విజయవాడ
బస్సు వేగంగా వెళుతోంది. చల్లటి గాలి వీస్తోంది. బస్సులో ప్రయాణికులు కొద్దిమందే ఉన్నారు. సగం సీట్లు ఖాళీగానే ఉన్నాయి. నేను కూర్చున్న సీటు ముందు సీట్లో ఓ జంట కూర్చున్నారు. చదువుకున్న వారిలానే ఉన్నారు. తల్లి చేతుల్లో చిన్నబాబు ఉన్నాడు. బాబుకు సుమారు మూడేళ్లు ఉండవచ్చు.
‘అమ్మా.. అమ్మా!’
‘ఏంకావాలి కన్నా!’
‘అమ్మా.. నాకు జొరం తగ్గిపోతుందా అమ్మా!’
‘తగ్గిపోతుంది నాన్నా. రేపీపాటికి ఎంచక్కా నువ్వు మీ ఫ్రెండ్స్తో కలిసి ఆడుకోవచ్చు’
‘అమ్మా నాకు కంప్యూటర్ కొనిస్తావా అమ్మా?’
‘కొనిపెడతాను నాన్నా’
‘నిజంగా కొనిపెడతావా అమ్మా’
అందరూ చాలాకాలం తర్వాత కలవబోతున్నందుకు చాలా ఆనందంగా ఉంది రాఘవకి. తాను చదువుకున్న పాఠశాల ఇప్పుడు ఏ రీతిలో ఉందో! అక్కడ తన మిత్రులు ఎలా డెకరేషన్ చేస్తున్నారో చూడాలని బయల్దేరాడు. స్వీట్స్- పూలదండలు, శాలువాలు, భోజనాలు అన్నిటికీ ఆర్డర్లిచ్చారు. వేదిక సిద్ధమైంది. ఆనాటి గురువులందరూ వచ్చి ఆశీనులయ్యారు.
‘శివుడు కనిపించడం లేదు.. ఏమయ్యాడు?’ అడిగేను పూజారి అనంతయ్యను.
‘్భక్తులంతా వెళ్ళేవరకూ ఆగితే చెపుతాను. చాలా రహస్యం’ అన్నారాయన నవ్వుతూ.
పూర్వకాలం అంగరాజ్యంలో రామాపురం, లక్ష్మణాపురం అనే రెండు గ్రామాలు ఉండేవి. వీటి మధ్య దట్టమైన అటవీ ప్రాంతం ఉండేది. ఈప్రాంతమంతా ఆకాశాన్ని అంటుతున్నట్లుగా పచ్చటి వృక్షాలు, పూలతీగలు, నదులు, వాగులు, వంకలతో చూపరులను ఇట్టే ఆకర్షించే అందమైన పచ్చిక బయళ్లను కప్పుకున్న గుట్టలతో విస్తరించి ఉండేది.
విశాఖ
‘‘మీరెందుకండీ అంత బాధ పడిపోతున్నారు? ఆవిడేం మీ చెల్లెలా? అక్కయ్యా? జరిగినదేదో జరిగిపోయింది. దాని గురించి ఇక ఆలోచించి బుర్ర పాడు చేసుకోవడం అనవసరం’’ వాలు కుర్చీలో కూర్చుని బాధగా ఆలోచిస్తున్న భర్తని ఓదారుస్తూ అందామె.
అప్పుడే తెల్లవారింది!
సురేష్ వాకింగ్కి బయలుదేరాడు.
సిరిపురం నుండి చినవాల్తేరు రోడ్డు మీదకి తిరిగి వేగంగా నడవసాగాడు. అలా కొద్ది దూరం వెళ్లిన తర్వాత కాలికి ఏదో తగిలినట్లయి కిందకి చూసాడు.
నల్లగా నిగనిగలాడుతూ కరిపించిందొక పర్సు!
‘‘గురువుగారు! రానురాను సమాజంలో బ్రాహ్మణులంటే ఆదరణ, విలువ లేకుండా పోతోందండి’’ అన్నాడు శ్రీనివాసశర్మ.
‘‘ ఏమిటీ? మనకు విలువ లేకుండా పోతుందా?’’ ఆశ్చర్యంగా అడిగారు చంద్రవౌళి.
