమైనవాడై ఉండాలి. సమస్య పరిష్కారానికి, ఛాలెంజ్ ఎదుర్కోడానికి -హీరో పడే స్ట్రగుల్ ప్రేక్షకుడూ అనుభవించినపుడే ఆ క్యారెక్టర్‌లో లీనమవుతాడు. సమస్యను చాకచక్యంగా పరిష్కరించి సక్సెస్ సాధించినపుడే -కథలోని హీరో, స్క్రీన్‌ముందున్న ప్రేక్షకుడు రిలీప్ పొందుతాడు. ఈ ఫక్తు ఫార్ములా ‘ను.నే.ఒ’లో ఎక్కడా కనిపించదు. ప్రేమను బతికించడానికి, ప్రేమికురాలిని సొంతం చేసుకోడానికి -హీరో పాత్ర చిల్లర స్నేహితులమీద ఆధారపడిన సన్నివేశాలన్నీ వెగటు పుట్టిస్తాయి. సిగరెట్, ఆల్కాహాల్, జూదం, అమ్మాయిలతో ఫ్రెండ్షిప్‌లాంటి చిల్లర వ్యవహరాలు ఫన్నీయేతప్ప వ్యసనాలు కాదని చెప్పుకున్న హీరో -చివరకు తన ప్రేమికురాలి తమ్ముడిని చెడగొట్టడానికి వాటినే ప్రయోగించడం.. ఆ పాత్ర ఉదాత్తతను పూర్తిగా దెబ్బతీసింది. ‘నువ్వు నేను ఒకటవుదాం’ అన్న టైటిల్‌లోని గాఢత తప్ప సినిమా, దానికోసం ఎంచుకున్న కథలో అలాంటి గాఢత ఛాయలు కనిపించవు. అదే అతిపెద్ద మైనస్.
కంచికి చేరాలంటే ఎన్నో మార్గాలు. కంచికి చేరాల్సిన కథకు -వాటిలో ఏదోక దారి తెలిసుండాలి. జర్నీ మొదలయ్యే వరకూ ఏదారీ తెలుసుకోకపోతే -గుడ్డిగా వెళ్లేది గోదారే కావొచ్చు. ‘ను.నే.ఒ’లో ఆసాంతం అదే కనిపిస్తుంది. గోదావరిలో పడిన హీరోయిన్‌ను హీరో రక్షించగలిగాడు -సినిమాలో. కానీ, గోదాట్లో పడిన సినిమాను హీరో, దర్శకుడు, సాంకేతిక విభాగం ఎవ్వరూ రక్షించలేకపోయారు.
ఒక్కముక్కలో చెప్పాలంటే -సమష్టి ప్రయత్నం ఒక్కటిగా వృధా అయ్యింది.

పోటు మీద పోటు

పోటు మీద పోటు

  • -త్రివేది
  • 27/02/2015

* బందిపోటు (బాగోలేదు)
తారాగణం:
అల్లరి నరేష్, ఈష, పోసాని, రావురమేష్, తనికెళ్ళ భరణి తదితరులు
సంగీతం: కళ్యాణి మాలిక్
నిర్మాతలు:
రాజేష్ ఈదర, నరేష్ ఈదర
కథ, కథనం, మాటలు, దర్శకత్వం:
మోహనకృష్ణ ఇంద్రగంటి

క్రాక్ జోకుల్ని కూడా క్రాకర్స్‌లా పేల్చే కామెడీ హీరో -అల్లరి నరేష్. తండ్రి ఇవివి నుంచి పంచుకున్న ఆస్తి, మొదటి నుంచీ తన సినిమాల్లో పడుతున్న కుస్తీ -అదే. నరేష్ ఉన్నాడంటే -నాలుగు పుంజీల నవ్వులు నాన్‌స్టాప్‌గా దొరుకుతాయని ఆశిస్తాడు ప్రేక్షకుడు. అలా నవ్వునే నమ్ముకున్న ప్రేక్షకులు నరేష్ ఖాతాలో లెక్కలేనంత మంది. కితకితల ‘పంచ్’లే -కామెడీ హీరోగా అతనికి సెపరేట్ ట్రాక్ క్రియేట్ చేశాయి. కానీ -దర్శకుడు ఇంద్రగంటి స్టయిల్ వేరు. పుట్టతేనెలో రొట్టెముక్క ముంచుకుతిన్నంత హాయిగా సినిమా చూపిస్తాడు. -ఆహ్లాదకర సంభాషణలు, ఆసక్తికర సన్నివేశాలతో తాపీగా నడిపిస్తాడు. ముద్దపప్పులో ఆవకాయ నంజుకుంటే కలిగే రుచికరమైన అనుభూతిని సినిమాలో చూపిస్తాడు. ఒకరిది కామెడీ దిక్కు. మరొకరిది క్లాసిక్ లుక్కు. వేర్వేరు దిక్కుల్లోని వీళ్లిద్దరూ కలిసి ఓ సినిమా చేశారంటే -సెంటర్‌పాయింట్ ఏదో బలమైనదే అయివుంటుందని ఆశిస్తాడు ప్రేక్షకుడు. అయితే, ప్రేక్షకుడు ఆశించినట్టు ‘బందిపోటు’లో పాయింట్లు ఎక్కువే ఉన్నాయి. వాటి పరమార్థమే అర్థంగాక ప్రేక్షకుడు రిసీవ్ చేసుకోలేకపోయాడు. బహుశ ఇలాంటి కన్ఫ్యూజనే మేకింగ్ టైంలో దర్శకుడు ఇంద్రగంటికి, హీరో నరేష్‌కు కూడా ఎదురైవుంటుంది. అందుకే -క్లారిటీ స్టోరీ లైన్‌ను కామెడీ చేసే ప్రయత్నంలో కెలికేశారు. కామెడీలు ఆశించే ప్రేక్షకుడి చెవిలో క్యాబేజీ పెట్టేశారు.
కామెడీ హీరోగా కొత్తగా ప్రూవ్ చేసుకోవాల్సిన అవసరం నరేష్‌కు లేదు. దర్శకుడిగా తన సామర్థ్యాన్ని కొత్తగా చెప్పుకోవాల్సిన పరిస్థితీ ఇంద్రగంటిది కాదు. కానీ -వీళ్లిద్దరూ వాళ్లలోని వేరియేషన్స్ చూపించడానికే ప్రయత్నం చేశారు. మంచిదే, కానీ ఈ కథతో ఎందుకు చెలగాటమాడారో అర్థంకాదు.
నిజానికి ఇటీవలి కాలంలో నరేష్ సినిమాలన్నీ ఢమాల్‌మంటున్నవే. ఎన్నో ప్రయోగాలు వికటించాయి. అయినాకానీ -కామెడీ బరిలో అతనిముందు కాలుదువ్వే సత్తావున్న కుర్రహీరోలు లేరుకనుక నరేష్‌కు సినిమాలకేం తక్కువ లేదు. బిజీగానే ఉన్నాడు. పైగా, పరాజయాలకు ఫుల్‌స్టాప్ పెట్టాలన్న బలమైన ఆలోచనే నరేష్‌కు కలిగివుంటే కథను మాత్రమే తీసుకుని, కాంబోకి దూరంగా ఉండి ఉండాల్సింది. ఇక -అష్టాచెమ్మా, అంతకుముందు ఆ తరువాత సినిమాలతో క్లాసిక్ ఫ్రేమ్‌కు కేరాఫ్ అడ్రస్‌గా మారిన యంగ్ డైరెక్టర్ ఇంద్రగంటి అయినా ఒకటికి రెండుసార్లు ‘ప్రాజెక్టు’ను పునరాలోచించుకోవాల్సింది. రెండూ జరగకపోవడం -ఇవివి బ్యానర్‌కున్న విలువ వెలిసిపోయింది. నరేష్ తన అన్న రాజేష్‌తో కలిసి మోహనకృష్ణ ఇంద్రగంటి దర్శకత్వంలో బందిపోటు చిత్రాన్ని నిర్మించాడట అని చెప్పుకోవడానికి తప్ప, ఈ సినిమాతో సాధించగలిగేది అయితే పెద్దగా ఏమీ ఉండకపోవచ్చు.
కథేంటంటే..
బడాబాబులకు టోకరా ఇచ్చే దొంగ విశ్వనాథ్ అలియాస్ విశ్వ (అల్లరి నరేష్). అందులో భాగంగానే ఓ అసైన్‌మెంట్ డీల్ చేస్తాడు. జాహ్నవి (ఈష) తన తండ్రి (శుభలేఖ సుధాకర్)ని మోసం చేసిన ముగ్గురు వ్యక్తులకు టోకరా ఇచ్చి బుద్ధి చెప్పాలని కోరుతుంది. డీల్ ప్రకారం శేషగిరి (రావు రమేష్), మకరందం (తనికెళ్ల భరణి), భలే బాబు (పోసాని కృష్ణమురళి)కి విశ్వ -తన స్టయిల్లో ఎలా బుద్ధి చెప్పాడన్నది సినిమా. క్లారిటీ లైన్‌కు కామెడీ అద్దే ప్రయత్నం చేసిన ‘బందిపోటు’ ఎలా ఉంటాడో చూడాలంటే కొంచెం తెగువ కావాలి.
ఎవరెలా చేశారు..
ఫిజికల్ కామెడీకి ఫిలసాఫికల్ టచ్ ఇచ్చే వేరియేషన్ కోసం తాపత్రయపడ్డాడు -అల్లరి నరేష్. చిల్లర దొంగతనాలు చేసే విశ్వ పాత్ర అతనికి టైలర్‌మేడ్ అయినా -వేరియేషన్ చూపించాలన్న ప్రయత్నం వృధా ప్రయాసే అయ్యింది. కాకపోతే స్టైలిష్ డ్రెస్‌లతో ఒకింత ఫ్రెష్ లుక్ అందించాడు. జాహ్నవి క్యారెక్టర్ చేసిన ఈషలో విషయం ఉంది. ఎక్స్‌ప్రెషన్స్ పలికించగల అనాటమీ కూడా ఉంది. కాకపోతే చూపించడానికే తగిన పాత్ర కాదుకనుక -పరిధిమేరకు పరిమితమైపోయింది. రావురమేష్, తనికెళ్ల, పోసానిలాంటి మహామహులున్నా -కథే కురచనైనది కనుక వాళ్లూ ఏమీ చేయలేకపోయారు. టీజర్ రిలీజ్ డయాస్‌లమీదో, సక్సెస్ మీట్‌లలోనో సంపూ కనిపిస్తే నవ్వుతారేమో తప్పించి, స్క్రీన్ మీద కాదన్న విషయం ‘బందిపోటు’తో అర్థమై ఉండాలి. పొట్టి కథకు పొడుగు సన్నివేశాలు అల్లుకోవడం వైఫల్యం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపించింది. దీంతో బక్కపల్చని హీరో -ప్రాజెక్టు భారాన్ని భుజాలపై మోయలేక బ్యాలెన్స్ తప్పాడు.
సాంకేతిక విభాగాన్ని గొప్పగా చెప్పుకోవడానికి -కెమెరా పనితనం తప్ప మరేమీ మిగల్లేదు. నరేష్ సినిమాలో ఇంత కలర్‌ఫుల్ ఫ్రేమ్స్ కనిపించడం చాలాకాలం తరువాత మళ్లీ ఇదే. పిజి విందా తన పనితనాన్ని చూపాడుకనుకే -బందిపోటు గురించి చెప్పుకోడానికి కొంచెమన్నా మిగిలింది. ఎడిటింగ్, సంగీతం గురించి చెప్పుకోవాల్సినంత లేదు. రోటీన్ స్టోరీయే అయినా -స్క్రీన్‌ప్లేలోని బలహీనతలు, కామెడీకి క్లాసిక్‌కి మధ్య మిగిలిపోయిన అయోమయాలు వెరసి బందిపోటును కంగాళీ చేసేశాయి.
అల్లరి నరేష్ అనగానే కాస్తంత కామెడీ అయినా ఆశిస్తాం. అదీ ఇందులో పూర్తిగా మిస్ ఫైరైంది. కామెడీ వెగటుని పండించింది. కథకు, టైటిల్‌కు సంబంధం ఏమిటి? అన్న ప్రశ్న మేకింగ్ టైంలోనే మోహనకృష్ణ మదిలో పుట్టివుంటే -సినిమా ఇలా ఉండేది కాదేమో. ఇవివి బ్యానర్‌కు మరో నవ్వుల మూట దొరికి ఉండేదేమో.

