‘గేటు దగ్గర గ్యాసు వాడు కేక పెడుతుంటే నిమ్మకు నీరెత్తినట్లు ఉలుకు పలుకు లేదాయె! కుర్రసన్నాసికి పుస్తకాలు సంచీలో సద్దుతున్న కోడలు పాపం ఆదరా బాదరాగా వెళ్లి గేటు తీస్తే, గ్యాసుబండ భుజాన మొస్తున్న కంపెనీవాడు చిరాకు మొహంతో వచ్చి ఇచ్చిపోయాడు. మరోపక్క టైమై పోతోందని అబ్బాయి స్కూటరుపై కూచుని ఒకటే తొందర పెడుతున్నాడు. కొడుకును స్కూల్లో దింపి వాడు ఆఫీసుకు పోవాలాయె!
అభిమానం’ అనేది కళాకారుడికీ, ప్రేక్షకుడికీ మధ్యన ఒక ప్రత్యేక ప్రేమానుబంధం! ప్రముఖులైన వారితో, రచయితలే కానివ్వండి, సినీ తారలు, విద్వాంసులు, రాజకీయ నాయకులు - వీరితో - ఎక్కువగా సినీ తారలతో పరిచయం ఉంటే, అలా ఉందని ఏదో ఒక సందర్భంలో నలుగురికీ చెప్పుకోవటం అందరమూ ఇష్టపడేదే!
ఎడ్లబండి కదిలింది.
చెరువు కానుకొని ఉండే దట్టమైన చీకిచెట్ల నుంచి కీచురాళ్లు రొద చేస్తానే ఉండాయి ఆగకుండా! చుక్కలు లేని ఆకాశం చినుకులు కురిపించడానికి సిద్దమవుతున్నట్లుగా ఉంది.
కందెన తక్కువై ఇరుసు చేస్తున్న శబ్దం...
రాయి ఎక్కి దిగినపుడు చక్రం మీదున్న కమీ చేస్తున్న శబ్దం...
ఎద్దుల గిట్టల శబ్దం...
రాఘవ ఆఫీసు నుండి ఇంటికొచ్చేసరికి రాత్రి తొమ్మిదయింది. హాల్లో నాల్గేళ్ల కూతురు టీవీలో పాటల ప్రోగ్రాం చూస్తోంది.
‘అమ్మలూ! అమ్మెక్కడ?’ తండ్రి గొంతు విని, వేగంగా వచ్చి కాళ్లకి చుట్టుకుని,
‘అమ్మ బెడ్రూంలో పలుకుంది’ అంది.
‘ఫ్రాక్ వేసుకోకుండా.. ఇలా జెట్టీ మీదున్నావేంటి?’
‘స్వెత్తింగ్’ అంది చెమట కారిపోతున్న ఎక్స్ప్రెషన్తో.
‘అబ్బో!..’ ముద్దు పెట్టుకుని, దించి...
సుధలో ఎన్నడూ లేని ఏదో అవ్యక్తమైన బెదురు, నీరసం ముంచుకొచ్చాయి. టీవీ ముందు కూర్చుందన్న మాటే కాని అందులోని దృశ్యాలు ఒకదాని కొకటి సంబంధం లేనట్లుగా అలుక్కుపోయి కన్పిస్తున్నాయి. మనసును వేరేవైపు ఎంతగా మళ్లించాలని చూస్తున్నా ఉదయం శ్రీరాం అన్న మాటలు ములుకుల్లా దిగి బాధిస్తున్నాయి. ‘కార్పొరేట్ రంగంలో తను ఉద్యోగం చెయ్యటం అతనికే మాత్రం నచ్చలేదుట. అస్సలు ఉద్యోగం చేసేవాళ్లంటేనే అతనికి సదుద్దేశం లేదట.
సెల్లార్లోంచి కారును బయటకు తీసి రోడ్డుకు పక్కగా నిలిపి అతడు భార్య కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు.
కొద్దిసేపటి క్రితం, థర్డ్ ఫ్లోర్లో తమ ఫ్లాట్ నుండి బయటకు వస్తూ అతడు భార్యతో,
‘త్వరగా వచ్చేయ్..’ అన్నాడు హీన స్వరంతో, భయపడుతూనే.
చతుర్ముఖా.. ఈ సకల చరాచర సృష్టిలోని ప్రాణికోటిని సృష్టించిన సృష్టికర్తా.. మాకు మాత్రమే స్వర్గాన్నిచ్చి, సర్వసౌఖ్యాలను ఇచ్చి, భావోద్వేగాలను వ్యక్తపరిచే అవకాశాన్ని ఇచ్చిన విధాతా.. మా స్వరాన్ని, పక్షులకిచ్చి, ఆ పక్షుల ప్రేమ తత్వాన్ని మాక్కాస్త పంచివ్వు.. అందించే శక్తిని సృష్టించి ఇవ్వు..’
విధాత విచలితుడై, విభ్రాంతితో కాసింత చింతాక్రాంతుడై.. భువిపై పరికించి, చెమ్మగిల్లిపోయేడు.
ఇదంతా మా పల్లె కత. మిట్టమధ్యాహ్నం. ఎండ సిమసిమలాడ్తాంది. కట్ట మీంద రేగి సెట్టు కింద కూకొని సంగట్లోకి ఎర్రకారం అద్దుకొని తింటా మీరు గూడా ఈ కత వినొచ్చు.
రంగనాథం సెంట్రల్ గవర్నమెంట్లో ఆఫీసరు పోస్టులో పనిచేసి రిటైరయ్యారు. ఆయన ఉద్యోగంలో ఉన్నన్నాళ్లూ ట్రాన్స్ఫర్లతో ఊళ్లు తిరుగుతూండటం అక్కడ వాళ్లు ఇచ్చిన క్వార్టర్స్లో సర్దుకు పోవడం జరుగుతూ ఉండేది.