‘‘విజయ్.. విజయ్...’’
కలలో ఎవరో పిలుస్తున్నారు. అవును, ఆ గొంతు కృష్ణదే.
ఉలిక్కిపడి కళ్ళు తెరిచాను. ఆస్పత్రి మంచం మీద ఉన్న నాకు అప్పుడే తెలివొచ్చింది.
లక్ష్మి, బాబు నేనెప్పుడు కళ్ళు తెరుస్తానా.. అని ఎదురు చూస్తున్నారు.
‘ఎలాగైనా కుసుమ ఈసారి పాస్ కావాలి. పదవ తరగతిలో అత్యంత ప్రతిభ కనబరిచిన కుసుమ ఇంటర్లో రెండుసార్లు తప్పింది. ఇది చాలా అవమానం’ అనుకున్నాడు రాజారావు మాస్టారు.
‘పండిత పుత్ర పరమ శుంఠ’
ఆ సామెత గుర్తుకు రాగానే రాజారావు మాస్టారు ఉలిక్కిపడ్డాడు. ఆ సామెత కుసుమకి వర్తించనీయకూడదు అనుకున్నాడు.
ఉత్తర తెలంగాణా
అమ్మ అమ్మ అనే పిలుపు విని చదువడంలో నిమగ్నమైన నేను తిరిగి చూశాను. తన స్టడీ రూము నుండి బయటకు వస్తూ కన్పించింది. ఏమిటి అన్నట్టుగా నా కళ్లతోనే పలకరించాను. నా దగ్గరికి వచ్చి కూర్చుంది. ‘నా పక్కనే కూర్చుంటే నా హృదయంలో తిష్టవేసినంత అనుభూతి కలిగింది’. తనే చెప్పడం మొదలుపెట్టింది.
నాయనమ్మా! నువ్వు వచ్చినప్పటి నుండి నాకు కాస్త రిలీఫ్గా ఉందే. అంటూ గారాలుపోయింది నాయనమ్మ వద్ద శ్రీనిధి. నేను చేసిందేముందే నీకు? కాలేజీ నుండి అలసిపోయి వచ్చావు. కాఫీ కలిపిస్తానుండు అంటూ లోపలికి వెళ్లింది వర్దనమ్మ. ఇంకా శ్రీరామ్ వచ్చినట్లు లేదు. పిల్లలిద్దరూ చక్కగా చదువుకుంటున్నారు.
కల్లెడి బస్సు దిగి బడి గేటు దాటి లోపలికి అడుగు పెట్టాను. బడి గ్రౌండ్ను ఎవరో ఒకావిడ ఊడుస్తున్నది. ఆగి చూశాను, గ్రౌండ్లో ఎవరో వడ్లు ఎగబోసినట్లున్నారు. ఒక పక్కన వడ్ల సంచులు పెట్టారు. వాటి పక్కన చిన్న పిల్లవాడ్ని పట్టుకుని ఒక పెద్దాయన నిలబడి ఉన్నాడు. ఊడుస్తున్నావిడ నన్ను చూసి ఆగింది.
మా సొప్పదండిలో మేము ఉన్న ఇల్లు ఎప్పుడూ వచ్చిపోయే బంధువులతో చాలా కోలాహలంగా ఉండేది. ఆ సంవత్సరం మా పెద్దనాన్న పిల్లలు ఎండాకాలం సెలవుల్లో మా సొప్పదండికి వచ్చారు. మా అరుగంచు దగ్గర ఉన్న పెద్ద మల్లె చెట్టు ఆ సంవత్సరం విరగపూసింది. అది అంతరాల మల్లెచెట్టు.
మొన్న మొన్నటి వరకు యుగాంతం అంటూ జనాలు భయపడ్డారు కానీ, మా సొప్పదండిలో గప్పట్లనే స్కైలాబ్ పడతదని జనాల్లో ఒకటే భయం. నలుగురు ఎక్కడ గుమిగూడినా ఇదే చర్చ. కొందరైతే భూమిలో సొరంగాలు తవ్వి తమ పశువులు, కోళ్లకు రక్షణ కల్పించాలనుకొన్నారు. మరికొందరు తమ నగలు భూమిలో పాతిపెడ్తామన్నారు.