విడ్డూరమేమీ లేదు!

విడ్డూరమేమీ లేదు!

  • -త్రివేది
  • 20/02/2015

** పడ్డానండి ప్రేమలో మరి (ఫర్వాలేదు)

తారాగణం:
వరుణ్ సందేశ్, వితికాశేరు, అరవింద్
సంగీతం: ఎఆర్ ఖుద్దూస్
నిర్మాత: నల్లపాటి రామచంద్రప్రసాద్
దర్శకత్వం: మహేష్ ఉప్పుటూరి

వరుణ్ సందేశ్ నటించిన సినిమాలు వరుసగా బాక్సాఫీస్‌వద్ద ఘోరంగా విఫలమవడంతో చాలా వెనకపడ్డాడు. తాజాగా నటించిన ‘పడ్డానండి ప్రేమలో మరి’ సినిమా మళ్లీ మంచి కమర్షియల్ హిట్ ఇస్తుందన్న నమ్మకంతో చేశాడు. వితికాశేరు హీరోయిన్‌గా నటించిన సినిమాకు మహేష్ ఉప్పుటూరి దర్శకుడు. నల్లపాటి రామచంద్రప్రసాద్ నిర్మాత. ప్రేమికుల రోజు కానుకగా విడుదలైన సినిమాలో వరుణ్, వితికాలు ఎలా ప్రేమలో పడ్డారో చూద్దాం.
కథ: రామ్ (వరుణ్ సందేశ్) కాలేజీ విద్యార్థి. శ్రావణి (వితాకాశేరు)తో ప్రేమలో పడతాడు. కొన్ని రోజుల తర్వాత శ్రావణి, రామ్ ప్రేమను అంగీకరిస్తుంది. సంతోషంగా సమయం గడిచిపోతున్న సమయంలో అనుకోకుండా వచ్చిన మనస్పర్థల కారణంగా జంట విడిపోతారు. రామ్, శ్రావణి విడిపోయిన సమయంలో.. లంకపతి (అరవింద్) అనే భయకరమైన గూండా కళ్ళు శ్రావణిపై పడతాయి. ఆమెను పెళ్లి చేసుకోవాలని నిర్ణయించుకుంటాడు. శ్రావణిని అనునిత్యం ఫాలో అవుతూ చివరకు కిడ్నాప్ చేస్తాడు. శ్రావణిని కిడ్నాప్ చెరనుంచి రామ్ ఎలా రక్షించాడు..? వీరిద్దరి మధ్య మనస్పర్థలు ఎలా తొలగిపోయాయి..? అనేది స్క్రీన్‌మీద చూడాలి.
నటీనటుల ప్రతిభ: వరుణ్‌సందేశ్ తన పాత్రలో ఒదిగిపోయాడు. సినిమాను తన భుజాలపై నడిపించాడు. నటనలో పరిపక్వత చూపాడు. యాక్టింగ్, డాన్సింగ్ స్కిల్స్ ఇంప్రూవ్ చేసుకున్నాడు. క్లైమాక్స్‌లో మెయిన్ విలన్, హీరో మధ్య ట్విస్ట్‌ను బాగా చూపించారు. బబ్లీ క్యారెక్టర్లో హీరోయిన్ వితికాశేరు ఆడియన్స్‌ను ఇంప్రెస్ చేసింది. వరుణ్ సందేశ్, వితాకాశేరుల మధ్య కెమిస్ట్రీ బాగుంది. తెరపై అందంగా కనిపించింది. విలన్ క్యారెక్టర్లో అరవింద్ బాగా సూటయ్యాడు, అలాగే మంచి నటన కనబరిచాడు. తాగుబోతు రమేష్, వేణులు కాసేపు నవ్వించారు. సపోర్టింగ్ క్యారెక్టర్‌లో పోసాని కృష్ణమురళి చక్కగా కుదిరాడు. సినిమాలో మలుపులు (ట్విస్టులు) ఆసక్తికరంగా ఉన్నాయి. వాటిని సరైన సమయంలో దర్శకుడు ఉపయోగించుకున్న తీరు బాగుంది.
టెక్నికల్ హైలెట్స్: సినిమాలో పాటలు, ముఖ్యంగా సెకండ్ హాఫ్‌లో వచ్చే పాటలు సినిమాకు అవరోధంగా మారాయి. సినిమాటోగ్రఫీ బాగుంది. పల్నాడు ప్రాంత పరిసరాల అందాలను చూపించారు. స్క్రీన్‌ప్లే సినిమాకు పెద్ద ప్లస్ పాయింట్. సినిమాలో చాలావరకు ట్విస్టులు సరైన సమయంలో వచ్చాయి. వాటిని బాగా వాడుకున్నారు. సినిమాతో దర్శకుడిగా పరిచయమైన మహేష్ ఉప్పుటూరికి ఆ క్రెడిట్ దక్కుతుంది. ఒక సాధారణ కథను డీసెంట్ మూమెంట్స్‌తో ప్రేక్షకులను మెప్పించే విధంగా చెప్పాడు. ఎడిటింగ్ అంత బాగోలేదు.
విశే్లషణ: వరుణ్ సందేశ్ గత సినిమాలకంటే.. ‘పడ్డానండి ప్రేమలో మరి’ కొంచెం బెటర్ అనే చెప్పాలి. ప్రేక్షకులకు ఈసారి కాస్త మంచి సినిమాను అందించాడు. ఆసక్తికరమైన మలుపులు మరియు వరుణ్, వితాకాశేరుల డీసెంట్ పెర్ఫార్మన్స్ సినిమాకు ప్లస్ పాయింట్స్. సినిమాలో వినోదం లేకపోవడం, సెకండ్ హాఫ్‌లో కొన్ని సన్నివేశాలు సినిమాకు మైనస్ పాయింట్స్‌గా నిలిచాయి. 30 ఇయర్స్ పృథ్వీ నటించిన ఎపిసోడ్ కొంచెం అతిగా అనిపించింది. సినిమాలో వినోదం లేకపోవడం మరో మేజర్ మైనస్ పాయింట్. దర్శక రచయితలకు స్క్రిప్ట్‌లో కామెడీ యాడ్ చేయడానికి తగినంత స్కోప్ ఉన్నా.. అలానే వదిలేశారు. మొత్తంగా సినిమా ఓ మాదిరిగానే ఉందని చెప్పాలి.

మడతపెట్టేశాడు!

మడతపెట్టేశాడు!

