పొద్దున్న పది గంటలైంది. ఫోన్ మోగింది.. ‘హలో’ అన్నాను. ‘‘మేము టీవీ 116 నుంచి మాట్లాడుతున్నాం. మేడం గారున్నారా?’’ అంది అవతలి కంఠం. నా గుండెగుభేలు మంది. ‘లేరు’ అనేశాను వెంటనే.
‘నారీశిరోమణులు అనే ప్రోగ్రాం చేస్తున్నాం. మేడం ఇంటర్వ్యూ కావాలి. ఎప్పుడుంటారు ఇంట్లో?’ మరో ప్రశ్న.

మా చిన్నతనంలో ప్రయాణం అనగానే మా తాతయ్యగారు పంచాంగం తీసుకుని లెక్కలు వేసి, ఇదుగో ఫలానప్పుడు బయలుదేరండి అని ముహూర్తం పెట్టేవారు. సంపూర్ణ భారతదేశ యాత్రకో, ఏ దూర ప్రయాణానికో కాదు.. గుంటూరు నుంచి పొన్నూరు వెళ్ళాలన్నా పంచాంగం చూడాల్సిందే. ముహూర్తం నిర్ణయించాల్సిందే. అబ్బా..

హఠాత్తుగా ఓరోజు పొద్దునే్న రావుగారి నుంచి ఫోనొచ్చింది. ఆయన మాజీ సినిమా మనిషి. అప్పుడెప్పుడో సినిమాల స్వర్ణయుగం నడుస్తున్నపుడు సాంకేతిక శాఖల్లో పనిచేసేడు. ఆ తరువాత మానేసి, ఉద్యోగం చేసుకుని రిటైర్ అయి ప్రస్తుతం అమెరికాకు, ఇండియాకు మధ్య బంతిలా తిరుగుతున్నాడు.

‘‘తెలియనప్పుడు తెలియనట్లే వుండటం అలవాటు చేసుకోవాలి. అంతేగానీ ఏదో అవాకులు, చవాకులూ వాగటం ఎందుకు? అందరిలోనూ నవ్వులపాలు అవటం ఎందుకు?’’ గంట సేపటినించి సాధిస్తున్నాడు మా చిన్న మావయ్య.