  • - ప్రవవి
  • 20/02/2015

*** టెంపర్ (బాగుంది)

తారాగణం:
ఎన్టీఆర్, కాజల్ అగర్వాల్, ప్రకాష్‌రాజ్, పోసాని, జయప్రకాష్‌రెడ్డి, సుబ్బరాజు, సోనియా అగర్వాల్ తదితరులు
సంగీతం:
అనూప్ రూబెన్స్
నిర్మాత: బండ్ల గణేష్
స్క్రీన్‌ప్లే, డైలాగ్స్, డైరెక్షన్:
పూరి జగన్నాథ్

హీరోనిబట్టి స్టోరీ -‘టెంపర్’మెంట్ మారుతుంటుంది. తెలుగు సినిమాల్లో ఇది సాధారణ విషయం. పూరీ దర్శకత్వంలో హీరో ఎన్టీఆర్ అన్నపుడే కథకు ఉండే టెంపర్‌మెంట్‌పై -ఫ్యన్సు, ప్రేక్షకుడు ఒకరకమైన అంచనాకు వచ్చేశారు. స్టోరీ, స్క్రీన్‌ప్లే, డైలాగ్స్, డైరెక్షన్ కార్డునుంచి కాస్త పక్కకు జరిగి -వక్కంతం కథను పూరీ డీల్ చేస్తున్నాడని తెలిశాక -సెంటర్ ఫోల్డ్‌కు అటూ ఇటూ స్టోరీ స్టయిల్ ఎలా ఉండొచ్చోనన్న ఆసక్తినీ ప్రదర్శించారు. అనూహ్య కారణాలతో ప్రాజెక్టు ఒకింత ఆలస్యమవుతున్న తరుణంలో -స్పెషల్‌గా విడుదలైన ఎన్టీఆర్ మేకోవర్, ట్రెయిలర్ కట్ మళ్లీ ఆసక్తిని లేపాయి. కానీ -కళ్యాణ్‌రామ్ ‘పటాస్’ విడుదలై దుమ్మ దులిపేయడంతో ఆ దుమ్ముతెరల్లో ‘టెంపర్’ మసకబారొచ్చన్న భయాలు అలముకున్నాయి. అలాంటి అప్ అండ్ హర్డిల్స్‌ను ఎదుర్కొన్న ఎన్టీఆర్, పూరిలు ఎలాంటి రిజల్ట్ ఇచ్చారో తెలుసుకోవాలంటే -‘టెంపర్’ని తట్టిచూడాలి.
***
రావణుడే రాముడైతే..-లాంటి కానె్సప్ట్ తెలుగు సినిమాకు కొత్త కాదు. కరెప్టెడ్ పోలీసాఫీసర్ -కరెక్టెడ్ ఆఫీసర్‌గా మారితే, అలా మారడానికి సునామీలాంటి స్ట్రగుల్ కారణమేతే.. ఇక ఆ హీరో చేతిలో విలన్లు ఏమైపోతారో తెలుగు ప్రేక్షకుడికీ తెలియంది కాదు. అలాంటి హీరో పోలీస్ సిలబస్ చాలా చాలా సినిమాల్లో చూసిందే. కాకపోతే ఒక్కో హీరో, ఒక్కో దర్శకుడు ఆ సిలబస్‌ను ఒక్కోలా డీల్ చేస్తాడు. క్లారిటీగా చెప్పడానికో, క్వాలిటీగా చూపడానికో -్ఫనిషింగ్ ట్విస్ట్‌లు అనేవి దర్శకుడి సమర్థత మీద ఆధారపడి ఉంటుంది. అందువల్లే -ఒకే రూట్‌లో వచ్చిన అలాంటి అన్ని సినిమాలూ ఒక్కలా అనిపించవు. కొత్తగా చూస్తున్న ఫీలింగ్ కలిగిస్తాయి. మొన్నటికి మొన్న వచ్చిన ‘పటాస్’కీ, ఫ్రెష్‌గా వచ్చిన ‘టెంపర్’కీ -ఇదే పోలిక వర్తిస్తుంది. మూల కథను తడిమి చూస్తే -లైన్ అండ్ లెంగ్త్ ఒక్కటే. సో.. టెంపర్ స్టోరీని మూడు ముక్కల్లో చెప్పుకోవచ్చు. కాకపోతే -ట్రీట్‌మెంట్ ఎలా ఇచ్చారు, దానిలో పూరి మార్క్ ఏమిటన్నదే ఇంట్రస్టింగ్ పాయింట్.
పూరి -పోకిరి తరువాత పూర్తిగా మారాడు. అంతకుముందు/ ఆ తరువాత -అన్నట్టు.. పోకిరి ముందు సినిమాలకు తరువాతి సినిమాలకు కచ్చితమైన మార్పు గమనించొచ్చు. ఎందుకంటే -పోకిరి సినిమా నుంచి పాయింట్ బ్లాంక్‌లో స్టోరీని పేల్చడం మొదలెట్టాడు. పేరాగ్రాఫ్ స్టోరీలో ఫోల్డింగ్ పాయింట్ దొరికితే చాలు -కథనంతో సినిమాను కథాకళి ఆడించే స్టయల్‌ను అలవాటుచేశాడు. ఈ ప్రయోగం మొదట్లో ఫలితాలిచ్చినా -క్రమంగా మొనాటినీకి చేరి ‘హార్ట్‌అటాక్’ తెప్పించే స్థితికి చేరింది. ఇప్పుడు ‘టెంపర్’తో మరో ప్రయోగం మొదలెట్టాడని అనిపిస్తుంది. ప్రేక్షకుడి బోర్‌డమ్‌ను పరాకాష్టకు తీసుకెళ్లి -ఇక పారిపోతాడనుకునే టైంకు బాంబు పేలిస్తే అదిరిపడతాడన్న సైకలాజికల్ గేమ్ ‘టెంపర్’లో కనిపించింది. ఇలాంటి ప్రయోగాలు ఒకటి రెండు సినిమాలకు కచ్చితంగా వర్కవుటవుతాయి. అందులో డౌట్ లేదు.
టెంపర్ ఓకె అనిపించుకోడానికి -ఈ సైకలాజికల్ గేమే కారణం. ఫస్ట్ఫా కథ పరమ చెత్త. ప్రేక్షకుడే కాదు, ఫ్యాన్స్ కూడా పారిపోవాల్సిన పరిస్థితిలో నడిపిస్తాడు. ఇక సహనం చచ్చిందిరా బాబూ అనుకునే టైంకి -ట్విస్ట్‌తో కూర్చోబెట్టి ఫినిషింగ్ వరకూ సీన్లు పరిగెత్తించాడు. ఫస్ట్ఫాలోని ప్రతి బోర్ సీన్‌నూ సెకెండాఫ్‌లోని కీలక డైలాగ్‌తో సింక్ చేసి డిఫరెంట్ స్క్రీన్‌ప్లే చూపించాడు. అదే ఆటోమేటిక్‌గా ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్‌ను క్రియేట్ చేసింది.
**
సులువైన జీవితం లక్ష్యంతో ఓ అనాధ పిల్లాడు దయ (ఎన్టీఆర్) అడ్డదారిలో ఎస్‌ఐ అవుతాడు. విశాఖలో స్మగ్లింగ్ లీడర్ వాల్తేర్ వాసు (ప్రకాష్‌రాజ్)కు అనివార్యంగా ఫ్రెండవుతాడు. వాళ్ల తమ్ముళ్లు జరిపిన ఓ క్రూర చర్యతో మథనానికి గురై -కరెక్టెడ్ ఆఫీసర్‌గా మారిపోతాడు. ఈ పరిస్థితికి మిగిలిన పాత్రలూ ప్రోద్భలమిస్తాయి. మధ్యలో -పెట్‌క్రాస్‌ను నడిపే శాన్వి (కాజల్ అగర్వాల్)తో లవ్ అఫైర్. మారిన దయగాడు విలన్లపై ఎలా దండయాత్ర జరిపాడన్నది సినిమా. అమ్మాయి కనిపిస్తే చాలు, పదినిమిషాల్లో పాడుచేస్తున్నారు. అలాంటి క్రూరమృగాల కేసులు విచారణల పేరిట ఏళ్లకుఏళ్లు కోర్టుల్లో మూలుగుతున్నాయి. అలాంటి మృగాలను పదే నిమిషాల్లో ఏరేస్తే.. న్యాయస్థానాలు ఉరివేస్తే? అన్న కీలక పాయింట్‌కు జస్టిఫై చేసే సీన్లు రాసుకుని టెంపర్ చూపించాడు పూరీ. నో డౌట్, ఈ ట్రీట్‌మెంట్ మిగిలిన సినిమాలకు భిన్నం. హీరో క్యారెక్టర్ కరెప్షన్‌కు పాల్పడటం దగ్గర్నుంచీ రివేంజ్ మూడ్‌కు వెళ్లేవరకూ -స్క్రీన్‌ప్లే రైమింగ్ ఒక్కటే సినిమాను బతికించేసింది. కథను సులువుగా ముందుకు నడిపేందుకు విలన్‌తో హీరో ప్రెడ్షిప్ ఉపయోగపడింది. కాకపోతే, హీరో కరెప్షన్‌లోనే మైల్డ్ కామెడీ ఉంది కనుక -హీరో, కమెడియన్లతో చేయించిన అనవసర, అతి చెత్త కామెడీ సీన్లు కత్తిరించేసి ఉంటే సినిమా టెంపర్ మరోలా ఉండేది. కాజల్ గ్లామర్ స్పెషల్ అట్రాక్షన్. బబ్లీ స్మైల్‌తో బ్యూటిఫుల్‌గా కనిపించింది.
సెంకండాఫ్‌లో -దయగాడి దండయాత్ర మొదలయ్యాక సినిమా రేంజ్ పూర్తిగా మారిపోతుంది. స్ప్రింట్ లెవెల్లో సీన్లు పరిగెడుతుంటే -ప్రేక్షకుడు వెనకే ఫాలో అయిపోతాడు. ఎన్టీఆర్ ఎనర్జీ, తూటాల్లా పేలే డైలాగులు, హీరో పోలీస్ అంటే ఇలా ఉండాల్రా అన్నట్టుండే పోసాని ఎక్స్‌ప్రెషన్స్, కరెప్షన్‌తో ఆరితేరిన హీరో క్రాక్ ట్విస్టులతో విలన్ల ఉక్కిరిబిక్కిరి.. వెరసి ప్రేక్షకుడికి కావాల్సింది దొరికేసింది. ఎమోషనల్‌గా కనెక్టయ్యే కంటెంట్‌లో ఎన్టీఆర్ ఫైర్, పూరీ స్టయిల్ ఇంటెన్సిటీ.. టెంపర్ మూడ్‌ను పీక్‌కు తీసుకెళ్లింది. పాత స్టయిల్లోనే ఎన్టీఆర్ కొత్తగా కనిపించాడు. హీరో, విలన్ రెండూ ఎన్టీఆరే కనుక -సౌండ్ అండ్ రౌండ్ పర్ఫార్మెన్స్‌తో కొత్తదనాన్ని చూపించాడు. ఎన్టీఆర్ ఎనర్జీ, పూరి టెక్ని’క్వాలిటీ మీదే సినిమా నడిచిందంటే ఎంతమాత్రం అతిశయోక్తి కాదు. డిఫరెంట్ ఫ్రేమ్స్, క్యాచీ కాంటాక్ట్ యాంగిల్స్‌తో సినిమాటోగ్రఫీ ఆకట్టుకుంటే, సెకెండాఫ్‌లో చూపించిన షార్ప్ ఎడిటింగ్ టెంపర్‌కు హైలెట్ అయ్యాయి. కమర్షియల్ లైన్ కనుక ఎండింగ్‌కు చేరేసరికి ఎంత ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ పండిందన్నదే ఆలోచించాలి. లాజిక్కులు లాగితే మాత్రం లక్షాతొంభై లూప్‌హోల్స్ కనిపిస్తాయి. కంటెంట్‌నే యాక్సెప్ట్ చేయలేని పరిస్థితికి రావొచ్చు. సో.. లాజిక్కుల్లోని లూప్‌హోల్స్ గాలికొదిలేసి పూరీ పవర్, ఎన్టీఆర్ ఎనర్జీ చూడటానికైతే -నిరభ్యంతరంగా సినిమాకెళ్లొచ్చు. అసహనాన్ని భరిస్తూ అరగంటపాటు థియేటర్లో కూర్చుంటే -తరువాత దొరికేదంతా మాస్ మసాలాయే. ఇటీవలి కాలంలో వరుస ఫ్లాప్‌లతో అల్లాడిన ఎన్టీఆర్‌కు ఇదో కమర్షియల్ కిక్. జూనియర్ ఫ్యాన్స్‌కు ఫ్రీ బూస్ట్.

ఫిలసాఫికల్ సాగా -- రివ్యూ బాలీవుడ్

ఫిలసాఫికల్ సాగా -- రివ్యూ బాలీవుడ్

  • -ప్రనీల్
  • 13/02/2015

** షమితాబ్ (ఫర్వాలేదు)

తారాగణం:
అమితాబ్ బచ్చన్, ధనుష్, అక్షర హాసన్, రేఖ, అభినయ్, రుక్మిణి, రాజీవ్ రవీంద్రనాథన్ తదితరులు
సంగీతం:
ఇళయరాజా
సినిమాటోగ్రఫీ:
పి.సి.శ్రీరామ్
కథ, స్క్రీన్‌ప్లే, దర్శకత్వం:
ఆర్.బాల్కి

భారతీయ సినీ చరిత్రని ప్రస్తావిస్తే- ఎక్కడో అక్కడ ఏదో ఒక సందర్భంలో ‘అమితాబ్’ మాట రాకుండా ఉండదు. మాట్లాడకుండా ఉండలేరు కూడా. సినీ ప్రస్థానంలో అతడొక సువర్ణ్ధ్యాయం. ఆ మాటకొస్తే.. ఎన్ని పేజీలు కేటాయించినా అక్షరాల దొంతరల్ని మరింతగా పరచాల్సిందే తప్ప ఫుల్‌స్టాప్ పెట్టటానికి లేదు. ఏదో కొత్త సంగతి చెప్పబోతున్నట్టు ఈ ఉపోద్ఘాతపు తొలి పలుకులు మరీ పేలవంగా అనిపిస్తాయి కాబట్టి ఎవరికి వారే మనసులో ‘ముందు మాట’ రాసేసుకోవచ్చు. 71 ఏళ్ల వయసులో స్క్రీన్‌పై అతగాడి నటన గురించి మరోమారు చెప్పుకొనేందుకు సరైన ‘వేదిక’ - షమితాబ్.
ఇక - ధనుష్. బక్కపలచగా... గాలొస్తే ఎగిరిపోయేట్టు ఉండే కథానాయకుడు. కానీ -సునామీ సృష్టించగలడు. ఒంటిచేత్తో ‘లాజిక్’గా పాతిక మందిని ఉతికి పారేయగలడు. ఇటు సెంటిమెంట్‌నీ.. అటు రొమాన్స్‌నీ సమపాళ్లలో రంగరించి స్క్రీన్‌పై పండించగలడు. మరి -వీరిద్దరి కాంబినేషన్‌కి తోడు ఎన్నాళ్లుగానో -మురిపిస్తూ ఊరిస్తూ యువత గుండెల్ని కొల్లగొట్టేందుకు ‘్ఛన్స్’ కొట్టేసిన పిల్లికళ్ల భామ అక్షర హాసన్.
దర్శకుడు బాల్కి ‘చీనీ కామ్’ ‘పా’ చిత్రాల్తో తన సత్తా చాటుతూ -‘షమితాబ్’ స్క్రిప్ట్‌కి సిద్ధపడుతూండగా ‘రూమర్స్’ చెలరేగాయి. ధనుష్ స్థానంలో మొదటిగా షారుఖ్ ఖాన్‌ని అనుకున్నారు. ఆ పాత్రకు ధనుష్ సరిపోతాడా? అన్న సందేహం. ఈ అనుమాన నివృత్తికీ... కాంబినేషన్లకు ‘కలర్‌ఫుల్’గా ఈ చిత్రం నిలిచిందా? లేదా? అన్నది చూద్దాం.
ఇఘట్‌పూరీకి చెందిన ధానుష్ (్ధనుష్)కి చిన్నప్పట్నుంచీ ఒక్కటే కోరిక. నటుడు కావాలని. తల్లి అభిలాష కూడా అదే. ధానుష్ మాట్లాడలేడు -కానీ అద్భుత నటనని ప్రదర్శించగలడు. తన ఊహల్నీ కలల్నీ సాకారం చేసుకొనేందుకు సినీ ఇండస్ట్రీలో అడుగుపెడతాడు. సత్రం భోజనం -మఠం నిద్రకు మల్లే అతగాడి నివాసం ‘వానిటీ వ్యాన్’. ఇతగాడి వ్యవహారాన్ని గమనిస్తున్న సెక్యూరిటీ గార్డులు అక్కడ్నుంచీ ఇతణ్ణి తరిమేసే ప్రయత్నంలో -్ధనుష్ కోరిక విని నవ్వుతారు. కానీ అతడికి నటన పట్ల ఉన్న ఆకాంక్షని అర్థం చేసుకొన్న అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్ అక్షర -అతడి జీవితానే్న మార్చివేస్తుంది. మాటలురాని అతణ్ణి ‘మాట్లాడేట్టు’ చేస్తుంది. ‘స్పీచ్ ఇంపెయిర్డ్’ డిజార్డర్‌తో మాట్లాడలేని ధానుష్‌కి అక్షర తనకి తెలిసిన డాక్టర్ ద్వారా అతడి గొంతులో ‘వాయిస్ డివైస్’ని ఇంప్లాంట్ చేయిస్తుంది. దాంతో అతడి భావాల్ని ఇతరుల గళంతో వ్యక్తీకరించగలడు. అతడు నోరు తెరిచి మాట్లాడాల్సిన ప్రతిసారీ అమితాబ్ సిన్హా (అమితాబ్) గంభీరమైన కంఠం వినిపిస్తూంటుంది. ధానుష్ తన ‘లిప్ సినిక్’తో మేనేజ్ చేస్తూ ఉంటాడు. అప్పట్నుంచీ ధానుష్ ‘షమితాబ్’గా రూపాంతరం చెందుతాడు. ఉన్నట్టుండి అతడికి స్టార్‌డమ్ పెరిగిపోతుంది. ఇది చూసిన అమితాబ్‌లో అసూయ మొదలవటం... ధానుష్‌కీ.. అతడికీ మధ్య పచ్చగడ్డి వేస్తే భగ్గుమనటం గమనించిన అక్షర సర్ది చెబుతుంది. ఈ సంగతి తెలిసిన ఓ రిపోర్టర్ -్ధనుష్ అసలు మాట్లాడలేడనీ.. అతడి మాటలన్నీ అమితాబ్ సిన్హావేనన్న నగ్న సత్యాన్ని బయటపెట్టే ప్రయత్నం చేస్తాడు. ఆ సంగతి లోకానికి తెలీకుండా ధానుష్.. అమితాబ్ ఏం చేశారన్నది క్లైమాక్స్.
వెరైటీ స్క్రిప్ట్... నో డౌట్. ఎందుకంటే- ఇప్పటివరకూ ఇటువంటి ‘లాజిక్’ సబ్జెక్ట్ ఇండస్ట్రీకి పరిచయం లేదు. ఆ సబ్జెక్ట్‌తో అమితాబ్ -్ధనుష్ సహకారంతో ‘బాల్కి’ సృష్టించిన మరో సంచలనం ఇది. తన ఆలోచనల్లో మెదిలిన ‘సీరియస్’ కానె్సప్ట్‌ని ఎంత ఫన్నీగా చెప్పొచ్చో.. ఎంత ఫిలసాఫికల్‌గా చెప్పొచ్చో బాల్కి చెప్పి చూపించాడు. కాకపోతే -కథలోకి రావటానికి కొన్నికొన్ని సీన్లను పెట్టాల్సి రావటం బోర్ కొట్టించింది. అదీ ఐదు పది నిమిషాలు మాత్రమే.
సెకండ్ హాఫ్‌లో కొన్ని సీన్లు డ్రాగ్ అవుతూ వచ్చాయి. కానీ - ‘షమితాబ్’ రీమిక్స్‌తో అవన్నీ అంతగా పట్టించుకోవాల్సిన పనిలేదు. ఇళయరాజా సంగీతం.. పి.సి. శ్రీరామ్ సినిమాటోగ్రఫీ -సినిమాకి సరికొత్త అందాల్ని తెచ్చిపెట్టాయి. ఫస్ట్ హాఫ్‌లో ధానుష్ ఫ్లాష్ బ్యాక్‌ని -ఇళయరాజా తన సంగీతంతో తీయటి అనుభూతిని కలిగించాడు. ఇళయరాజా స్వరపరచిన 1000వ చిత్రం ‘షమితాబ్’. ‘షమితాబ్’ ‘పిడ్లే పిడ్లే’ ‘సన్నటా’.. పాటలు చిత్రీకరణ పరంగానూ.. సంగీత పరంగానూ చూడసొంపుగా ఉన్నాయి.
అమితాబ్ -్ధనుష్ నటన గురించి ప్రత్యేకంగా చెప్పాల్సిందేమీ లేదు. ధనుష్‌కి బాలీవుడ్ ఫాలోయింగ్ ‘రాన్‌జానా’తో వస్తే.. ఆ ఫాలోయింగ్ ‘షమితాబ్’తో స్థిరపడింది. ఇద్దరూ ఎవరి పాత్రల్లో వారు వొదిగిపోయారు. చాన్నాళ్లకు ఈ సినిమాలో ‘అమితాబ్’ తాగుబోతు పాత్రలో కనిపించాడు. ఈ చిత్రంతో అక్షర హాసన్ తెరంగేట్రం చేసినప్పటికీ -ఆమె మొహంలో బెరుకు కనిపించలేదు. కాకపోతే హావభావాల్లో ఇంకా మెచ్యూరిటీ రావాలి. ఈ సినిమాలో సినీ ప్రముఖులెందరో కనిపించటం మరో ప్లస్ పాయింట్.

అద్వైతాంతం!

అద్వైతాంతం!

  • -తిలక్
  • 13/02/2015

* అనంతమ్ (బాగోలేదు)

తారాగణం:
పార్థసారధి, వందిత, ధన్‌రాజ్, ఫిష్ వెంకట్ తదితరులు
సంగీతం:
సాకేత్ సాయిరామ్
నిర్మాతలు:
వి శ్రవణ్‌కుమార్, వి పవన్‌కుమార్
దర్శకత్వం:
రమణలోక్ వర్మ
బ్యానర్: శ్రీ వాసవీ ప్రొడక్షన్స్

అనంత విశ్వంలో భూమి నిరంతరం తిరుగుతూనే ఉంటుంది. ఎక్కడెక్కడ ఎనె్నన్ని గ్రహాలున్నాయో, అక్కడ ఎంత ప్రాణి సమూహముందో? ఎలాంటి సంఘర్షణ సాగుతుందో? నిరంతరం మనిషి కోరిక రగిలేలా సాగుతుంటే, శాంతి ఎక్కడ దొరుకుతుంది. పగ నిరంతరం ప్రజ్వలిస్తుంటే ప్రపంచంలో స్వాంతన ఎక్కడుంటుంది? ఇటువంటి ప్రశ్నలు సినిమా మాథ్యమంలో సంధిస్తే, కొంతమంది బుద్ధిజీవులకు అది అర్థవౌతుందేమో! కానీ, సినిమా అనేసరికి క్లాస్ మాస్ ఆడియన్స్ అందరూ ఉంటారు. కేవలం ఒక వర్గానికే అర్థమయ్యేలా సినిమా తీస్తామంటే మిగతావాళ్లకి కోపం రావొచ్చు. సామాజిక ధోరణిలో ఆలోచిస్తే ఎమ్మెల్యే కొడుకు ఎమ్మెల్యే అవుతాడు, సిఎం కొడుకు సిఎం అవుతాడు. హీరో కొడుకు హీరో, పిఎం కొడుకు పిఎం అవుతాడు. అలా అవ్వాలనుకోవడం ఏ దేశంలోనూ జరగదు, ఒక్క భారతదేశంలో తప్ప! అలాంటి సౌకర్యం ఇక్కడే ఉంది. ఎందుకంటే మనది ప్రజాస్వామ్యం ఉన్న వారసత్వ దేశం! ఇక్కడ ఏదీ మారదు. మారాలని ప్రయత్నించినా మారనివ్వం! అంటూ అద్వైత సిద్ధాంత ధోరణిని అవలంభిస్తాడు చిత్ర దర్శకుడు.
కథేంటి?
సత్య, సుష్మ, ధర్మ, అమ్ములాంటి నలుగురు వ్యక్తుల జీవితంలో ఉన్న సంఘర్షణలు, భావోద్వేగాలు, నీతిబాహ్య క్రియలు, దాంతో మనసులో నిరంతరం చెలరేగే సునామీలు తదితర అంశాలతో చిత్రం సాగుతుంది. చెప్పడానికి పెద్దగా కథ లేకపోయినా, ఒక్కొక్కరి జీవితంలో ఒక్కొక్కరు చవిచూసిన సంఘర్షణల తాలూకు బాధలు, గాధలులాంటి భయాలన్నీ చిత్రంలో రాశి పోసినట్టు పోశాడు దర్శకుడు. సుష్మ (వందిత)ను ఇష్టపడతాడు సత్య (పార్థసారధి). ఆమె కూడా అతన్ని ఇష్టపడుతుంది. కానీ, ఇద్దరి వైరుధ్యాలు వేరువేరు. ఒకరికొకరికి ఇష్టమున్నా మానసిక సంఘర్షణతో సమాంతర రేఖల్లా దూరం దూరంగానే తిరుగుతుంటారు. ధర్మ అనే ఓ బాలుడు తాను నిత్యం చూసే సంఘ వ్యతిరేక కార్యకలాపాల్లో ఓ పావుగా మారినా, నిరంతరం వాటిని ద్వేషిస్తూనే ఉంటాడు. తన తల్లిదండ్రులను చంపిన వ్యక్తి కోసం గాలిస్తుంటాడు. ఎప్పటికైనా అతను దొరకకపోతాడా, తన కత్తికి బలివ్వకపోతానా? అని బలీయంగా నమ్మి ఎదురుచూస్తుంటాడు. శత్రువు ఎదురుగా ఉన్నా ఏమీ చేయలేని బేలతనంతో చివరికి లోకానికి బలవంతంగా శెలవు చెబుతాడు.
అమ్ము సినిమా తారగా మెరవాలని ఎన్నో ప్రయత్నాలు చేస్తుంటుంది. ఎక్కడికెళ్లినా ఆమె అందాన్ని కోరుకునేవాళ్లే కనిపిస్తారు. తన శరీరంతో ఎంతమందికి సహాయం చేసినా, చిట్టచివరి క్షణంలో ఆమెకు నిరాశే ఎదురవుతుంది. హీరోయిన్‌గా ఎదగాలనుకున్న అమ్ము చివరికి నైతికంగా దిగజారిన బతుకును ఈడుస్తుంది. ఇలాంటి పాత్రలతో ఈ చిత్రం సరైన ఎడిటింగ్ లేక కలగాపులగంగా సాగుతుంది. చివరికి ప్రేమజంట ఏమైంది? అమ్ము పరిస్థితి ఏంటి? అనే కథ కథనాలే ముగింపు దృశ్యాలు.
ఎలా ఉంది?
సినిమా మొదటినుండీ ఏదో ఉంది విషయం అనే తత్వంతోనే సాగినా, మంచి బలమైన కథను చూపిస్తాడనే ఎదురుచూసినా, అన్ని అలా అలా కనిపించి ఇలా వెళ్లిపోతాయి. ఏ విషయంలోనూ సరైన క్లారిటీ చూపించలేకపోయాడు దర్శకుడు. అన్నిటికన్నా ముఖ్యమైనది కెమెరా పనితనం. ఈ విషయంలో కథకోసం అలా తీశాడా, లేక అలా తీస్తేనే ప్రేక్షకులు చూస్తారనుకున్నారో కానీ, ఎక్కడా తెరపై క్లారిటీగా బొమ్మ కనిపించదు. చాలావరకూ చీకట్లోనే సాగింది చిత్రీకరణ. దానికితోడు దర్శకుడికి కథపై మంచి పట్టున్నా కథనాన్ని ఎలా సాగించాలో తెలియకపోవడంతో చిత్రం అనంతంగా సాగినట్టే ఉంటుంది. అక్కడక్కడా కొన్ని మాటలతో మెరుపులు మెరిపించినా, దృశ్యం క్లారిటీ లేకపోవడం, సంగీతం తన ఆధిపత్యాన్ని చూపడంతో అర్థంకావు. డెమోక్రసీ ఉన్న రాక్షసత్వ దేశంగా అభివర్ణించడానికి దర్శకుడు ఏమాత్రం భయపడలేదు. కాశీనుండి కన్యాకుమారి వరకూ దేశంలో దుర్మార్గులను రైలు పట్టాలపై పడుకోబెట్టి చంపేయాలంటాడు. కసి.. బాగానే ఉన్నా దాన్ని తెరపై ఆవిష్కరించడంలో విఫలమయ్యాడు. రాజకీయ నాయకులు ఒక కిలోబియ్యం పేదలకి వరంగా ఇచ్చి, గ్యాస్, పన్నులు, పెట్రోలు భారం పెంచి తమ పబ్బం గడుపుకుంటున్నారన్న రాజకీయ పరిజ్ఞానాన్ని కూడా ప్రేక్షకులకు చెప్పాడు. నీతి, న్యాయం, సత్యం చదువుతాం కానీ ఎక్కడా ఆచరించమని చెప్పం అంటూ అక్కసును వెళ్లగక్కాడు. సమాజానికి అన్నీ ఉన్నా పనిచేయని అవయవాలు ఎక్కువగా ఉన్నాయి. ఒక్క కళ్లు మాత్రం అంతా చూస్తున్నాయి. కానీ, కళ్లతో ఎటువంటి యుద్ధాలు చేయలేం కదా! అని ప్రశ్నిస్తాడు. ఏదో పుట్టాం కనుక బ్రతకడంకోసం బ్రతికేస్తున్నారు ప్రజలంటూ శాపనార్థాలు పెట్టేస్తాడు. ఫారిన్ సెంట్, సెప్టెక్ ట్యాంక్ వాసనలు కలిపి చూసేస్తున్నామంటాడు. మొత్తానికి సమాజంపై కసిని వెళ్లగ్రక్కినా, ప్రేమ, పగ అనే విషయాలు ఈ ప్రపంచంలో అనంతంగా రోదశిలోకి సాగుతున్నా, మనిషిలో ఎటువంటి మార్పు లేదని బాధపడతాడు. ఓ రకంగా సైకలాజికల్ థ్రిల్లర్‌గా రూపొందించే ప్రయత్నం చేసినా సరైన కథనం జోడించడంలో విఫలమయ్యాడు.

కామెడీకి అడ్డంగ్యాంగ్!

కామెడీకి అడ్డంగ్యాంగ్!

  • -ప్రవవి
  • 13/02/2015

* గడ్డంగ్యాంగ్ (బాగోలేదు)

తారాగణం:
రాజశేఖర్, షీనా, నోయల్, నరేష్, సీత, అచ్చు, నాగబాబు తదితరులు.
సంగీతం: అచ్చు
నిర్మాతలు: శివాని, శివాత్మిక
దర్శకత్వం:
సంతోష్ పీటర్ జయకుమార్

క్యాలెండర్‌లో గ్యాప్ రాకుండా ఏటా ఒకటీ రెండూ సినిమాలు చేస్తున్నా -గత దశాబ్దకాలంలో రాజశేఖర్‌కు చెప్పుకోదగ్గ సినిమా లేదు. సరైన కథ లభించకో, ఎంపిక చేసుకుంటున్న కథలు ఫలించకో -యాంగ్రీ హీరోని వైఫల్యాలు తరుముతూనే ఉన్నాయి. అటు పాలిటిక్స్‌లో, ఇటు ఫిల్మీట్రిక్స్‌లో -సక్సెస్ కోసం ఎదురు చూస్తున్నాడు. కనీసం రీమేక్‌తోనైనా కెరీర్‌ను రిపేర్ చేద్దామన్న ఆలోచనతో -తమిళంలో హిట్టుకొట్టిన ‘సూదు కవ్వుం’తో ‘గడ్డం గ్యాంగ్’ పేరిట ప్రేక్షకుల ముందుకొచ్చాడు. యాంగ్రీ బ్రాండ్‌ను వదిలేసి కామెడీ ట్రాక్ తీసుకున్న రాజశేఖర్ -అదృష్టం తలుపులు తట్టగలిగాడో లేదో చూద్దాం.
కథేంటి?
గడ్డం దాస్ (రాజశేఖర్) కిడ్నాపర్. తన గ్యాంగ్‌తో కలిసి పంచసూత్ర ప్రణాళికతో చిన్న చిన్న కిడ్నాపులు చేస్తుంటాడు. చిన్న మొత్తాలకు చిన్న కిడ్నాపులు చేస్తూ తానొవ్వినా ఎవరినీ నొప్పించకుండా పోలీసుల నుంచి తప్పించుకుని తిరుగుతుంటాడు. అయితే మంత్రి కొడుకుని కిడ్నాప్ చేస్తే రెండు కోట్లు ఇస్తామన్న డీల్ దాస్ వద్దకొస్తుంది. తాను నిర్దేశించుకున్న సూత్రాలకు విరుద్ధమే అయినా, గ్యాంగ్ వొత్తిడి మేరకు సరే అంటాడు దాస్. అదే కొంప ముంచుతుంది. ప్రమాదం నుంచి బయటపడేందుకు గ్యాంగు తీసిన పరుగులే -సినిమా.
ఎవరెలా..
గతంలో చేసిన కొన్ని సినిమాలు, అందులోని పాత్రలు రాజశేఖర్‌కు ఎంత ఇమేజ్ తెచ్చాయో, -తరువాతి సినిమాలకు అవే మైనస్ అవుతున్నాయి. వాటి ప్రభావం నుంచి బయటపడేందుకు రాజశేఖర్ (గోరింటాకు, శేషు, మనసున్న మారాజు) ప్రయత్నిస్తున్నా -ప్రేక్షుకుడు యాక్సెప్ట్ చేయలేకపోతున్నాడు. ఇక -సూదు కవ్వుంలోని సింపుల్ ట్రిక్‌ను ప్లేచేయగలమో లేదోనన్న ఆలోచన లేకుండా రీమేక్‌కు రెడీ అయిపోవడమూ కొంపముంచింది. వాస్తవానికి హీరోలు కామెడీ చేసిన స్టోరీలు టాలీవుడ్‌లో బ్లాక్ అండ్ వైట్ కాలంనుంచీ ఉన్నాయి. కానీ -హీరో కామెడీ చేస్తున్నాడంటే ఆ లాఫ్ వెనుక లైఫ్ ఉంటుంది. ఆ లైఫ్‌లో చిన్న పెయిన్ ఉంటుంది. పైకి సిల్లీ చేష్టలు నవ్విస్తున్నా -అంతర్గతంగా ఆడియన్స్ ఆ పెయిన్‌ను కనెక్టవుతారు. అప్పుడే -కామెడీ కరెక్ట్‌గా కనెక్టయ్యేది. ఇక్కడ దాస్ పాత్రలో లైఫే లేదు, అందులో పెయిన్ అస్సల్లేదు. ఒకటి రెండు సన్నివేశాల్లో ఎమోషన్స్ పండించే గ్రాఫ్‌కు క్యారెక్టర్ చేరినా -డీల్ చేయడంలో యాంగ్రీ హీరో స్టామినా సరిపోలేదు. సూదుకవ్వుంలో విజయ్ సేతుపతి చేయగలిగిందీ, గెడ్డం గ్యాంగ్‌లో రాజశేఖర్ చేయలేకపోయిందీ ఇదే. సినిమాను భుజస్కంధాలపై మోయాల్సిన మెయిన్ క్యారెక్టర్ ఫ్లాట్ అయిపోవడంతో -సినిమా ఎటుపోతుందో అర్థంగాని కన్ఫ్యూజన్ క్రియేటైంది. దీంతో -మిగిలిన పాత్రలూ పూర్తిగా దారితప్పేశాయి. స్క్రీన్‌మీద అప్పుడప్పుడు కాస్త అందం చూపిస్తే -ప్రేక్షకుడు తృప్తిపడతాడన్న రొటీన్ రూల్‌ను దర్శకుడు నమ్మాడు. గెడ్డం గ్యాంగ్‌లోనూ -దాస్ ‘ఊహాసుందరి’గా షీనా బాగానే గ్లామర్ పంచింది. కథలో విషయం తక్కువ కనుక -నాగబాబు, గిరిబాబు, నరేష్‌లాంటి సీనియర్లు కూడా ఏం చేయలేకపోయారు. పక్కా అవకాశవాదిగా నోయల్ పర్‌ఫార్మెన్స్, డైలాగ్‌లెస్ పోలీస్ పాత్రలో యోగ్ జెప్పే స్టయిల్ -్థయేటర్‌లో కాసేపు కూర్చొనేలా చేస్తాయి.
సాంకేతిక వర్గం
సందర్భోచిత పాటలు లేకపోవడంతో -సంగీతం అసందర్భమైంది. అచ్చు పాటలు ఆకట్టుకోవు. పదునైన డైలాగులు, పవర్‌ఫుల్ కెమెరా, షార్ప్ ఎడిటింగ్, కూర్చోబెట్టే క్లయిమాక్స్.. ఇవేమీ లేవుగనుక వాటిగురించి పెద్దగా మాట్లాడుకోవాల్సిన పని లేదు. ఫన్నీ సిట్యుయేషన్స్‌తో మెప్పించాలంటే పరుగు పెట్టించే స్క్రీన్‌ప్లే ఒక్కటే మార్గం. ఎన్నో సినిమాలు రుజువు చేసిన సూత్రం కూడా. దర్శకుడు సంతోష్ వీటిపై కాన్‌సన్‌ట్రేట్ చేసినా -ఒకింత మెరుగైన ఫలితమే ఉండేది. -స్క్రీన్‌మీద లెక్కకుమించి కనిపించే మందు సీన్లు, సిగరెట్ పొగలు ఊపిరాడనివ్వలేదు.
ఏం చెప్పొచ్చు..
ప్రత్యేకమైన భావన కలిగిన కథలను రీమేక్ చేసేటపుడు దాని మూలం, పాత్రల వైచిత్రి, సన్నివేశాల్లోని లోతు, సంభాషణల గాఢత.. వీటన్నింటినీ అచ్చుగుద్దేస్తే అయోమయమే మిగులుతుంది. మూలంలోని సారాన్ని మాత్రమే తీసుకుని -ఒరిజినాలిటీ దెబ్బతినకుండా విజయానికి దోహదపడే నేటివిటీని పునఃసృష్టించకపోతే ఏ సినిమా అయినా ‘గెడ్డంగ్యాంగ్’ అయిపోతుంది. తమిళంలో సూదుకవ్వుం మంచి మార్కులు సంపాదించుకోవడానికి కారణం సరిగ్గా అమరిన నటులు.. సహజంగా అనిపించే నటన.. స్పాంటేనియస్‌గా సాగిపోయే సిట్యుయేషన్లు.. కథనుంచే పుట్టుకొచ్చే కామెడీయే.. అవన్నీ కరవై -‘గడ్డంగ్యాంగ్’ను దారి తప్పించాయి. ప్చ్ -ఇదొక సామూహిక కామెడీ విషాదం.

మళ్లీ మళ్లీ రావొచ్చు!

మళ్లీ మళ్లీ రావొచ్చు!

  • -త్రివేది
  • 13/02/2015

** మళ్లీ మళ్లీ ఇది రానిరోజు (ఫర్వాలేదు)

తారాగణం:
శర్వానంద్, నిత్యమీనన్, పవిత్ర లోకేష్
సంగీతం: గోపీసుందర్
నిర్మాత:
కెఎస్ అలెగ్జాండర్, వల్లభ
దర్శకత్వం: క్రాంతి మాధవ్

వైవిధ్యమైన కథలు ఎంచుకుంటూ తక్కువ టైంలోనే మంచి గుర్తింపు తెచ్చుకున్నాడు శర్వానంద్. ఇంతకుముందే హిట్టు పట్టుకున్న శర్వా, ‘రన్ రాజా రన్’ అంటూ మంచి ఊపుమీదున్నాడు. తాజాగా మరో డిఫరెంట్ క్లాసిక్ స్టోరీతో ‘మళ్లీ మళ్లీ ఇది రానిరోజు’ అంటూ నిత్యామీనన్‌తో కలిసి ప్రేక్షకుల ముందుకొచ్చాడు. ఆమధ్య రాజేంద్రప్రసాద్‌తో ‘ఓనమాలు’ దిద్దించి తొలి సినిమాతోనే విమర్శకుల ప్రశంసలందుకున్న క్రాంతిమాధవ్ దర్శకత్వంలో సీనియర్ నిర్మాత కెఎస్ రామారావు ఈ చిత్రాన్ని నిర్మించారు. శర్వా ఎలా కనిపించాడో స్టోరీలోకి వెళ్దాం.
కథ:
రాజారాం (శర్వానంద్) ఒక లక్ష్యం ఉన్న యువకుడు. మంచి రన్నర్. జాతీయ స్థాయిలో బంగారు పతకాన్ని సాధించాలన్నది అతని కల, గోల్ కూడా. తండ్రిలేని అతన్ని తల్లి పార్వతి (పవిత్ర లోకేష్) సంగీత పాఠాలు చెబుతూ పెంచి పోషిస్తుంటుంది. తనదగ్గర సంగీతం నేర్చుకోవడానికి వచ్చిన ముస్లిం యువతి నజీరా (నిత్యమీనన్) ప్రేమలో పడతాడు రాజారాం. అతనికి కనిపించకుండానే రాజారాం లక్ష్య సాధనకు నజీరా సహకరిస్తుంది. కానీ, ఇద్దరూ కలవకుండానే విడిపోతారు. తరువాత ఏం జరిగింది? రాజారాం, నజీరాల ప్రేమకథ ఎలా సుఖాంతమైంది అన్నది తెలియాలంటే ‘మళ్లీ మళ్లీ...రోజు’కు రావాలి.
నటీనటుల గురించి...
కొత్తతరహా కథలతో వరుస విజయాలు సొంతం చేసుకుంటున్నాడు -శర్వానంద్. శర్వా హీరో అంటే కథలో ఏదో కొత్తదనం ఉండే ఉంటుందన్న ఫీలింగ్ ప్రేక్షకులకు కలిగేలా చిత్రాలు ఎంపిక చేసుకుంటున్నాడు. ఈ సినిమాతోనూ అది రుజువు చేసుకున్నాడు. ఇందులో రాజారాంగా మంచి పాత్ర చేశాడు. నచ్చిన అమ్మాయి ప్రేమకోసం తపించే యువకుడిగా.. తల్లి మాటకు కట్టుబడే కొడుకుగా.. చక్కగా నటించి మెప్పించాడు. హీరోయిన్ నిత్యామీనన్ గురించి ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవచ్చు. ఎమోషనల్ ఫీల్ కలిగించడంలో ఆమెకంటూ ఓ ట్రాక్ ఉంది. అదే -ఈ సినిమాకూ ఎస్సెట్‌గా మారింది. శర్వానంద్, నిత్యమీనన్ ఇద్దరూ పోటీ పడ్డారు. కలిసి -సినిమాకు ప్రాణం పోశారు. మిగతా పాత్రల్లో పవిత్ర లోకేష్, నాజర్, సన, సూర్య వారి వారి పాత్రలకు పూర్తి న్యాయం చేశారు.
సాంకేతిక విభాగం...
చిత్రానికి ముఖ్యంగా సాయిమాధవ్ అందించిన మాటలు బాగున్నాయి. గోపీ సుందర్ సంగీతం సినిమాకు ప్రాణంపోసింది. ముఖ్యంగా కథలోని ఫీల్‌ను ప్రేక్షకులకు ఎక్కించడంలో గోపీసుందర్ అందించిన నేపధ్య సంగీతం సినిమాను మరో మెట్టు ఎక్కించింది. ప్రేమ, వివాహా బంధాలకు సంబంధించి సాయిమాధవ్ వదిలిన తూటాలు ఆలోచన రేకెత్తించేలా ఉంటాయి. వీటికితోడు సన్నివేశాలకు మరింత అందాన్ని తెచ్చిపెట్టింది. కెమెరామెన్ జ్ఞానశేఖర్ అందించిన ఫొటోగ్రఫీ సినిమాకు అదనపు ఎస్సెట్. లవ్ ఫ్రీల్ ఫ్రేమ్స్ కళ్లముందు అలా వెళ్లిపోతుంటాయి. లోకేషనే్ల కేరెక్టర్స్‌గా కలర్‌ఫుల్ ఫీల్ తీసుకురాగలిగాడు. తొలి సినిమా ‘ఓనమాలు’వంటి అర్ధవంతమైన చిత్రాన్ని రూపొందించి విమర్శకుల ప్రశంసలు అందుకున్న క్రాంతిమాధవ్ రెండో ప్రయత్నంగా ఇలాంటి కథను ఎంచుకోవడం సాహసమే అయినా -ప్రేక్షకుల మెప్పుపొందేలా కథను చెప్పి మంచి మార్కులే సంపాదించుకున్నాడు. మతాంతర ప్రేమ కథలు మామూలే అయినా, దాన్ని కొత్తగా చూపించి, ముఖ్యంగా భావోద్వేగాలను రాబట్టడంలో దర్శకుడు క్రాంతిమాధవ్ విజయం సాధించాడని చెప్పాలి. ఎన్నో మంచి చిత్రాలను అందించిన క్రియేటివ్ కమర్షియల్స్ నిర్మాణ విలువలు బాగున్నాయి.
విశే్లషణ:
సాధారణంగా ప్రేమకథా చిత్రాలంటే ఇష్టపడే ప్రేక్షకులకు నచ్చే సినిమా ఇది. అయితే కమర్షియల్ సినిమాల ఊపుచూస్తే ఈ సినిమా వెనకబడినట్టే అనిపిస్తుంది. స్లోగా నడిచే కథ ప్రేక్షకుడి సహనానికి కాస్త పరీక్ష పెట్టినట్టే ఉంటుంది. కొంచెం కమర్షియల్ టచ్ ఇచ్చే సీన్లు వండుకుని -ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ టెంపర్ పెంచివుంటే సినిమా ఫలితం మరికొంచెం మెరుగై ఉండేదనడంలో డౌట్ లేదు. రెగ్యులర్ ఫార్మాట్‌లోకాకుండా కొత్తదనం కోరుకునే ప్రేక్షకులకు బాగానచ్చినా, బాక్సాఫీస్ వద్ద వసూళ్ళు కురిపించడమూ కాస్త కష్టమే. ఎంత మంచి ఫీల్‌గుడ్ సినిమా అయినా కమర్షియల్‌గా వర్కవుట్‌కావడం అనేది కాస్త ఆలోచించాల్సిందే.

క్వాలిఫై కాలేదు!

క్వాలిఫై కాలేదు!

  • -సంకల్ప
  • 06/02/2015

* టాప్ ర్యాంకర్స్ (బాగోలేదు)

తారాగణం:
రాజేంద్రప్రసాద్, సోనీ చరిష్టా, గిరిబాబు, జెన్ని, శివాజీరాజా
సంగీతం: జయసూర్య
నిర్మాతల:
పసుపులేటి బ్రహ్మం
దర్శకత్వం:
గోళ్లపాటి నాగేశ్వరరావు
సంగీతం: విశ్వవిజన్ ఫిలిమ్స్

చదువుకొనే రోజులుపోయి చదువు‘కొనే’ రోజులొచ్చాయని అందరూ అనుకునేవారే తప్ప, దాన్ని మారుద్దామని తలపోసిన వారు తక్కువ. అలా చేస్తే రేసులో ‘తక్కువై’పోతామోనన్న భయం కూడా అడుగేయక పోవడానికి కారణం కావొచ్చు. ఇక సృజనాత్మక రంగంలో ఆ తరహా కృషి మరీ తక్కువ. అడపాదడపా ఒకటో అరో సన్నివేశాల్లో అలాంటివి స్పృశించినా అదే పాయింట్ ప్రధానంగా అల్లుకుని దానికి అనుబంధంగా ‘ర్యాంకర్స్’ను కొనేసే విధానాన్ని కూడా పూర్తిస్థాయిలో చూపడానికి ‘ప్రయత్నం’ చేసిన ప్రథమ చిత్రం ‘టాప్ ర్యాంకర్స్’ కావొచ్చు. ‘ప్రయత్నం’ అనే ఎందుకు పేర్కోవాల్సి వచ్చిందంటే అలా చేసే ‘ప్రయత్నం’ సంపూర్ణం కాకుండా మధ్యమధ్యలో అనేక అనవసర అంశాలు కల్పించడంవల్ల! అందువల్లే ‘టాప్ ర్యాంకర్స్’ ఆచరణలో ‘లాస్ట్’ర్యాంకర్స్‌గా మిగిలిపోయారు. అదేమిటో చూద్దాం.
కథ:
‘విద్యార్థులు తమ కాలాన్నంతా చదువుకు తప్ప మరేదానికీ వినియోగించకూడదు’ అన్న అంధ నమ్మకంతో ఉన్న విద్యా సంస్థ ప్రిన్సిపాల్ డా విశ్వనాథ్ (రాజేంద్రప్రసాద్). కానీ, జీవితంలో ఎదురైన ఓ విషాద అనుభవంతో మారతాడు. విద్యార్థులు ఆడుతూ పాడుతూ చదివితేనే ప్రయోజకత్వం సాధిస్తారన్న దిశగా అడుగేలేస్తాడు. అలా వెళ్లడం వల్ల అతను ఎదుర్కొన్న అనుభవాలూ, అనంతర పరిణామాలు మిగతా కథ. ‘పాయింట్’ వైవిధ్యమైనదే! కానీ తెరపై ప్రొజెక్ట్ చేయడంలో దర్శకుడు అవలంభించిన అనాశక్తి విధానం -ఆడియన్స్ సహనాన్ని రెండుగంటలు విశేషంగా పరీక్షిస్తుంది. దానికితోడు చూపిన సన్నివేశాల్లోనూ అతిశయోక్తిపాళ్లూ ఎక్కువే అనిపించాయి. ఉదాహరణకు కాలేజీలో చదివి టాప్‌ర్యాంక్ పొందిన వారిని ఇంకో కళాశాలవారు లోబర్చుకుని, వాళ్లచేత వారు తమ కాలేజీకి చెందిన విద్యార్థులుగా ప్రకటించడం అక్కడక్కడ వాస్తవ జగతిలో జరుగుతుండొచ్చు. కానీ ఈ చిత్రంలో మాదిరిగా ‘మాస్ బయ్యింగ్’ ఎక్కడా జరిగి ఉండదు. ఇక కాలేజీలో చదువుతున్న పిల్లల్ని కలుసుకోడానికి వచ్చిన తల్లిదండ్రుల్ని ఈ చిత్రంలోలా ఏదో జంతువుల్ని బోనుల్లో ఉంచి చూపడం అనేదీ దాదాపుగా అస్సలుండదు. ఆత్మీయులు చనిపోయినా సంబంధిత పిల్లల్ని పంపననే స్థాయి విద్యాసంస్థలూ ఉండవు. ప్రథమభాగంలో తండ్రి పెడుతున్న విద్యా టార్చర్‌కి విసిగిపోయి కూతురే నిద్రమాత్రల్ని మింగి తనువు చాలించడం వంటివి కంట తడిపెట్టించినా, ద్వితీయార్థంలో విద్యార్థిని వెంటపడే దుండగుడు, స్టంట్స్ తదితరాలు వెగటు పుట్టించాయి. ఇంకా మ్యూజిక్ టీచర్ పాత్రధారిణితో చేయించిన నృత్యం వగైరాలు ‘అయిటెమ్ సాంగ్’ని తలపించాయి. సందేశపరంగా సినిమాను రూపొందించే ప్రయత్నంలో వికారాలకు లోనై సినిమాను నడపడం విడ్డూరమనిపించింది. నటీనటుల పాత్ర పోషణ తదితరాలు చెప్పుకొనే ముందు ఇక్కడో చిన్నమాట చెప్పుకోవాలి. ఏ నటుడు, నటి రాణించాలన్నా వారితోపాటు సహకళాకారుల నటనా అదేస్థాయిలో కాకపోయినా కనీస స్థాయిలోనైనా ఉండాలి. అలాంటి సహకారం చిత్రంలో ఎక్కడా కనిపించదు. దాంతో అనుభవజ్ఞుడైన రాజేంద్రప్రసాద్ (విశ్వనాథ పాత్రలో) నటనా రాణించలేదు. ఎందుకంటే ఆయన పక్కన నటించిన ఏ కళాకారుడూ సరైన అవగాహనతో చేయలేకపోయారు. పరిస్థితిని కనిపెట్టిన రాజేంద్రప్రసాదూ కొన్ని సన్నివేశాల్లో రిలాక్స్‌అయి నటించినట్టు కనపడింది. రాజేంద్రప్రసాద్‌కు ఇచ్చిన హిట్లర్ వీరప్పన్ గెటప్‌లు బావున్నాయి. రాజేంద్రప్రసాద్ తర్వాత ఓ మాదిరి ప్రశంసాపూర్వక నటనను కనపర్చింది కూతురు శ్రావణి పాత్ర పోషించిన నటి. పాటల్లో ఏ పాటా చెప్పుకోతగ్గదిగా లేదు. సాహిత్యపరంగా ‘ఇది ర్యాంకుల రణరంగం’... బావుంది. అలాగే ‘వీడు మామూలోడు కాదురా, ఒసామా బిన్ లాడెన్, సూటూబూటూ వేసొచ్చిన కిల్లర్ వీరప్పన్’ సరదాగా అనిపించింది. ‘సబ్జెక్టులన్నీ పక్కకుపెట్టి, అల్లరిచేద్దాం పద’ అన్న పాట చిత్రీకరణపరంగా సినిమా ప్రధాన భావాలకు విరుద్ధంగా ఉంది. ‘ఇలాచేస్తే ర్యాంకర్లు కాదు, రోబోలు తయారవుతారు. ‘ఎల్‌కేజీ సీటుకోసం కేజీ బంగారం అమ్మాల్సొస్తోంది’ వంటి సంభాషణలు బాగున్నాయి. ‘తీయగా పాడే కోకిలకేం ర్యాంకు’ అన్న పదాలు కాస్తంత ఆలోచింపచేశాయి. ‘యూరిన్- ఫారిన్’లాంటి పదాల్ని పరిహరించి ఉండాల్సింది. ‘టాప్ ర్యాంకర్స్’కి ఉపశీర్షికగా పెట్టిన నినాదం- ‘ఎ జర్నీ ఫ్రమ్ ఎల్‌కేజీ టు ఎమ్‌సెట్’కి కూడా సరైన జస్ట్ఫికేషన్ సినిమా చూపించలేకపోయింది. అయితే ఈ చిత్రంలో చెప్పిన ర్యాంకర్స్ పోటీ- తద్వారా అపసవ్య వ్యాపార పోకడలవల్ల పుట్టుకొచ్చిన ‘ర్యాంకర్స్ కొనుగోలు’ విధానాలకు మూలమైన అంశం- ‘వయసు- చదువుతున్న తరగతికి మించిన సిలబస్- జ్ఞాపకశక్తిని మాత్రమే పరీక్షిస్తున్న ప్రస్తుత పరీక్షా విధానం’ తదితరాల సంస్కరణలపై సినిమా ఫోకస్ చేసుంటే సమగ్రత వచ్చేది. ఏదేమైనా చిన్న చిత్రం అంటే ఏవో కొన్ని అల్లిబిల్లి ప్రేమ సన్నివేశాలు పోగుచేసి ప్రజలమీద వదిలేసే టైపులోకి వెళ్లకుండా కాస్తంత సీరియస్ అంశంపై దృష్టిపెట్టడం అభినందనీయం. కానీ దాన్ని చలనచిత్ర మాధ్యమానికి ముఖ్యంగా కావాల్సిన ‘ఆసక్తికర ఆవిష్కరణ’ అన్న విషయాన్ని విస్మరించడం వల్ల ‘టాప్ ర్యాంకర్స్’ పేరుకుతగ్గ ప్రతిఫలం పొందలేకపోయారు. మరి ఈ సినిమాలోనే రాజేంద్రప్రసాద్ పరంగా చెప్పించిన సంభాషణ ‘ఓడిన వాడికే గెలిచే అవకాశముంటుంది’- స్ఫూర్తితో చిత్రకర్తలు మలి ప్రయత్నాన్ని చేస్తారని ఆశిద్దాం.

రివ్యూ

Pages

X
Enter your Andhrabhoomi - Telugu News Paper Portal | Daily Newspaper in Telegu | Telugu News Headlines | Andhra Bhoomi username.
Enter the password that accompanies your username.
Loading